Με μεγάλη οδύνη αποχαιρετώ την αγαπημένη μου θεία, Αθανασία Δέδε του Μιχαήλ από το Βασιλικό Ευβοίας, το γένος Βαρουτά Αργυρίου.
Δεν έζησε μόνο για τον εαυτό της αλλά κυρίως για τους άλλους. Ήταν άνθρωπος προσφοράς πάντα πρόθυμη να βοηθήσει, να στηρίξει, να δώσει ένα κομμάτι από το χρόνο της καρδιάς της σε όποιον το είχε ανάγκη. Δεν περίμενε ανταλλάγματα.
Η χαρά της βρισκόταν στο να βλέπει τους γύρω της να χαμογελούν, να προχωρούν, να στέκονται ξανά στα πόδια τους. Για μένα δεν ήταν απλά συγγενής. Ήταν στήριγμα, συμβουλή, δεύτερη μάνα. Ήταν άνθρωπος που ήξερε να ακούει, να παρηγορεί και να δίνει ελπίδα ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές. Με την καλοσύνη της και την απλότητά της μου δίδαξε τι σημαίνει ανθρωπιά παρότι στα νεανικά χρόνια της η ίδια δεν την έζησε, διότι ο πατέρας της ο οποίος ήταν ανάπηρος πολέμου της Αλβανίας φονεύτηκε στον εμφύλιο πόλεμο. Η απουσία της θα είναι μεγάλη. Όμως η μνήμη της θα μείνει ζωντανή μέσα από όλα όσα μου δίδαξε, μέσα από τις πράξεις καλοσύνης που μας ενέπνευσε να κάνουμε, μέσα από τις αξίες που μας κληροδότησε. Σήμερα δεν αποχαιρετούμε μόνο έναν άνθρωπο τιμάμε μια ζωή γεμάτη γενναιοδωρία και προσφορά. Θεία μου, σε ευχαριστώ, για όλα όσα μας χάρισες. Θα σε θυμάμαι πάντοτε στις προσευχές μου με αγάπη και ευγνωμοσύνη.
Η παρουσία σου μπορεί να έφυγε από κοντά μας αλλά το φως σου θα ζει στις καρδιές μας. Καλό κατευόδιο και ο Κύριος να σε κατατάξει σε χώρα ζώντων και Αγίων και ας είναι ελαφρύ το χώμα της κηφισιώτικης γης που σε σκεπάζει.
Αιωνία η μνήμη σου.
Ο ανιψιός σου, π.θεόδωρος Γκουμάσης.
