Αγαπητοί αδερφοί, στεκόμαστε σήμερα με δάκρυα στα μάτια, σιωπή βαριά στις καρδιές, για να αποχαιρετήσουμε έναν άνθρωπο που δεν υπήρξε απλώς μέλος της ενορίας μας, αλλά στήριγμα ,φως και παράδειγμα ζωής. Έναν άνθρωπο που έμαθε να ζει όχι μόνο για τον εαυτό του, αλλά για το συνάνθρωπο. Έναν πυροσβέστη της γης και θαρρείς, και της ψυχής.
Ο αγαπητός μας εκλιπών Αντώνιος Παπαϊωάννου, υπηρέτησε με αυταπάρνηση το δύσκολο λειτούργημα του πυροσβέστη. Εκεί όπου άλλοι έβλεπαν φόβο, εκείνος έβλεπε καθήκον. Εκεί όπου η φωτιά απειλούσε να αφανίσει, εκείνος στεκόταν όρθιος σαν άγρυπνος φρουρός, έτοιμος να σώσει, να προστατεύσει, να δώσει ελπίδα. Με τη στολή του δεν φορούσε απλώς ένα επάγγελμα. Φορούσε μία αποστολή.
Μα και εδώ, στον οίκο του θεού η παρουσία του ήταν το ίδιο ζεστή και αθόρυβα δυνατή. Με βλέμμα γαλήνιο και καρδιά ανοιχτή στάθηκε δίπλα σε κάθε άνθρωπο που είχε ανάγκη. Δεν επιζητούσε αναγνώριση. Η ανταμοιβή του ήταν το χαμόγελο του άλλου, η ανακούφιση του πονεμένου, η αίσθηση ότι έκανε το καλό. Ήταν άνθρωπος της προσφοράς και της πίστης. Όπως έσβηνε τις φλόγες που απειλούσαν ζωές και σπίτια, έτσι με την καλοσύνη του γλύκαινε τις “φωτιές” της καθημερινότητας, τις θλίψεις και τις αγωνίες των γύρω του. Και μέσα από αυτή τη σιωπηλή διακονία άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα αγάπης. Σήμερα, τον παραδίδουμε στη γη με ευγνωμοσύνη και σεβασμό.
Mα η ψυχή του καθαρή και γενναία, πορεύεται προς το φως εκείνο που δεν σβήνει ποτέ. Εκεί όπου δεν υπάρχει πόνος, ούτε φόβος, αλλά ειρήνη και αιώνια ανάπαυση. Ας κρατήσουμε μέσα μας τη μνήμη του όχι ως σκιά απώλειας, αλλά ως φλόγα ελπίδας. Ας γίνει η ζωή του φάρος για όλους μας – να αγαπάμε πιο βαθιά, να προσφέρουμε πιο γενναία, να στεκόμαστε δίπλα ο ένας στον άλλον με πίστη και ανθρωπιά.
Καλό σου ταξίδι, αγαπημένε μας αδερφέ. Η θυσία, η καλοσύνη και το χαμόγελό σου δεν θα σβήσουν ποτέ από τις καρδιές μας. Ας είναι ελαφρύ το χώμα της Μεγαλοπολίτικης γης που θα σε σκεπάσει. Αιωνία σου η μνήμη.
Ο παπάς της Ενορίας σου
Πατήρ Θ. Γκουμάσης
