Ο αγρότης του σήμερα δεν είναι πλέον, μόνο, ο άνθρωπος με το χώμα στα χέρια και τον ιδρώτα στο μέτωπο.
Είναι ο άνθρωπος που κρατάει πανό, με φωνή που διεκδικεί δικαιοσύνη, με το βλέμμα στραμμένο όχι στον ουρανό για βροχή αλλά στην πολιτεία για αξιοπρέπεια.
Δεν αναπνέει αέρα χωραφιού, αλλά χημικά.
Οι άνθρωποι που μας τρέφουν, που κρατούν όρθια την παραγωγή, αντιμετωπίζονται με ασπίδες & χημικά, σαν απειλή μέσα στην ίδια τους την πατρίδα, ως εμπόδιο αντί για θεμέλιο.
Αυτή είναι η πραγματικότητα που κάποιοι επιμένουν να καλύπτουν πίσω από χαμόγελα, φιέστες και ψεύτικες εξαγγελίες.
Και ποιοι βρίσκονται απέναντί τους;
Άνθρωποι της ίδιας κοινωνίας.
Αγρότης και αστυνομικός ενώ δεν είναι εχθροί, είναι θύματα του ίδιου συστήματος που τους στήνει σε αντίπαλα στρατόπεδα για να κρύψει τις δικές του αποτυχίες.
Είναι παιδιά της ίδιας κοινωνίας, που παλεύουν για το ίδιο δικαίωμα: να ζουν με σεβασμό, σταθερότητα και προοπτική.
Το πολιτικό σύστημα τους βάζει απέναντι, σαν να θέλει να ξεχάσουμε ότι η γη και η ασφάλεια είναι οι δύο πυλώνες που κρατούν όρθια μια κοινωνία.
Η πολιτεία που θα έπρεπε να στηρίζει τον πρωτογενή τομέα, τον οδηγεί στην ασφυξία, με αποτέλεσμα η ύπαιθρος να αδειάζει & η παραγωγή να καταρρέει.
Οι άνθρωποι της γης παλεύουν με φόρους, γραφειοκρατία, καθυστερήσεις, κοροϊδία.
Κι ενώ ο τόπος αιμορραγεί, εκείνοι που έχουν ευθύνη μιλούν για «πρόοδο», για «ανάπτυξη», για «πολιτισμό», την ώρα που η ίδια η ρίζα του πολιτισμού, η τροφή μας, χάνεται.
Η αδιαφορία για τον πρωτογενή τομέα δεν είναι λάθος.
Είναι επιλογή.
Είναι υποτίμηση ολόκληρων περιοχών.
Είναι εγκατάλειψη ανθρώπων που κρατούν τη χώρα όρθια όταν όλα τα άλλα καταρρέουν.
Και το χειρότερο; Κανείς δεν φαίνεται να σοκάρεται.
Το αύριο που έρχεται είναι ζοφερό.
Ένα αύριο χωρίς Έλληνες παραγωγούς, χωρίς αγρότες, χωρίς κτηνοτρόφους.
Ένα αύριο που θα εξαρτάται από εισαγωγές, από ξένα συμφέροντα, από μια κοινωνία που ξέχασε να προστατεύσει τη δική της γη.
Αν αφήσουμε αυτή τη φωνή να χαθεί, τότε δεν έχουμε δικαίωμα να μιλάμε ούτε για πατρίδα ούτε για μέλλον.
Οι άνθρωποι της γης δεν ζητούν ελεημοσύνη.
Ζητούν αυτά που δικαιούνται.
Καιρός να σταματήσουμε τη σιωπή.
Καιρός η πολιτεία να αναλάβει τις ευθύνες της.
Γιατί αν σωπάσει η γη, το επόμενο που θα σωπάσει θα είμαστε εμείς.
Νίκος Πετρόπουλος
7/12/2025
