Από το χθες στο σήμερα
Με δεδομένες τις καταστροφές σε όλο τον κόσμο, αλλά και στη χώρα μας από άκρη σε άκρη, οι καταστροφές μεγάλες, χάθηκαν ψυχές, χάθηκα περιουσίες από την μια στιγμή στην άλλη. Κλιματική αλλαγή μας έλεγαν, άλλαξαν οι καιροί, εμείς αλλάξαμε;
Το ανεμοδαρμένο μικρό μας χωριό, κατά το παρελθόν αριθμούσε εκατοντάδες ψυχές, παρά ταύτα στο χάρτη ήταν μια τελεία χωρίς να αναφέρεται το χωριό Βάστα, ανήκαμε στο Δήμο Λυκοσούρας, το Ίσαρι τρανό, μεγάλο τότε, πήραμε την κατηφόρα όλα τα χωριά.
Το μικρό χωριουδάκι Βάστα έγινε γνωστό τότε μέσα από το περιοδικό της ΕΛΠΑ τα ταξίδια, πολύ πολύ αργότερα μετά από την Αγία Θεοδώρα, που η διάνοιξη του δρόμου έγινε από τον Σύλλογο Βασταίων. Πεζοπορώντας πηγαίναμε στα γύρω χωριά αλλά και στην Μεγαλόπολη. Πολύ αργότερα φτιάχτηκαν αμαξωτοί δρόμοι, πολλά αυτοκίνητα, οι χρόνοι μηδενίστηκαν, ωστόσο τα χωριά άδειασαν, τα περισσότερα σπίτια είναι με λουκέτα, κάποιοι κουρασμένοι και απόμαχοι, στημένες λεμονόκουπες της ζωής, ανήμποροι, παρακολουθούν όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω τους. Ωστόσο οι κρατούντες όταν έρχεται η ώρα της ψήφου έφταναν και φτάνουν στο ανεμοδαρμένο χωριό μας και ζητούν την ψήφο μας, τότε είμαστε αριθμοί και όχι ξεχασμένη μάζα.
Τούτος ο χειμώνας ήταν βαρύς, ήρθε και η νεροποντή, το χωριό πλημμύρισε από νερά και ρήγματα πολλά και μεγάλα και οι άνθρωποι ένιωσαν ότι είναι έγκλειστοι και για κάποιο λόγο τιμωρούνται άλλη μια φορά. Δεν έφτανε μόνο αυτό, μεγάλη κατολίσθηση έκοψε την επικοινωνία Ίσαρη, Βάστα, Αγία Θεοδώρα. Όσο θυμόμαστε εμείς οι μεγαλύτεροι αυτό το κακό δεν έχει ξαναγίνει, ΜΕΓΑΛΟΣ ΧΑΛΑΣΜΟΣ, οι αποκλεισμένοι δεν ήξεραν τι θα απογίνουν, τι θα τους ξημερώσει, όσο για μας τους απέξω, που λόγω συνθηκών ή και σκοπιμότητας δεν κόψαμε τον ομφάλιο λώρο ή δεν θέλαμε να αποκοπούμε από το χώμα και τη γωνιά που μας γέννησε, γιατί εκεί πήραμε την εισπνοή της ζωής και η εισπνοή έχει μνήμη και μάλιστα δυνατή, είχαμε τη μεγάλη αγωνία πότε θα ανοίξει ο δρόμος για τον τόπο μας, τα σπίτια μας , τους συγγενείς μας.
Όλα τούτα φέρνουν στο μυαλό μας άλλα χρόνια, άλλες φυσικές καταστροφές, που οι δυνατότητες επιβίωσης ήταν δύσκολες διότι τους έπαιρνε η καταστροφή το βιος τους, κάτω από αυτές τις συνθήκες τους έπιανε σκοτοδίνη και ήθελαν να φύγουν όσο γίνεται μακρύτερα, να αλλάξουν τη ζωή τους, το ριζικό τους, και έτσι τους απορρόφησαν τα αστικά κέντρα. Το 2023 είχαμε και τότε μεγάλες φυσικές καταστροφές, το χωριό μας μπήκε σε έκτακτη ανάγκη, χρηματοδοτήθηκε να αποκατασταθούν οι οποιεσδήποτε ζημιές αλλά οι τότε κρατούντες φρόντιζαν να τα βάλουν στο κάτω και πίσω μέρος του συρταριού ή πήγαν σε κάποιο άλλο κωδικό; Ή συνέβη οτιδήποτε άλλο; Και έχουμε το δικαίωμα να πιστεύουμε, διότι έργα στο χωριό μας δεν έγιναν ποτέ. Έχουμε λόγους να εικάζουμε τα πάντα, τώρα η ήρθε μια δεύτερη καταστροφή και μας αποτελείωσε σαν χωριό. Οι κρατούντες πρέπει να βρίσκονται μακριά από κάθε μνησικακία.
Στη σημερινή κατάσταση που βρισκόμαστε ευελπιστούμε αλλά και επιβάλλεται και πρέπει να ληφθούν όλα εκείνα τα απαραίτητα μέτρα της αποκατάστασης του χωριού μας.
Οι κρατούντες για το καλύτερο τρόπο λειτουργίας των χωριών μας, επιστρατεύτηκαν μεγάλα ονόματα όπως ο Καποδίστριας και ο Καλλικράτης και δεν ξέρω και ποιοι άλλοι θα ανασυρθούν ακόμα για το καλό μας λέει. Αλλά το καλό κάπου στο δρόμο χάνεται. Παρά ταύτα επιθυμούμε και θέλουμε το καλύτερο, παρότι οι ταφόπλακες όταν μπαίνουν είναι βαριές και ασήκωτες.
Όταν λειτουργούσαν οι κοινότητες, ο ανδρικός πληθυσμός των χωριών, έπρεπε να καταθέτει ο καθένας τους 10 ημερομίσθια προσωπική εργασία, οι άνδρες άνω των 20 ετών, ο Πρόεδρος λοιπόν με την αρχή του χειμώνα φρόντιζε να ανοίξουν οι κόφτρες, η πρώτη στην εκκλησούλα για πηγαίνει το νερό προς το «Τασέικο» ρέμα και όχι προς το χωριό, η δεύτερη στα «πλατανάκια» να πηγαίνει το νερό στο ρέμα του «Καζάντα», η τρίτη στου «Γιωργάκη», η τέταρτη στης «Χριστοδημάκαινας» και να πηγαίνουν τα νερά στο «Τσαγκαρέικο» ρέμα, άλλη στου «Γιώργη του Μητρόπουλου», έκοβαν βαθιά γρανιά δεξιά του δρόμου για να φεύγουν τα νερά και να μην πλημμυρίζει το χωριό. Την άνοιξη δε, έφτιαχναν τις πεσμένες πεζούλες μέσα στο χωριό, συντηρούσαν το καλντερίμι στους δρόμους που υπήρχε, έκοβαν κλαριά να ελευθερώσουν το δρόμο, να περνούν τα ζώα με το φορτίο τους, όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν, είμαστε στο τώρα διότι τα μεγάλα ονόματα που προανέφερα για το καλό μας έφεραν και μεγάλα μίση και πάθη και αυτό λέγεται καταστροφή.
Καλό υπόλοιπο σαρακοστής
2/3/2026
Μητροπούλου Κωνσταντίνα
