Στο φεύγα του πρώτου μήνα της νέας χρονιάς, αναχώρησαν 3 συγχωριανοί μας, ο καθένας έκανε την δική του διαδρομή.
Ο Πετρόπουλος Γεώργιος του Ιωάννου, καλός οικογενειάρχης, απέκτησε πολυμελή οικογένεια, δούλεψε σκληρά για να τα βγάλει πέρα, αλλά αξιώθηκε να δει παιδιά και εγγόνια, να προκόβουν.
Ο Πετρόπουλος Γεώργιος του Κυριάκου, τον πήραν τα ξένα από νωρίς επαναπατρίστηκε τα τελευταία χρόνια και εδέησε να ταφεί στην γενέτειρά του.
Ακόμη έφυγε μια μεγάλη ΜΑΝΑ, η Βάσω της Θανάσαινας, η Βάσω του Τζίκου, έσβησε το καντήλι που έκαιγε στα Παπανδρέικα, σε πληρότητα ημερών και με πλήρη διαύγεια, στο μαγαζί του Τζίκου που λειτουργεί από το 1912 ήταν η ψυχή του, στητή, καμαρωτή με το χαμόγελο στα χείλη και με το καλώς τους, καθίστε, ελάτε, για μια κουβέντα ρε παιδιά, τι να κεράσω; Πήρε μαζί της όλο το βαρύ φορτίο της γενιάς της, έζησε τη φτώχεια στο μεγαλείο της, ήταν εκείνη εποχή που μισή φέτα ψωμί ήταν αρκετή και ήταν πολυτέλεια όταν την είχες, είδε πολλά, άκουσε περισσότερα , ακόμη και ανομολόγητες προδοσίες όπως έλεγε. ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ…. Καμάρωσε παιδιά και εγγόνια. Ήταν η πρώτη που μας καλωσόριζε γνωστούς και ξένους «για ελάτε για ένα νερό να ξανασάνετε» (τότε που το λεωφορείο μας άφηνε στην εκκλησιά και κουβαλάγαμε τα πράγματά μας στον ώμο για να τα πάμε στα σπίτια μας, άλλες εποχές, ξεχασμένες). Τα τελευταία χρόνια η ερημιά, η εγκατάλειψη και η μοναξιά ήταν μεγάλη. Μας καλωσόριζε όπως προείπα από τους πρώτους , αλλά και η τελευταία που μας έλεγε «στο καλό, καλό δρόμο, καλό ταξίδι, να ξαναρθείτε ρε παιδιά…».
Προχθές τους αποχαιρετήσαμε όλους και ευχηθήκαμε να έχουν καλό δρόμο, καλό ταξίδι και καλή ξεκούραση.
Κωνσταντίνα Μητροπούλου
30/1/2026
