Μητροπολίτης Ιερεμίας : Ο Πάσχων Μεσσίας

0
111

1. Στό σημερινό μου κήρυγμα, ἀδελφοί χριστιανοί, Γορτύνιοι καί Μεγαλοπολῖτες, ἐπιθυμῶ νά σᾶς ἑρμηνεύσω μία προφητεία τοῦ προφήτου Ἠσαΐου στό κεφ. 53 τοῦ βιβλίου του, πού ἀναφέρεται στό πάθος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Εἶναι πολύ σπουδαῖα τά ὅσα μᾶς λέγει ἡ προφητεία αὐτή γιά τόν πάσχοντα Μεσσία, σπουδαῖα καί ἐξαίσια, γι᾽ αὐτό προτοῦ νά ἀρχίσει νά τά κηρύττει, λέει προλογικά ὁ προφήτης: «Ποιός θά πιστεύσει σατά πού θά π, καί θαυμαστή δύναμη τοΘεοσέ ποιό λλο γεγονός κδηλώθηκε θαυμαστότερα;». Τό κείμενο λέγει: «Τίς πίστευσε τῇ ἀκοῇ ἡμν καί βραχίων Κυρίου τίνι πεκαλύφθη;» (στίχ. 1). Μέ αὐτά τά λίγα λόγια ὁ προφήτης ἐξαίρει αὐτά πού πρόκειται νά πεῖ. Στήν συνέχεια λέγει μόνο δυό λόγια, γιά νά χαρακτηρίσει τήν παιδική ἡλικία τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Μεσσίας εἶχε ταπεινή καταγωγή καί μεγάλωσε σέ δυσμενεῖς συνθῆκες. Γι᾽ αὐτό καί ὁ Ἠσαΐας τόν παριστάνει σάν «φυτό» (κατά τό Ἑβρ. κείμενο) καί σάν μιά ρίζα φυτευμένη σέ «ξηρή» γῆ, σέ γῆ πού δέν ποτίζεται (στίχ. 2). Ἀπό μιά τέτοια ρίζα φυτευμένη σέ ξηρή γῆ καί πού δέν ποτίζεται, δέν μπορεῖ κανείς νά ἔχει ἐλπίδα ὅτι αὐτή θά βλαστήσει καί θά ἀναπτυχθεῖ. Καί ὅμως! Ἀπό αὐτή τήν ρίζα, τόν Ἰησοῦ Χριστό, ἀναπτύχθηκε πανύψηλο δέντρο, πού ἡ σκιά του ἀγκάλιασε ὅλο τόν κόσμο!

2. Μετά ἀπό τίς δύο παραπάνω εἰκόνες, τοῦ φυτοῦ καί τῆς ἄνυδρης ρίζας, μέ τίς ὁποῖες ὁ προφήτης Ἠσαΐας παρέστησε τήν παιδική ἡλικία τοῦ Μεσσία, προσπερνάει τώρα τά ἄλλα ἐνδιάμεσα στάδια τῆς ζωῆς του καί τόν παρουσιάζει ὡς πάσχοντα. Τά πάθη του ἦταν τέτοια, ὥστε τοῦ εἶχαν ἀλλοιώσει καί παραμορφώσει ἐντελῶς τήν μορφή του. «Καί εδομεν ατόν – λέγει ὁ προφήτης – καί οκ εχεν εδος οδέ κάλλος» (στίχ. 2). Πῶς τόν «εἶδες», ὦ προφήτα, τόν Χριστό, ἀφοῦ ἐσύ ἔζησες ὀκτακόσια χρόνια πρίν ἀπό αὐτόν; Τόν εἶδε, χριστιανοί μου, μέ τό προφητικό μάτι, πού βλέπει τά μέλλοντα καί τά παριστάνει σάν παρόντα. Καί ὅπως εἶδε, λοιπόν, προφητικά τό πάθος τοῦ Χριστοῦ, ἔτσι καί τό περιγράφει: «Δέν εχε ψη οτε ραιότητα, οτε μορφή τοιαύτη, στε νά τόν γαπήσουμε. ταν περιφρονημένος καί γκαταλειμμένος πό τούς νθρώπους, νθρωπος τν θλίψεων καί οκεος πρός τούς πόνους» (στίχ. 2.3).

Ἕνα τέτοιο θέαμα κανείς δέν νοιώθει εὐχάριστα νά τό βλέπει, γι᾽ αὐτό καί λέγει γιά τόν θεατή «πέστραπται τό πρόσωπον ατο» (στίχ. 3). Εὐχάριστα, δηλαδή, ἀποσύρει τά βλέμματά του ἀπό αὐτό, γιατί δέν θέλει νά τό δεῖ.

3. Ἀλλά, γιατί πάσχει ὁ Μεσσίας; Ὁ προφήτης δίνει τώρα τήν ἑρμηνεία τῶν παθημάτων του. Στήν Παλαιά Διαθήκη, ὅταν ἔπασχε κάποιος, ἐθεωρεῖτο ὅτι τόν κτυπᾶ καί τόν τιμωρεῖ ὁ Θεός γιά κάποιο του ἁμάρτημα. Ἔτσι λοιπόν καί γιά τόν Μεσσία, ἑρμήνευαν ἔτσι οἱ ἄνθρωποι τά πάθη του, ὅτι δηλαδή εἶναι κτυπήματα καί πληγές ἀπό τόν Θεό γιά κάποιο του ἁμάρτημα. Αὐτό θέλει νά πεῖ αὐτό πού λέγει παρακάτω ὁ προφήτης: «μες δέ (ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι)λογισάμεθα ατόν εναι ν πόνκαί πληγῇ ὑπό τοΘεοκαί ν κακώσει» (στίχ. 4). Ὄχι, ὄχι, λέγει ὁ Ἠσαΐας. «Οτος – ὁ Χριστός – τάς μαρτίας μν φέρει καί περί μν δυνται» (στίχ. 4α). Πάσχει, δηλαδή, γιά τά δικά μας ἁμαρτήματα. Ὁ Ἴδιος δέν ἔκανε καμμία ἁμαρτία. «νομίαν οκ ποίησεν, οδέ ερέθη δόλος ν τστόματι ατο» (στίχ. 9). Εἶναι ἀναμάρτητος. Αὐτή, ἀγαπητοί μου, εἶναι ἡ ἑρμηνεία τῶν παθῶν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅτι ἔπαθε γιά τά δικά μας ἁμαρτήματα, γιά τήν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν μας. Γι᾽ αὐτό καί τό πάθος Του ἡ Ἐκκλησία τό λέγει «Θυσία», «ἐξιλαστήριο Θυσία». «Τραυματίστηκε γιά τίς μαρτίες μας, κτυπήθηκε γιά τίς νομίες μας» (στίχ. 5). «Μέ τήν δική του πληγή, θεραπευτήκαμε μες» (στίχ. 5). Ὡραῖο αὐτό, ὅσο καί περίεργο: Ἄλλος ὑπέφερε τήν ἐγχείρηση καί ἄλλος θεραπεύθηκε!

Ἀλλά ὁ Μεσσίας πού πάσχει εἶναι ἀναμάρτητος, ὅπως εἶπε ὁ Ἠσαΐας. Γι᾽ αὐτό, ἐνῶ ἀπέθανε θάνατο πραγματικό (χωρίστηκε ἡ ψυχή του ἀπό τό σῶμα του), ὅμως δέν μπορεῖ νά παραμένει συνεχῶς στό βασίλειο τοῦ θανάτου, ἀλλά θά ἀναστηθεῖ. Αὐτό θέλει νά πεῖ ὁ στίχ. 11 πού λέγει ὅτι μετά τόν θάνατό του, «θά δεφς, θά χορτάσει πό φς» (στό Ἑβρ. ὁ στίχος εἶναι σαφέστερος)! «Βλέπω φῶς» σημαίνει «ἔρχομαι στήν ζωή». Ἄρα ὁ ἀποθανών Μεσσίας θά ἀναστηθεῖ. Ἡ δέ φράση «θά χορτάσει πό φς» σημαίνει τήν πλήρη ἐπάνοδο τοῦ Μεσσία στήν ζωή. Ἀναστήθηκαν καί ἄλλοι γιά νά πεθάνουν ὅμως πάλι. Ὁ Μεσσίας ὅμως θά εἶναι αἰώνιος. «Θάνατος ατοοκέτι κυριεύει» (Ρωμ. 6,9).

4. Τέλος, θέλω νά σᾶς πῶ, ἀγαπητοί μου, καί ἕνα ἄλλο ἀκόμη ἀγαθοποιό ἀποτέλεσμα τοῦ πάθους τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Εἴπαμε τό πρῶτο καί κύριο, τό ὅτι λάβαμε τήν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν μας, διότι ἡ Θυσία Του ἦταν ἐξιλαστήριος (βλ. καί στίχ. 10). Αὐτό δέ, ἡ ἄφεση δηλαδή τῶν ἁμαρτιῶν μας, ἐπέφερε τήν εἰρήνη μας μέ τόν Θεό, ἀλλά καί μεταξύ μας. Γι᾽ αὐτό καί λέγει ὁ προφήτης: «Τό πάθος ατοῦ ἦταν πρός μετέραν ερήνην» (στίχ. 5).

Ἀλλά ὁ προφήτης Ἠσαΐας λέγει γιά τόν πάσχοντα Μεσσία καί ἕναν ἄλλον φοβερά ὑπέροχο λόγο, ὅπως αὐτός γράφεται στό Ἑβραϊκό κείμενο: «Θά δει σπέρμα, τό ποο θά ζήσει μακράς μέρας. Καί ,τι Θεός σχεδίασε (διά τόν Μεσσία) διά τοσπέρματος ατοθά κπληρωθε» (στίχ. 10). Ὁ λόγος αὐτός ὁμιλεῖ γιά «σπέρμα», γιά ἀπογόνους δηλαδή τοῦ Μεσσία. Καί θά ἐννοήσουμε βέβαια πνευματικούς ἀπογόνους. Τό «σπέρμα» αὐτό, ἀγαπητοί μου, εἶναι ἡ Ἐκκλησία Του! Ἡ Ἐκκλησία θά εἶναι αἰώνια, γι᾽ αὐτό καί λέγει τό χωρίο μας ἐδῶ ὅτι θά ζήσει «μακράς μέρας». Καί τό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι νά συνεχίζει τό ἔργο τοῦ Λυτρωτοῦ μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι «Χριστός παρατεινόμενος ες τούς αἰῶνας»!, ὅπως λέγει πολύ ὡραῖα ὁ ἅγιος Αὐγουστῖνος.

Μέ πολλές εὐχές, † Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

Facebook Comments

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here