Η εποχή μας και η εποχή του Χριστού

0
168

Η εποχή μας και η εποχή του Χριστού του αρχιμ. Ιακώβου Κανάκη

Πώς ήταν η εποχή στα χρόνια της επίγειας παρουσίας του Χριστού; Σε πολλά σημεία έμοιαζε με την δική μας, αν και μερικές φορές στις μέρες μας γίνονται πολύ χειρότερα πράγματα. Ήταν μια μπερδεμένη εποχή με περισσότερο μπερδεμένους ανθρώπους. Η κοινωνική αδικία έφερνε και φέρνει πλήρη σύγχυση και αποσταθεροποίηση στις δομές των κρατών. Η βία και η έλλειψη δικαιοσύνης υπήρχαν και κορυφώνονται στις μέρες μας. Κάθε είδους φρικτά εγκλήματα σημειώνονται καθημερινά και τα παρακολουθούμε από την ζεστασιά του σπιτιού μας.

Άνθρωποι λιμοκτονούν, ψάχνουν τους κάδους των απορριμμάτων, περιμένουν στην σειρά για το συσσίτιο, δυσκολεύονται για την απόκτηση των φαρμάκων και η αγωνία των δήμων είναι πότε θα «ανάψει το χριστουγεννιάτικο δένδρο». Πρόκειται για τον απόλυτο παραλογισμό! Είναι να θρηνείς! Ενώ όμως τόσα συμβαίνουν δίπλα μας εξακολουθούμε να μην διδασκόμαστε, τόσο από αυτά, όσο και από τα αμέτρητα παραδείγματα της πλούσιας ιστορίας μας. Τόσες τραγωδίες, με κύριο χαρακτηριστικό, τα αδελφοκτόνα μίση και πάθη, ακόμα δεν μας δίδαξαν.

Από την μια να συναντάς στις πόλεις την άκρα βαρβαρότητα και από την άλλη να προσπαθείς με γιρλάντες και φωτάκια να παρουσιάσεις πολιτισμό. Οι οικογένειες είναι πλέον διαλυμένες, ζει το κάθε μέλος της απίστευτη μοναξιά. Όμως εξακολουθούμε να ζούμε το ψεύτικο, με μοναδικό κριτήριο την κρίση των άλλων. Δηλαδή μοιάζουμε με ένα μήλο εξωτερικά ροδοκόκκινο που εσωτερικά είναι εντελώς σαπισμένο. Μια τέτοια κοινωνία συνάντησε ο Χριστός με την ενανθρώπησή Του όπως θα κάνει και φέτος την ημέρα των Χριστουγέννων.

Περισσότερο παρά ποτέ, η κοινωνία χρειάζεται τον μεσσία, αλλά προσοχή, τον πραγματικό μεσσία, διότι πολλοί παρουσιάζονται ως μεσσίες αλλά είναι ψευδομεσσίες. Μακάρι ο Χριστός να είναι ποθητός στην ζωή του καθενός γιατί όποιος τον δεχθεί στην καρδιά του έχει να χαρεί μια ζωή πνευματική που αξίζει να την ζεις. Ας διατηρούμε τους οφθαλμούς της ψυχής και του σώματος ανοικτούς, για να παρατηρούμε τα συμβαίνοντα -που δεν είναι και λίγα- και να προετοιμάζουμε τον εαυτό μας για ό,τι και να συμβεί.

Παράλληλα χρειάζεται προσευχή γιατί συχνά βλέπουμε την αδυναμία μας στην διαχείριση των καταστάσεων που ζούμε. Οι καιροί όντως είναι πονηροί! Αγρυπνείτε και προσεύχεστε!

 

Ο προφήτης για την Γέννηση του Χριστού

Το μεγαλύτερο γεγονός της ανθρωπότητας, την Γέννηση του Χριστού, δεν είναι δυνατόν να μην την είχαν προΐδει οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης. Έχοντες το πνεύμα του Θεού επάνω τους, ερμήνευαν τα γενόμενα στην εποχή τους, «έβλεπαν» όμως και τα μέλλοντα. Έτσι, ο Ιαμβικός Κανόνας των Χριστουγέννων, στο πρώτο τροπάριο της Δ´ωδής αναφέρεται στον προφήτη Αββακούμ.

Γένους βροτείου, τήν ἀνάπλασιν πάλαι
Ἅδων Προφήτην, Ἀββακούμ προμηνύει
Ἰδεῖν ἀφράστως, ἀξιωθεῖς τόν τύπον•
Νέον βρέφος γάρ, ἐξ ὄρους τῆς Παρθένου
Ἐξῆλθε λαῶν, εἰς ἀνάπλασιν Λόγος.

Μια σύντομη ερμηνευτική απόδοση είναι η εξής:

Άδων (λέγοντας την δική του προφητεία) κατά τον παλαιό καιρό, ο Προφήτης Αββακούμ, προμηνύει (προφητεύει) την ανακαίνιση του ανθρωπίνου γένους. Επειδή αξιώθηκε να δει αφράστως (δηλαδή με τα προφητικά του μάτια), τον τύπο (του μυστηρίου της αναπλάσεως) όπου (ο Θεός) Λόγος ως νέο βρέφος από το κατάσκιο όρος και δασύ, δηλαδή την Παρθένο στην ανάπλαση (αναδημιουργία) των λαών.

Η Παναγία στο τροπάριο αυτό αναφέρεται ως κατάσκιο και δασύ όρος. Πράγματι, είναι ένα ευλογημένο όρος, που κορυφή του είχε ένα βρέφος, τον θεάνθρωπο Ιησού, ο οποίος μέσῳ του έργου Του ανέπλασε όλη την δημιουργία.

Το δεύτερο τροπάριο της ίδιας ωδής, που ακολουθεί, δεν αναφέρεται σε κάποιον προφήτη αλλά στο κτύπημα που θα λάβει ο διάβολος από τον θεάνθρωπο:
Ἴσος προῆλθες, τοῖς βροτοῖς ἑκουσίως
Ὕψιστε σάρκα, προσλαβών ἐκ Παρθένου
Ἰόν καθάραι, τῆς δρακοντείας Κάρας
Ἄγων ἅπαντας, πρός σέλας ζωηφόρον
Θεόν πεφυκώς, ἐκ πυλῶν ἀνηλίων.

Σύντομη ερμηνευτική απόδοση:

Ύψιστε, ο οποίος εκ φύσεως υπάρχεις Θεός,
Θεληματικώς, αφού προσέλαβες σάρκα, προήλθες
εκ της Παρθένου ίσος ( κατά την φύση) με τους
ανθρώπους,για να καθαρίσεις το δηλητήριο
της κεφαλής του δράκοντα, και έτσι να οδηγήσει
όλους από τις σκοτεινές πύλες (του Άδη της αμαρτίας)
στο ζωηφόρο φως της αρετής.

Το τρίτο τροπάριο της Δ´ωδής αναφέρει:

Ἔθνη τά πρόσθεν, τῆ φθορᾶ βεβυσμένα
Ὄλεθρον ἄρδην, δυσμενοῦς πεφευγότα
Ὑψοῦτε χεῖρας, σύν κρότοις ἐφυμνίοις
Μόνον σέβοντα, Χριστόν ὡς εὐεργέτην
Ἐν τοῖς καθ῾ἡμᾶς, συμπαθῶς ἀφιγμένον.

Ας υψώσουν με κρότο τα χέρια (ας χειροκροτήσουν) και ας αποδώσουν ύμνους τα έθνη, τα οποία προηγουμένως ήσασταν εντελώς βυθισμένα στη φθορά, διότι έχετε φύγει τελείως από την βλάβη που προκαλεί ο εχθρός (ο διάβολος), και αποδίδεται ευεργετημένοι τον σεβασμό στο Χριστό, ο Οποίος έχει έρθει με συμπάθεια σε σας.

Στο τελευταίο τροπάριο της Δ´ωδής διαβάζουμε:

Ρίζης φυεῖσα, τοῦ Ἰεσσαί Παρθένε,
Ὅρους παρῆλθες, τῶν βρότων τῆς οὐσίας
Πατρός τεκοῦσα τόν πρό αἰώνων Λόγον
Πατρός ηὐδόκησεν, αὐτός ἐσφραγισμένην
Νήδυν διελθεῖν, τῆ κενώσει τῆ ξένῃ.

Ερμηνευτική απόδοση:
Παρθένε, Εσύ που προήλθες από την ρίζα του Ιεσσαί
υπερέβης τα οροθέσια (τα μέτρα) της ουσίας ( της φύσεως) των ανθρώπων, διότι γέννησες τον προαιώνιον Λόγον του Πατρός• Διότι θέλησε να διέλθει ο Ίδιος από την σφραγισμένη (παρθενική) κοιλία σου με την παράδοξη κένωσή Του (την άκρα συγκατάβασή Του).

Facebook Comments

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here