ΑρχικήΑΡΘΡΑΔ. Παπαδόπουλος, υποψήφιος βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ Αρκαδίας: Αλληλεγγύη και συμμετοχή θα...

Δ. Παπαδόπουλος, υποψήφιος βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ Αρκαδίας: Αλληλεγγύη και συμμετοχή θα φέρουν την αλλαγή (photo-video)

Την Τετάρτη το απόγευμα στη βροχερή Μεγαλόπολη είχαμε την ευκαιρία να συναντηθούμε και να μιλήσουμε για τα ζητήματα που αφορούν τη Μεγαλόπολη, την Αρκαδία και τη χώρα γενικότερα με τον υποψήφιο βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία Διονύση Παπαδόπουλο. Ο κ. Παπαδόπουλος ήταν δήμαρχος Μεγαλόπολης την περίοδο 2015-2019, και έχει θητεύσει αντιπρόεδρος του Δικτύου Ενεργειακών Δήμων Ελλάδας. Είναι ένας βαθιά καλλιεργημένος άνθρωπος, ήρεμος συνομιλητής και σκεπτόμενος πολίτης, με κοινωνικούς προβληματισμούς. Από την πρώτη συνάντηση μαζί του, αμέσως αντιλαμβάνεται κάποιος ότι το επίκεντρο της σκέψης και της δράσης του είναι ο άνθρωπος και η κοινωνία. Και πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, αφού ο κ. Παπαδόπουλος έχει σπουδάσει  Παιδαγωγικά με μετεκπαίδευση στις Επιστήμες της Αγωγής και Εξειδίκευση στις Μαθησιακές Δυσκολίες. Έχει υπηρεσία άνω των εικοσιπέντε ετών στο δημόσιο σχολείο ως εκπαιδευτικός Α/θμιας Εκπαίδευσης. Έχει εκδώσει βιβλία και έχει δημοσιεύσει μελέτες στους τομείς της Διδακτικής της Λογοτεχνίας, της Ειδικής Αγωγής και της Ιστορίας.  Ακόμα, δίδαξε επί δύο περιόδους ως επιμορφωτής στα ΠΕΚ και έχει συμμετάσχει ως εισηγητής σε διάφορα επιστημονικά συνέδρια. Άρθρα του, κοινωνικού και πολιτικού περιεχόμενου, έχουν δημοσιευτεί κατά καιρούς σε περιοδικά και εφημερίδες πανελλαδικής κυκλοφορίας.

«Χαίρομαι πραγματικά που μου δίνεται η ευκαιρία να συζητήσουμε μαζί και να δείξω ποιες είναι οι θέσεις μου για τις επερχόμενες εκλογές, για την επόμενη μέρα των εκλογών, για την Αρκαδία και για τη Μεγαλόπολη και γενικότερα για τη χώρα», μας λέει, και ευχαριστεί εμάς, αλλά και τα μέσα ενημέρωσης, που δίνουν χρόνο στους υποψηφίους να εκφραστούν, ώστε να διαμορφώσουν οι πολίτες σφαιρική άποψη για τα πρόσωπα που κατέρχονται στον πολιτικό στίβο και τις πολιτικές..

Η πρώτη μας ερώτηση αφορά στη βίαιη απολιγνιτοποίηση και στις επιπτώσεις της στον Δήμο Μεγαλόπολης αλλά και στην Αρκαδία συνολικά.

«Μετά την εντελώς άστοχη, ξαφνική απόφαση της ανατροπής των δεδομένων, των χρονοδιαγραμμάτων, των παραμέτρων, που υπήρχαν το καλοκαίρι του 2019 σχετικά με την απολιγνιτοποίηση, βλέπουμε σήμερα τέσσερα χρόνια μετά από αυτό το καλοκαίρι της μεγάλης ανατροπής των δεδομένων, όχι μόνο να μην έχει γίνει τίποτε για την περιοχή της Μεγαλόπολης -κάτι αντίστοιχο έχει γίνει και στην Κεντρική Μακεδονία, και εκεί οι τοπικές κοινωνίες έχουν πληγεί ανεπανόρθωτα- αλλά δυστυχώς σήμερα είμαστε στο σημείο μηδέν, στο σημείο από το οποίο δεν φαίνεται τίποτε ως προοπτική».

Ο βίαιος τρόπος της απολιγνιτοποίησης δεν  θα μπορούσε να βοηθήσει όταν δεν υπάρχει ο κατάλληλος, ο απαιτούμενος χρόνος, ο προγραμματισμός που απαιτείται από την  ίδια την κατάσταση. Πώς θα αντικαταστήσεις ένα ενεργειακό κέντρο; Χωρίς σχέδιο,  μια βαριά βιομηχανία, με τι θα την αντικαταστήσεις, ύστερα από λιγνιτική δραστηριότητα δεκαετιών, που έχει φέρει ένα στάτους εργασιακό, επιστημονικό – τεχνικό;

«Χωρίς πρόγραμμα, χωρίς μεθόδευση τουλάχιστον δεκαετίας, πώς θα το αντικαταστήσεις βιαστικά αυτό το ενεργειακό κέντρο, με μοναδική βλέψη μόνο το πώς θα πεις στην τοπική κοινωνία ότι όλα θα πάνε καλά γιατί θα φέρουμε μεγάλες επενδύσεις; Πού πήγαν οι μεγάλες επενδύσεις τις τελευταίες δεκαετίες, σε ποια περιοχή που με κάποιον τρόπο έχασε το στάτους της; Ποιος πίστευε το 2019 ότι θα είναι ικανή οποιαδήποτε κυβέρνηση βιαστικά, συγγνώμη για την έκφραση, στο πόδι, μέσα σε λίγα χρόνια να αντικαταστήσει έναν ενεργειακό γίγαντα».

Ακολούθως, συζητήσαμε για το Βιομηχανικό Πάρκο που σχεδιάζεται να γίνει στη Μεγαλόπολη, αλλά έχει μείνει «στα χαρτιά».

«Το Βιομηχανικό Πάρκο, σήμερα μπορούμε να το πούμε ξεκάθαρα, είναι ένας φερετζές, μια φτηνή δικαιολογία, μια πρόφαση για να καλυφθεί η γύμνια»

«Βρέθηκε η δικαιολογία του Βιομηχανικού Πάρκου, λες και όλες οι επενδύσεις απαιτούν συγκεκριμένο χώρο ΒΙΠΕ! Όλες οι επενδύσεις που θα μπορούσαν να φθάσουν στο Λεκανοπέδιο θα ήταν επενδύσεις μόνο στις προδιαγραφές ενός βιομηχανικού πάρκου, μιας βιομηχανικής περιοχής; Ας υπήρχαν οι επενδύσεις, ας υπήρχε η διάθεση, και θα βρισκόντουσαν οι κατάλληλοι χώροι προς αξιοποίηση. Δεν χρειάζεται να συζητήσουμε περισσότερο με ποίων ευθύνη δεν έχει προχωρήσει το Βιομηχανικό Πάρκο. Δεν είναι η πανάκεια η ύπαρξη του Βιομηχανικού Πάρκου. Το μεγάλο μας πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει διάθεση επενδύσεων, είναι πολύ δύσκολο για μια περιοχή με μια τόσο μεγάλη οικονομική δραστηριότητα να αντικαταστήσει αυτή τη δραστηριότητα με κάτι άλλο τόσο σημαντικό».

«Την απολιγνιτοποίηση η Μεγαλόπολη την είχε μπροστά της πολλά χρόνια, δέκα και είκοσι. Ξέραμε ότι ο λιγνίτης δεν θα τελειώσει από πλευράς αποθεμάτων, αλλά από πλευράς ενεργειακής πολιτικής, ξέραμε ότι έχουμε μπει σταδιακά σε έναν ρυθμό σταδιακής απολιγνιτοποίησης, αλλά είναι πολύ διαφορετικό αυτό που σιγά – σιγά προετοιμαζόταν από τις κεντρικές διοικήσεις και τοπική αυτοδιοίκηση, και είναι άλλο από αυτό που ήρθε αναίτια, βιαστικά το καλοκαίρι του 2019. Η λέξη ‘’βίαιη’’ είναι ένας επιθετικός προσδιορισμός, αλλά πίσω από αυτόν τον προσδιορισμό, κρύβεται μια σκληρή πραγματικότητα.»

Αφού θα γίνει βίαιη απολιγνιτοποίηση, δεν θα γίνει με τον σωστό τρόπο, ώστε να διορθώσει κάποια πράγματα για την τοπική οικονομία, την τοπική κοινωνία και να φέρει καλύτερα πράγματα για την χώρα. Δεν θα είναι δίκαιη η μετάβαση αφού είναι βίαιη, της περιοχής από το ένα παραγωγικό μοντέλο στο άλλο

«Το λέμε πάρα πολύ καιρό τώρα, με έναν απλό, απλουστευτικό τρόπο, η Μεγαλόπολη εδώ που έχουμε φτάσει, πρέπει να κερδίσει χρόνο. Εννοούμε ότι αν επιμείνουμε στις σπασμωδικές, βιαστικές και αμέθοδες κινήσεις, τα πράγματα θα φτάσουν πολύ σύντομα στην ολοκληρωτική καταστροφή. Να κερδηθεί χρόνος, με νέα χρονοδιαγράμματα, προσαρμοσμένα στην πραγματικότητα, να παραδεχτούμε ότι το εγχείρημα απέτυχε, όχι απλώς το εγχείρημα της δίκαιης μετάβασης, αλλά το εγχείρημα της απότομης απολιγνιτοποίησης, του απότομου μηδενισμού του ποσοστού λιγνίτη στο ενεργειακό μείγμα της χώρας. Είναι δεδομένο ότι απέτυχε το εγχείρημα. Είμαστε τέσσερα χρόνια μετά και είναι όλα στον αέρα. ήδη μιλάμε για επιμήκυνση του χρόνου ζωής κάποιων μονάδων, και δεν ξέρουμε πώς θα τα φέρουν οι επόμενοι μήνες και τα επόμενα χρόνια. Δεν λέμε ότι παρελκυστικά να κερδηθεί χρόνος, αλλά ο χρόνος να είναι παραγωγικός. Να επιτρέψει ό,τι δεν έγινε τα τελευταία χρόνια να γίνει, με την κατάλληλη μεθόδευση. Μπορεί η Μεγαλόπολη να τον κερδίσει αυτόν τον χρόνο. Αρχές του 2019 η ΔΕΗ απαλλοτρίωνε τον Τριπόταμο, το 2017 – 2018 δημοτικά και περιφερειακά συμβούλια ενέκριναν μελέτες όπου η πρόβλεψη για τη λιγνιτική παραγωγή έφθανε υπό προϋποθέσεις ως το 2045 στο Λεκανοπέδιο. Είχαν τον σχεδιασμό για την πώληση λιγνιτικών μονάδων. Μην τα ξεχνάμε αυτά».

Συνεχίζουμε τη συζήτηση με τα σημαντικότερα προβλήματα της Αρκαδίας, που τελικά είναι προβλήματα της χώρας μας.

«Τα προβλήματα της Αρκαδίας, έξω από το πρόβλημα της απολιγνιτοποίησης, είναι εδώ και πολλά χρόνια γνωστά σε όλους και κοινώς παραδεκτά. Και είναι προβλήματα που τα έχουν και άλλοι όμοροι νομοί. Προβλήματα υποδομών τα οποία δεν μένουν μόνο στην παρούσα κατάσταση, γιατί ένα πρόβλημα υποδομής για οτιδήποτε που παραμένει το 2020, το 2025, λειτουργεί πολλαπλασιαστικά το 2030. Αυτό δεν είναι συντήρηση ή στασιμότητα, είναι οπισθοχώρηση, καθώς τρέχουν οι απαιτήσεις με τα νέα δεδομένα, πολλές φορές κάνουμε το λάθος και λέμε ‘’μείνανε ίδιες οι υποδομές’’ λες και δεν αλλάζει κάτι. Όταν, όμως, μένουν οι ίδιες υποδομές, είναι σαν να κάνουν βήματα προς τα πίσω, και όταν κάνουν βήματα προς τα πίσω οι υποδομές, κάνει βήματα προς τα πίσω ο τόπος».

Δεν υπάρχει προγραμματισμός δεν υπάρχει πρόγραμμα για τον αγροτοκτηνοτροφικό τομέα, καμία στήριξη, καμία πολιτική. Πρέπει κάποτε να δούμε και την πρόληψη στα ζητήματα της αγροτικής πολιτικής. Να ερχόμαστε μετά να αποζημιώνουμε; Δεν θα ήταν καλύτερα να προλάβουμε μια καταστροφή; Θέλει μεγάλη υποστήριξη και η παραγωγή

Ως προς την προοπτική των νέων ανθρώπων να εργαστούν στον τόπο τους, αλλά και το πώς θα ανακοπεί η φυγή τους, ο κ. Παπαδόπουλος ανέπτυξε πολύ συγκεκριμένες απόψεις ξεκινώντας από τη ρίζα του προβλήματος:

«Οι νέοι επιστήμονες με πολύ μεγάλη δυσκολία θα βρουν θέσεις εργασίας σε περιοχές όπως η Τρίπολη, η Κυνουρία, σε χειρότερη θέση η Γορτυνία ή η περιοχή της Μεγαλόπολης. Αυτό που σε επίπεδο χώρας το ζούμε τα τελευταία χρόνια, με τη φυγή νέων επιστημόνων στο εξωτερικό, σε επίπεδο νομού και επαρχιακής πόλης, το ζει η ελληνική οικογένεια εδώ και πολλές δεκαετίες, όταν ο νέος επιστήμονας εγκατέλειπε την Τρίπολη, στο Άστρος, για να εργαστεί σε μια μεγάλη μονάδα. Έχει μεγαλώσει η ακτίνα στην οποία θα φτάσει ο νέος επιστήμονας. Η χώρα μας πληρώνει φόρο επαγγελματικής επάρκειας, κι αυτός ο φόρος είναι πολύ βαρύτερος για μια επαρχιακή πόλη. Φεύγουν τα νέα παιδιά δύο φορές, μία φορά από τον χώρο καταγωγής τους και δεύτερη φορά στο εξωτερικό. Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει πόσα χάνουμε με αυτή τη μετανάστευση αυτού του ιδιότυπου χαρακτήρα της τελευταίας δεκαετίας. Έναν νέο επιστήμονα τον έχουμε πληρώσει πάρα πολύ. Σε χρήματα, σε κόπους, τον έχουμε εφοδιάσει με τα καλύτερα εφόδια. Γιατί καλοδέχονται τον νέο γιατρό; Γιατί προσκαλούν τον νέο χειριστή μηχανημάτων, τον λειτουργό, τον επιστήμονα μιας ανθρωπιστικής επιστήμης στο εξωτερικό; Γιατί είναι εφοδιασμένος με τα καλύτερα εφόδια, γιατί τον έχουμε κάνει εμείς, μέσα από τα ελληνικά δημόσια πανεπιστήμια, τους κόπους και τον προσανατολισμό της εκπαίδευσης των νέων ανθρώπων μιας ολόκληρης κοινωνίας».

«Κάνουμε διαπιστώσεις, αλλά οι διαπιστώσεις ας μένουν στους δημοσιογράφους και στου δοκιμιογράφους. Οι πολιτικοί έχουν αντικαταστήσει τον ρόλο της εφαρμογής της προσπάθειας αλλαγής, της παρέμβασης, της δράσης με τον σχολιασμό. Δεν είναι αυτός ο ρόλος της πολιτικής. Μια από τις αιτίες που χάνουμε τις νεότερες γενιές από την πολιτική, της αδιαφορίας τους ή της αντίδρασής τους, είναι αυτό».

«Οι πολιτικοί τα τελευταία δέκα και πλέον χρόνια, βγαίνουν και συζητούν μια κατάσταση, ενώ θα έπρεπε να κάνουν προτάσεις επί του πεδίου, για κάθε πρόβλημα»

«Πώς μπορεί ένας νέος επιστήμονας να μείνει στην Ελλάδα. Οι απολαβές. Είναι αυτές απολαβές για έναν νέο γιατρό στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, με τόσα έξοδα της οικογένειας και του Δημοσίου, να πληρώνεται με 1.000 ευρώ; Πού θα βρεθούν τα χρήματα, θα ρωτήσει κάποιος. Μα πρέπει να γίνεται μια ιεράρχηση προτεραιοτήτων. Όλοι λέμε για το μεγάλο αγαθό της Υγείας. Ε, πρέπει να το προασπιστούμε αυτό το δημόσιο αγαθό. Θα κόψεις από κάποια άλλα έξοδα, θα ιεραρχήσεις τις προτεραιότητες. Όταν τα τελευταία τρία – τέσσερα χρόνια ποσά υπέρογκα φεύγουν σε άλλους χώρους, σε άλλες προτεραιότητες και την ίδια ώρα που μαθαίνεις για μια επιχορήγηση προς τα ΜΜΕ, για παράδειγμα, και βλέπεις ένα ρεπορτάζ για έναν νέο γιατρό που πηγαίνει σε ένα νησί να δουλέψει, με 1.000 ευρώ, και μια νέα δασκάλα που με 750 ευρώ στη Σαντορίνη δεν μπορεί να πληρώσει ούτε και το ενοίκιο. Όσο κι αν φαίνεται απλουστευτικό, από εκεί ξεκινούν όλα».

Να έχουμε σεβασμό στις ιερές προτεραιότητες, στην Υγεία και στην Εκπαίδευση, και ο σεβασμός να φαίνεται στις απολαβές των λειτουργών

«Κάνουμε εύκολη κριτική ότι το Δημόσιο είναι μεγάλο, και την ίδια ώρα πάμε σε μια δημόσια υπηρεσία και δεν βρήκαμε να λειτουργεί τίποτα. Αν με την εύκολη κριτική απλώς κάποιοι στο Δημόσιο δεν κάνουν τη δουλειά τους, αυτό θα ήταν εύκολο να αλλάξει, αλλά δεν είναι αυτή η ριζική αιτία του προβλήματος. Δεν σεβόμαστε κάποια υπεραπαραίτητα αγαθά, και θα τα σεβαστούμε όταν δείξουμε σεβασμό στον ίδιο τον φορέα; Ιδιωτικός τομέας. Ποιοι σέβονται σήμερα τον νέο μικρό επιχειρηματία; Τον σέβεται το κράτος; Εμείς ως καταναλωτικό κοινό; Του αναγνωρίζουμε τις προσπάθειές του και τον στηρίζουμε; Στηρίζουμε την τοπική αγορά; Κάνουμε ό,τι μπορούμε για τους νέους που μπαίνουν στις επιχειρήσεις; Τους δημιουργούμε πολλά προβλήματα, τα έζησα πέντε χρόνια στη δημαρχιακή μου θητεία. Γινόμαστε εμπόδιο εμείς οι ίδιοι, με ιδεοληψίες, εμμονές. Χρειάζεται πολύ μεγάλη αλλαγή σε όλες αυτές τις νοοτροπίες».

Η αλληλεγγύη, ο αλληλοσεβασμός, δεν είναι απλές ορολογίες, είναι κάτι βαθύτερο για την ίδια μας τη ζωή. Η πολιτική δεν είναι έξω από την κοινωνία, τη διάθεσή μας, τις διαπροσωπικές σχέσεις. Η πολιτική, η πολιτεία, η πόλις, είναι ένα κομμάτι του πολιτισμού μας. Όταν ο πολιτισμός μας σε όλες του τις πτυχές πάσχει, θα πάσχει και η πολιτική.

«Να βλέπουμε κι εμείς οι ίδιοι τη συμπεριφορά μας στα πράγματα. Αλληλεγγύη, αλληλοσεβασμός, είναι η βάση να ξεκινήσουν τα γρανάζια. Το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι, πολύ σωστή η παροιμία. Αλλά δεν θα γίνουν όλα  αυτόματα. Οι μικρές ‘’επαναστάσεις’’ ξεκινούν από εμάς τους ίδιους.»

«Η αλλαγή στα πράγματα θα ξεκινήσει από εμάς, τους μικρούς τους ταπεινούς στη βάση. Εμείς θα αλλάξουμε στην οπτική μας, στη θεώρηση των πραγμάτων, και αυτό θα μεγιστοποιηθεί σε μια συνολικότερη αλλαγή, μια μεταστροφή των πραγμάτων.»

«Να μείνουν οι νέοι στην Αρκαδία, να βοηθήσουμε όλοι σε αυτό. Να μην περιμένουμε έτοιμες συνταγές. Είμαστε κοντά τους, η γειτονιά, οι παλιοί φίλοι, οι δάσκαλοί τους; Να είμαστε κοντά τους, από εκεί θα ξεκινήσει η αλλαγή και όλα τα άλλα θα έρθουν. Χάθηκαν στη Μεγαλόπολη -πάρα πολλές θέσεις εργασίας, βλέπω την παγωμάρα και καταλαβαίνω ότι αν υπήρχε μια μεγάλη, για τη χώρα, κοινωνική συνοχή, μια ανταπόκριση στην ανάγκη του άλλου, αν ήμασταν με το αίσθημα της κοινότητας, αν ήμασταν περισσότερο ενορίτες –μια λέξη παρεξηγημένη από την εκκλησιαστική ορολογία- αν ήμασταν ο ένας για τον άλλον, ίσως θα ήταν καλύτερα τα πράγματα».

Τέλος, ο κ. Διονύσης Παπαδόπουλος καλεί τους νέους να προσέλθουν στις κάλπες, για να μην αφήσουν τους άλλους να αποφασίσουν και τελικά να μην τους επιβληθεί μια κατάσταση που δεν τους αρέσει.

«Μέσα σε μια προεκλογική περίοδο δεν μπορούν να συζητηθούν όλα, θα επιμείνω σε αυτό που λέω σε κάθε ευκαιρία, κυρίως στους νέους ψηφοφόρους, αυτούς που είναι να προσέλθουν στις κάλπες για πρώτη φορά, αλλά και στους νέους ηλικιακά ανθρώπους. Τους καλώ να προσέλθουν και να συμμετάσχουν στην εκλογή».

Η δικαιολογημένη άρνησή τους, στο μεγαλύτερο μέρος, να συμμετάσχουν σε κάτι που τους έχει αφήσει απ’ έξω, επιδεινώνει αυτή την κατάσταση που αποστρέφονται. για να αλλάξει αυτή η κατάσταση, πρέπει να συμμετάσχουν οι ίδιοι.

«Αν αφήσουμε άλλους να διαλέξουν για εμάς, αυτό που σήμερα δεν το δέχονται, το παγιώνουν, του κάνουν καθεστώς για πολύ μεγάλο διάστημα στο μέλλον. Το σύστημα της απλής αναλογικής είναι πολύ μεγάλη ευκαιρία για να εκφραστούμε. Όχι χαλαρή ψήφος, όχι αδιαφορία, εμείς οι ίδιοι, τα υποκείμενα, η ίδια η κοινωνία μπορεί να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Η αλλαγή δεν θα έρθει ως χάρισμα, ως δώρο, από κανέναν. Να πάρουν οι νέοι άνθρωποι τα πράγματα στα χέρια τους. Εγώ ελπίζω και εύχομαι, οι εκλογές της 21ης Μαΐου να φέρουν την αλλαγή που χρειάζεται η πολιτική κατάσταση της χώρας. Μπορούν να δώσουν με την πρώτη φορά κυβέρνηση μακράς πνοής οι εκλογές της απλής αναλογικής».

Το πρώτο κόμμα που πιστεύω ότι θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί να κάνει κυβέρνηση με το τρίτο κόμμα, θα υπάρχουν και οι αριθμητικές συσχετίσεις. Πιστεύω και θέλω να πιστεύω ότι θα υπάρχει η πολιτική βούληση και από τα δύο μέρη, ώστε στις 22 Μαΐου να σχηματιστεί κυβέρνηση δημοκρατικής και προοδευτικής κατεύθυνσης της χώρας.

«Αυτό είναι το νόημα της απλής αναλογικής. ΣΥΡΙΖΑ και ΠαΣοΚ έχουν πολλά περισσότερα κοινά από αυτά που τους χωρίζουν, θα καλυφθούν και οι αριθμοί, και όλοι θα είμαστε μπροστά στην ευθύνη μας. Θα προχωρήσει σε μια κυβέρνηση που θα φέρει την απαιτούμενη αλλαγή στην πολιτική πορεία της χώρας».

Σχολιασμός μέσω της πλατφόρμας του Facebook Comments Box

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

The reCAPTCHA verification period has expired. Please reload the page.
Captcha verification failed!
Η βαθμολογία χρήστη captcha απέτυχε. Παρακαλώ επικοινωνήστε μαζί μας!
8,842ΥποστηρικτέςΚάντε Like
1,364ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
6,038ΣυνδρομητέςΓίνετε συνδρομητής
- Advertisment -
FACEBOOK

Τελευταία Άρθρα

Σχόλια