Του Γιώργου Κουρτέση
Ένα από τα μείζονα ζητήματα που αφορά τα τελευταία χρόνια τον ευρύτερο οπαδικό χώρο είναι οι μετακινήσεις. Σε όλους μας είναι γνωστό και ακόμα περισσότερο αισθητό το θέμα της απαγόρευσης των μετακινήσεων.
Η αλήθεια είναι πως όταν ο οπαδός λέει «ναι στις μετακινήσεις», δεν έχει στο μυαλό του αγκαλιές και αβρότητες με τον αντίπαλο. Σκέφτεται εκδρομή, κατανάλωση αλκοόλ, πιθανώς ναρκωτικών, “μανούρες” στο δρόμο, “μανούρες” στο γήπεδο και αν κάτσει και μια νίκη της ομάδας του, ακόμα καλύτερα. Αυτή είναι η ιεροτελεστία του οπαδού, για αυτά ζει.Και ξέρετε κάτι; Αυτή είναι η κουλτούρα του οπαδού όχι μόνο στην Ελλάδα, μα σε πολλές χώρες. Ναι, ακόμα και στην Αγγλία, αυτήν που ζηλεύουμε για την ατμόσφαιρα στα γήπεδά της, εκεί όπου πάει άφοβα ο μπαμπάς με το παιδί του. Όποιος νομίζει ότι οι Άγγλοι είναι πολιτισμένοι, δεν έχει πάει ποτέ σε αγγλικό γήπεδο. Ίσως είναι χειρότεροι κι από εμάς.Η διαφορά λοιπόν δεν είναι στη νοοτροπία των οπαδών. Η διαφορά είναι στην εφαρμογή των νόμων, στην τήρηση της τάξης. Τι θα συμβεί στον Άγγλο οπαδό αν πάει στο γήπεδο με κάποιο πυρομαχικό; Δε θα ξαναδεί την ομάδα του στο γήπεδο ποτέ. Καμιά ομάδα. Τι θα συμβεί στην Ελλάδα; Θα μπει στο γήπεδο, όταν κρίνει ότι πρέπει θα κάνει χρήση του πυρομαχικού και μετά θα φύγει κύριος να πάει σπίτι του. Την επόμενη Κυριακή πάλι εκεί, πάλι πάνοπλος.
Η λύση είναι μία. Είναι τόσο απλή, που σε εξοργίζει. Ούτε πρόστιμα σε ομάδες ούτε κεκλεισμένων των θυρών. Δεν πρέπει να αφαιρείται το δικαίωμα κάποιου να βρίσκεται δίπλα στην ομάδα του, την αγάπη του, την αρρώστια του. Είναι, άλλωστε, πολύ ωραίο το συναίσθημα να βλέπεις γεμάτα γήπεδα και ωραίες ατμόσφαιρες.Μόνο ατομική ευθύνη. Έκανες καφρίλα; Συλλαμβάνεσαι!
Του Γιώργου Κουρτέση
