Όνειρο ήταν και πάει η προσπάθεια της εθνικής μας για διάκριση στο φετινό eurobasket της Σλοβενίας. Το ταξίδι προς τη γη της Επαγγελίας δεν είχε το επιθυμητό αποτέλεσμα .
Σίγουρα δεν μας πήγε τίποτα καλά σε αυτό το eurobasket, πολλοί τραυματισμοί από την προετοιμασία, κακές διαιτησίες, μεγάλη ατυχία, ακόμα και η ίδια η ομάδα δεν ενέπνεε αυτή τη σιγουριά, αυτή την αυτοπεποίθηση, αυτόν τον τσαμπουκά, αυτόν τον μπασκετικό εγωισμό που μας έχει συνηθίσει τόσα χρόνια. Αυτά τα στοιχεία που μας έχουν χαρίσει τόσες και τόσες μεγάλες επιτυχίες. Πολλά μπορεί να πει κανείς, μπορείς να βρεις ένα σωρό δικαιολογίες, μπορείς επίσης να βρεις ένα σκασμό κατηγορίες για τους παίκτες και τον προπονητή.
Εγώ προσωπικά θα τα αφήσω όλα αυτά στην άκρη και θα σκεφτώ πρώτα απ’όλα τα εξής:
Πως αυτή είναι η ομάδα που το 1987 έβγαλε όλη την Ελλάδα στους δρόμους κατακτώντας το χρυσό στο eurobasket της χώρας μας, πως αυτή είναι η ομάδα που στο eurobasket του 1989 κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο, πως αυτή είναι η ομάδα που το 2005 στην Σερβία κατέκτησε την κορυφή του ευρωπαϊκού Έβερεστ. Θα σκεφτώ επίσης πως αυτή είναι η ομάδα που στο αυρωπαϊκό του 2009 σκαρφάλωσε στο 3ο σκαλί του βάθρου και οι επιτυχίες δεν έχουν τέλος……
Αυτή είναι η ομάδα που έχει συμμετάσχει σε 6 παγκόσμια πρωταθλήματα κατακτώντας μια 11η, μια 10η, μια 6η, δυο 4ες θέσεις και το 2006 έγινε η δεύτερη δύναμη στον κόσμο κατακτώντας το αργυρό στο παγκόσμιο της Ιαπωνίας. Αυτή είναι η ομάδα που έχει πάρει μέρος σε 4 Ολυμπιάδες κατακτώντας μια 17η και τρεις 5ες θέσεις. Αυτή είναι η ομάδα μας κυρίε και κύριοι, η οποία αυτή τη στιγμή φιγουράρει στην 4η θέση της παγκόσμιας κατάταξης. Αυτή είναι η επίσημη αγαπημένη όλων των Ελλήνων.
ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΨΗΛΑ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΔΑΚΡΥΑ ΓΙΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ…..
…….ΜΑΖΙ ΣΤΙΣ ΧΑΡΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΛΥΠΕΣ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΣΑΝ ΜΙΑ ΓΡΟΘΙΑ….
του Γεώργιου Λάγιου
