Γράφει ο Ι.Γ. Ασημακόπουλος
Ευρωεκλογές. Πανηγύρι Ευρωδημοκρατίας. Ο λαός, τρέχει στα εκλογικά τμήματα να εκλέξει τους βουλευτές που θα τον αντιπροσωπεύσουν στο ναό της Δημοκρατίας της Ευρώπης. Τριανταδύο (32) Ελληνικά κόμματα διεκδικούν εικοσιμία (21) από τις επτακόσιες είκοσι (720) θέσεις του Ευρωκοινοβουλίου.
Εικοσιένας (21) εκπρόσωποι θα δώσουν, υποτίθεται, μάχες στο Ευρωβούλιο για τα συμφέροντα του Ελληνικού λαού. Για τη Δημοκρατία, την Ελευθερία, την Ισότητα, τη Δικαιοσύνη, αλλά και άλλα ωραία και όμορφα πράματα που συνθέτουν λέει, το Ευρωπαϊκό κεκτημένο. «Salus populi suprema lex esto!!!» (Η σωτηρία του λαού, πρέπει να είναι ο υπέρτατος νόμος), αλλά μη τρελαθούμε και τελείως! Αυτά λένε και γελάει το παρδαλό κατσίκι, αφού δεν τα πιστεύουν ούτε αυτοί που τα λένε. Αλλά και μέχρι τώρα προκοπή δεν είδαμε…
Δικαιολογημένα, ίσως μου πεις. Τα λεφτά είναι πολλά. Επιτροπές, επαφές, εξουσία, κονέ, πειρασμοί, μπίζνες στα ασαφή όρια της νομιμότητας. Η Εύα (θυμάσαι;) έδειξε το δρόμο. Στόχος να ζει κανείς καλά. Άλλωστε ποιος έχει το μέλι στα χέρια του και δεν γλείφει τα δάχτυλά του; Ε;
Φέτος κατά πως λένε οι δημοσκόποι, πρώτο κόμμα στην Ελλάδα της Ευρώπης, αναμένεται να αναδειχτεί η αποχή. Οι παραλίες θα γεμίσουν κόσμο. Τα βουνά και τα λαγκάδια θα τιγκάρουν. Κάθε δεντράκι θα κρύβει στη σκιά του κι έναν ψηφοφόρο που δραπέτευσε από την καθημερινότητα και έκλεισε τα αυτιά του στα κούφια λόγια των κομμάτων εξουσίας, για λίγες ώρες ξενοιασιάς στην εξοχή. Κατάντια; Εξυπνάδα; Υπήρχε άλλη επιλογή; Δεν ξέρω.
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Εδώ και χρόνια βιώνουμε μια ανεπανάληπτη παρακμή. Ο παραλογισμός σε πρώτο πλάνο. Αυτοί που μας οδήγησαν στη χρεωκοπία, επανεκλέχτηκαν να εξυγιάνουν την οικονομία. Όμως αυτός που συνειδητά δημιούργησε το πρόβλημα, πώς είναι δυνατόν να το διορθώσει; Αφελής λαός; Ηλίθιος; Δεν ξέρω…
Αλήθεια είναι πως το πόπολο άγεται και φέρεται από πληρωμένους κονδυλοφόρους. Από ελεγχόμενα κανάλια ενημέρωσης. Οι άνθρωποι πείθονται στα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα αφερέγγυων εξουσιαστών και μετά από τον καναπέ του σαλονιού τους αναθεματίζουν την ακρίβεια, τον πληθωρισμό, την ανεργία, το ισχνό μεροκάματο ή την σύνταξη φιλοδώρημα. Διαμαρτύρονται, μα κανένα αυτί δεν υπάρχει να περιμαζέψει τη φωνή τους.
Γενική παρακμή. Τα σχολεία σε αποσύνθεση. Τα νοσοκομεία αποθήκες ψυχών. Τα δάση στην πυρά. Μια νεροποντή πλημμυρίζει τη μισή Ελλάδα. Το κράτος σε αποσύνθεση. Τραίνα συγκρούονται και δεκάδες νέοι εξαερώνονται. Οι αρμόδιοι απολαμβάνουν ασυλία. Διεφθαρμένοι κρατικοί λειτουργοί κουκουλώνουν, μπαζώνουν, σκεπάζουν. Παιδεραστές, βιαστές, δολοφόνοι, νονοί, κλέφτες επιχειρηματίες, λυμαίνονται τον ιδρώτα του κοσμάκη από το απυρόβλητο.
Δημοκρατία κατ’ επίφαση. Η Δικαιοσύνη με ειδικές ανάγκες. Τυφλή, κουφή, χωλή, αναίσθητη. Καταρρέει με πάταγο και μαζί της καταρρέει η κοινωνία. Το καράβι πλέει από κεκτημένη ταχύτητα. Πόσο ακόμα;
Η διαδικασία των εκλογών κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τους. Ότι και να ψηφίσεις, από την κάλπη βγαίνουν τέρατα. Είναι η βαρβαρότητα που έρχεται, κατά πως λέγανε οι ποιητές;
Ο κόσμος απογοητευμένος γυρίζει την πλάτη στην πολιτική. Η αποχή είναι άποψη. Όμως είναι λύση; Ένας φίλος μου λέει πως αν οι εκλογές έλυναν προβλήματα, θα τις είχαν καταργήσει… Έχει δίκιο; Δεν ξέρω…
Τρομάζω και στο μυαλό μου έρχονται τα λόγια του αρχαίου τραγικού ποιητή: «Πού να βρει το πρόσωπό της / πώς τη δύναμη να βρει / η Ντροπή κι η Αρετή / όταν η ασέβεια κυβερνά / κι η Αρετή απ’ τους ανθρώπους περιφρονιέται, /η ανομία βασιλεύει στους νόμους / κι οι άνθρωποι νοιάζονται μόνο γι αυτήν; Μακάρι κάποιος θεός να έρθει τιμωρός»* Υπάρχει άραγε θεός να επέμβει για να μας σώσει;
ΣΣ: *(Ευριπίδης: Ιφιγένεια εν Αυλίδι)
