Πριν από λίγες μέρες αποχαιρετήσαμε έναν άνθρωπο που δεν πέρασε απλώς από αυτή τη ζωή. Άφησε αποτύπωμα βαθύ, σαν εκείνο το φως που μένει στον ορίζοντα ακόμη και όταν ο ήλιος έχει πια δύσει. Έναν άνθρωπο της δημιουργίας και της προσφοράς, έναν επιχειρηματία που δεν είδε ποτέ την εργασία μόνο ως μέσο προσωπικής προκοπής, αλλά ως γέφυρα για να προχωρούν μαζί οι άνθρωποι, οι συνεργάτες, ο τόπος του. Με διορατικότητα, τόλμη και ακούραστη εργατικότητα έκτισε έργο που άντεξε στον χρόνο, όχι μόνο σε τοίχους και αριθμούς, αλλά κυρίως στις καρδιές εκείνων που στάθηκαν δίπλα του. Μα πάνω από όλα υπήρξε άνθρωπος της πόλης του.
Ως δημοτικός σύμβουλος δεν αναζήτησε αξιώματα, αναζήτησε τρόπους να γίνει χρήσιμος. Άκουγε με προσοχή, μιλούσε με μέτρο και δρούσε με ευθύνη. Πίστευε πως η αυτοδιοίκηση δεν είναι χώρος προβολής, αλλά χώρος χρέους απέναντι στους συμπολίτες και στις επόμενες γενιές. Είχε τη σπάνια εκείνη δύναμη των ανθρώπων που συνδυάζουν το όραμα με την ανθρωπιά. Ήξερε να αγωνίζεται χωρίς να σκληραίνει, να πετυχαίνει χωρίς να αλαζονεύεται, να προχωρά χωρίς να ξεχνά κανέναν πίσω του.
Και τώρα που η φωνή του σίγησε, μοιάζει σαν να περνά από τους δρόμους της πόλης ένας άνεμος μνήμης. Σαν να στέκουν τα έργα του βουβά και να μαρτυρούν πως κάποτε πέρασε από εδώ ένας άνθρωπος που πίστεψε μόχθο, στην πρόοδο και στον άνθρωπο. Οι άνθρωποι σαν και εκείνον δεν φεύγουν πραγματικά. Συνεχίζουν να ζουν μέσα στις πράξεις που ενέπνευσαν, στις ζωές που άγγιξαν, στις αξίες που κληροδότησαν.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει και ας είναι η μνήμη του φωτεινή σαν άσβεστο καντήλι ευγνωμοσύνης στις ψυχές όλων μας.
π. Θεόδωρος Γκουμάσης
