Αγανακτισμένοι δηλώνουν οι κηδεμόνες των παιδιών που φοιτούν στο 4ο Δημοτικό σχολείο Μεγαλόπολης καθώς το υπουργείο παιδείας ειδικά φέτος λόγω της πανδημίας, έκανε το εξής:
Αντί να προσλάβει αναπληρωτές δασκάλους για όλη την χρονιά , με τον φόβο του κλεισίματος των σχολείων λόγω κορωνοϊού έχει αλλάξει τις ετήσιες συμβάσεις σε τρίμηνες, οπότε σε πολλές περιπτώσεις έχουμε συχνές αλλαγές δασκάλων.
Δείτε την επιστολή διαμαρτυρίας:
“Για άλλη μια φορά τα μαθήματα της πρώτης τάξης του τέταρτου δημοτικού σχολείου στη Μεγαλόπολη γίνεται μετ’εμποδίων. Πιο συγκεκριμένα μέσα σε διάστημα περίπου 5 μηνών,οι μικροί μαθητές του συγκεκριμένου σχολείου,γίνονται θύματα του εκπαιδευτικού συστήματος. Ένα σύστημα που προσπαθεί να φαίνεται άρτιο χωρίς ψεγάδια,αλλά νοσεί ακόμα σε πολλούς τομείς.
Πιο αναλυτικά, από την αρχή της σχολικής χρονιάς,τα παιδιά αλλά και οι γονείς βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια αβεβαιότητα για το τι μέλλει γενέσθαι όσο αφορά την κάλυψη θέσης εκπαιδευτικού,που υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να είχε τακτοποιηθεί το θέμα πριν χτυπήσει το “πρώτο κουδούνι” .
Παρά τις πρόθυμες και φιλότιμες προσπάθειες της διεύθυνσης του σχολείου,ο πρώτος μήνας καλύφθηκε με ώρες από εκπαιδευτικούς των άλλων τάξεων. Ερχόμενος ο δεύτερος μήνας περίπου,και μετά από άμεση ενημέρωση, διορίζεται εκπαιδευτικός,αλλά τελικά η χαρά των γονιών δεν κράτησε για πολύ!Μέσα σε διάστημα 2 μηνών παραμονής, πήρε κατά τα λεγόμενα μετάθεση! Για να περάσουμε ακόμα λίγες μέρες αναμονής και φυσικά να αρχίζει σιγά σιγά να έρχεται ο εκνευρισμός σε όλους, ώσπου ανακοινώνεται ο ερχομός του επόμενου εκπαιδευτικού! φυσικά όλοι ευχόμενοι πως θα ήταν και το τελευταίο συμβάν αυτό,οι προσδοκίες μας έπεσαν έξω. Ομοίως μετά από ένα δίμηνο διάστημα παραμονής περίπου ,ανακοινώθηκε πως έληξε η σύμβαση.
Πάλι λοιπόν στην αβεβαιότητα δοκιμάζοντας τα νεύρα των παιδιών και των γονιών στο “κόκκινο” Αν μπορούσαμε να μπούμε λίγο στην ψυχολογία των συγκεκριμένων παιδιών,αλλά και άλλων σε κάθε γωνιά της χώρας που σίγουρα αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα,τι θα λέγαμε,πως θα αισθανόμασταν?
Ας φροντίσουμε λοιπόν τα “πρωτάκια”μας,να μη βιώσουν στο μέλλον άλλες τέτοιες καταστάσεις,αρκετά ταλαιπωρήθηκαν. Μην τους δημιουργήσουμε “κενά” στο μυαλό και την ψυχή,είναι κρίμα!
