Έξι χρόνια χωρίς εσένα, αγαπημένη μου. Έξι χρόνια βαθιάς μοναξιάς κι απύθμενης λύπης. Σε διεκδίκησαν και σε κέρδισαν οι ουρανοί αγαπημένη μου, σου παραστέκονται οι άγγελοι άγγελέ μου, που τόσο τους έμοιασες.
Πρεσβυτέρα μου, σύντροφε της ζωής μου, μητέρα των παιδιών μας, βαρύ το ίχνος «της παρουσίας της απουσίας σου».
Η φωτεινή ψυχή σου, η έμφυτη καλοσύνη σου, τα βήματά σου στο σπίτι μας, το πηγαίο γέλιο σου, η δημιουργικότητά σου, η άνευ όρων αγάπη σου και άλλα πολλά χαρίσματα με τα οποία απλόχερα όρισε την ύπαρξή σου στη γη ο Θεός, πόσο μας λείπουν. Στέγνωσε ο ήλιος και σκοτείνιασε το σύμπαν μας.
Φαντάζομαι, τους έχεις καταπλήξει όλους εκεί στον Παράδεισο με την αγιότητά σου, με τις μη επίγειες ζωγραφιές σου. Ίσως μας αποτυπώνεις με τον χρωστήρα σου στους πίνακες της νοσταλγίας σου, αγαπημένη μου, αναμένοντας κάποτε τη συνάντησή μας.
Ελένη μου αγαπημένη, πόσο τυχερός είμαι που σ’ έφερε ο Ύψιστος στον δρόμο μου και πόσο άτυχος που σε αποχωρίστηκα τόσο πρόωρα.
Και πόσο με εκφράζει το ποίημα της Κικής Δημουλά «απροσδοκίες», που λέει :
«Θα συναντιέστε υποθέτω τακτικά
εσύ κι ο θάνατος εκείνου του ονείρου.
Το στερνοπαίδι όνειρο.
Απ’ όσα είχα το πιο φρόνιμο.
Ξεθολωμένο, πράο, συνεννοητικό.
Όχι και τόσο βέβαια ονειροπόλο
αλλά ούτε και φτηνά χαμηλωμένο,
όχι σουδάριο κάθε γης.
Πολύ οικονόμο όνειρο,
σε ένταση και λάθη.
Από τα όνειρα που ανάθρεψα
το πιο πονετικό μου:
ΝΑ ΜΗΝ ΓΕΡΝΑΩ ΜΟΝΟΣ
Θα συναντιέστε υποθέτω τακτικά
εσύ κι ο θάνατός του.
Δίνε του χαιρετίσματα, πες του να ’ρθει
κι αυτό μαζί εξάπαντος όταν συναντηθούμε
εκεί, στην τελετή απονομής απωλειών.
Όσο δε ζεις να μ’ αγαπάς.
Ναι ναι μου φτάνει το αδύνατον.
Κι άλλοτε αγαπήθηκα απ’ αυτό.
Όσο δε ζεις να μ’ αγαπάς.
Διότι νέα σου δεν έχω.
Κι αλίμονο αν δε δώσει
σημεία ζωής το παράλογο.»
π. Θεόδωρος Γκουμάσης
