Γράφει ο Ι. Γ. Ασημακόπουλος
Βράδυ πρωτοχρονιάς. Είπαμε να καθίσουμε να υποδεχτούμε το νέο χρόνο. Να κρατήσουμε τις παραδόσεις. Να ψήσουμε κάνα κοψίδι στο κάρβουνο. Να μοσχομυρίσει η γειτονιά. Να κόψουμε και την πίτα, να δούμε σε ποιον θα πέσει το φλουρί. Να ευχηθούμε χρόνια πολλά και καλή χρονιά. Να μιλήσουμε στο τηλέφωνο με τους αγαπημένους μας. Να ανταλλάξουμε ευχές και συναισθήματα. Βλέπεις όλοι οι αγαπημένοι πλέον είναι μακριά κι εδώ στο χωριό μείναμε πέντε έξι ξεροκέφαλοι. Ρήμαξαν τα χωριά μας, αλλά εμείς ακόμα αντέχουμε.
Είναι και αυτός ο αναθεματισμένος ο ιός που μας έχει τρομοκρατήσει και κανείς δε λέει τίποτα να μας ενθαρρύνει. Να μας ανακουφίσει. Λες και διαχειρίζονται το φόβο μας να μας κρατάνε δέσμιους, με το κεφάλι κάτω.
Πήρε αργά. Ο ύπνος βαρύς, χωρίς όνειρα. Μ΄ ένα βάρος να πλακώνει το στήθος… κάποια στιγμή ακούστηκε να βρέχει… θα έχει καταχνιά το πρωί…
Χαράματα ακόμα, ακούστηκε η καμπάνα του Αη Δημήτρη να καθαρίζει τη φωνή της απ τη βραχνάδα. Είχε πολλά χρόνια να χτυπήσει η καμπάνα την πρωτοχρονιά στο χωριό. Μόνο σε καμιά κηδεία χτυπάει λυπητερά… και σήμερα έπρεπε πρώτα να διώξει τη βραχνάδα της για να ακουστεί χαρμόσυνα.
Ένας γεροδάσκαλος έλεγε: «Αν βρεθείς σε κάποιο ερημοκλήσι, χτύπα την καμπάνα. Θα ημερέψει ο τόπος…» Κι εδώ ο ήχος της καμπάνας σκόρπισε μια ανέλπιστη γλύκα. Μια ημεράδα σ΄ όλο το χωριό, που απλώθηκε μέχρι πέρα στην πλαγιά του βουνού, στα χερσωμένα χωράφια, στα δασωμένα αμπέλια και στα παρατημένα λιοστάσια..
Σε λίγο ακούστηκαν οι ψαλμωδίες από τα μεγάφωνα. – Δεν ξέρω αν αυτό αλλοιώνει την παράδοση… θα το σκεφτώ. – Είχε λειτουργία. Έκπληξη. Αν και η κοινωνία μας αποδεσμευμένη από θρησκευτικές εξαρτήσεις και φανατισμούς, η βραχνή φωνή της καμπάνας προκάλεσε ένα ρίγος, μια συγκίνηση. Πέντε άνθρωποι όλοι κι όλοι στο χωριό. Ρημάξαμε. Ήρθε παπάς να λειτουργήσει για μας; Ασυνήθιστο!
Σε λίγο στο στασίδι… γύρω έξι άνθρωποι… ο παπάς, ευθυτενής νεαρός με βροντερή φωνή κι ο ψάλτης σοβαρός και καλλίφωνος… οι πρώτες αχτίδες του ήλιου που μπαίνουν από το πολύχρωμο τζάμι του παράθυρου, παιχνιδίζουν με τη φλόγα των κεριών και το άρωμα του λιβανιού με τις ψαλμωδίες δημιουργούν μια ατμόσφαιρα κατάνυξης. Θεία μυσταγωγία…
Η σκέψη χάνεται στο πέλαγο των αναμνήσεων μιας άλλης εποχής… Να! Στην Ωραία Πύλη η βιβλική φιγούρα του παπά- Θόδωρου… στο δεξί ψαλτήρι ο μπάρμπα Μήτσος κοιτάει βλοσυρά τον μπάρμπα Παναγιώτη στο αριστερό… χρόνια η κόντρα μεταξύ τους πάνω στις μουσικές κλίμακες της βυζαντινής μουσικής, της οποίας και οι δύο είχαν μεσάνυχτα βαθιά. Γύρω – γύρω όλοι… που λείπουν… Βαθιές υποκλίσεις, σταυροκοπήματα και γονυκλισίες… Μαύρα τσεμπέρια και φτωχικά φορέματα άλλων καιρών… Σήμερα χούφτα χώμα!!!
Η φωνή του παπά επανέφερε την πραγματικότητα. «Είμαι ο παπάς που πλέον θα λειτουργώ στην ενορία σας. Θα έχω και το μοναστήρι της Παναγιάς…»
Οι αχτίδες του ήλιου τώρα πιο έντονες δίνουν μια άλλη εικόνα, πιο πραγματική. Με το αντίδωρο στο χέρι στο προαύλιο, με ευχές για καλή χρονιά και την αναποφασιστικότητα μια βαθιά ρυτίδα στο μέτωπο. Αν θα φάει κανείς το αντίδωρο κινδυνεύει από τον κορονοιό; Μπα… καλύτερα να μπει στο εικόνισμα στο σπίτι σα φυλαχτό… Καλή χρονιά…
