Ένας χρόνος “έκλεισε” από την κοίμηση και την εις τον ουρανό πορεία μιας σημαντικά ευαίσθητης και πολύμορφα δημιουργικής ψυχής. Ένας χρόνος απουσίας από την δακρύβεχτη και έναγχο παρουσία στο “εδώ και τώρα” της εγκόσμιας δημιουργικής καθημερινότητος.
Ο άνθρωπος με την συνεχή διακονική παρουσία και προσφορά δίπλα από τον ιερέα σύζυγό της, κοντά στα παιδιά της και από διάφορες κοινωνικές θέσεις που την έταξε ο καλός θεός ( γραμματέας αρχικά στην κοινότητα Σουλαρίου ή στο Ειρηνοδικείο Μεγαλόπολης, πολύτιμος ζωγράφος, μα προ πάντων ευαίσθητη και πολυτάλαντη Πρεσβυτέρα και μητέρα) ύστερα από μια πολυώδυνη και σύντομη περιπέτεια υγείας έφυγε νωρίς για την πολιτεία των Αγγέλων.
Η μνήμη της παραμένει αειθαλής και ζωντανή στους τίμιους θύλακες της μνήμης όλων εκείνων που την γνώρισαν και την έζησαν ως “δικό τους άνθρωπο” ανεξάντλητης αγάπης και δημιουργικής προσφοράς. Εξάλλου πάντοτε, και σ΄αυτή την σκληρή και αγνόμωνα ευτελή και απάνθρωπη δική μας εποχή, οι μεγάλες καρδιές σημαδεύουν διαχρονικά και ατελεύτητα την ιστορία, σημαδεύονται από την ιστορία και παραμένουν ζωντανές. Είναι ισχυροί διδάχοι και ακαταμάχητοι σμυλευτές ψυχών και υπάρξεων.
Έτσι και η πρεσβυτέρα Ελένη σύζυγος του αγαπητού ομογάλακτου αδελφού και παλιού συμμαθητού στην ιστορική Ριζάρειο Σχολή π. Θεόδωρου Γκουμάση. Υπήρξε μια διαρκής “σιωπώσα παραίνεσις” όπως για άλλη περίπτωση σημειώνει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. Υπήρξε με την παρουσία της “εν των κόσμω τούτο” και υπάρχει με την παγερή της απουσία. Η αυτοπαράδοση της στην μαρτυρική αγάπη του Θεού και εν μέσω οδύνης ελπιδοφόρα ενατένιση της και ιερή προσμονή του Θείου Ελέους την κατέστησαν διαρκώς – και σήμερα – ζώσα και θετικώς λειτουργούσα στις ανθρώπινες καρδιές.Οι μεγάλες εσωτερικές αντοχές, το ακέραιο ήθος και καθαρό ανθρώπινο ύφος της, λαμπυκαρισμένο στην λειτουργική και μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας μας , όπου ο Χριτός αποκαλύπτεται, προσφέρουν σήμερα στους χριστιανούς μηνύματα ιερά και διδαχές ελπίδος και ελευθερίας.
Στο πρόσωπο και την όλη προσωπικότητα της αείμνηστης πρεσβυτέρας Ελένης διερμηνεύεται ο ιερός συγγραφέας και ταυτόχρονα επιβεβαιώνεται μέχρι των σκληρών ημερών μας: “ο Θεός ως χρυσόν εν χωνευτήριω εδοκίμασεν αυτούς και ως ολοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αυτούς και εν καιρώ ευθέτω επισκοπής αυτών αναλαμψούσι και ως σπινθήρες εν καλάμη διαδραμούνται” (Σ.Σολ.γ,11)
Ορθώς επισημαίνει ο σοφός Σολωμών, ότι “Σκιάς πάροδος ο βίος ημών” (Σ.Σολ.Β΄5) και “μακάριος ος υπομένει πειρασμόν ότι δόκιμος γενόμενος λήψεται τον στέφανον της ζωής, ον επηγγείλατο ο Κύριος τοις αγαπώσιν αυτόν” ( Ιακ. Α΄,12)
Ας διδασκόμαστε λοιπόν από το παράδειγμα ζωής και προσφοράς της αείμνηστης Ελένης Πρεσβυτέρας και ας προσευχόμαστε ταπεινά για την ανάπαυση της μακαρίας ψυχής της.
Του Πρωτοπρεσβύτερου Γεράσιμου Ζαμπέλη
