Η τηλεόραση που διακυβερνάται από την ακροαματικότητα καθυποτάσσει τον υποτιθέμενο ελεύθερο και πεφωτισμένο καταναλωτή στους ΚΑΤΑΝΑΓΚΑΣΜΟΥΣ της αγοράς, οι οποίοι δεν έχουν ΤΙΠΟΤΕ από τη δημοκρατική έκφραση μιας πεφωτισμένης, ορθολογικής συλλογικής γνώμης, όπως οι κυνικοί δημαγωγοί θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε…» («Για την τηλεόραση»). Κάτω, λοιπόν, από το δικτατορικό εξαναγκασμό της ακροαματικότητας, (το φασιστικό λόγο των νόμων της αγοράς) δεν μπορεί να αναπτυχθεί κανένας δημιουργικός και δημοκρατικός διάλογος. Καμιά αλυσίδα ιδεών δεν μπορεί να υπάρξει. Αντίθετα δημιουργούνται τέτοιες συνθήκες που καταργούν τη σκέψη: Γιατί σκέψη μέσα στην ταχύτητα που απαιτεί ο καταναγκασμός της ακροαματικότητας και του τηλεοπτικού χρόνου δεν μπορεί να υπάρξει. Μία από τις βασικές «συνθήκες» που δημιουργεί ο φασισμός της ακροαματικότητας είναι η «σκηνοθεσία του θεάματος»: Δηλαδή η ακραία επιδίωξη του Εντυπωσιακού, της Δραματοποίησης των γεγονότων και των κανιβαλικών καυγάδων (ο συζητητικός χουλιγκανισμός). Από αυτόν το φασισμό του τηλεθεάματος καθορίζεται και η ΕΠΙΛΟΓΗ των προσκεκλημένων: Η επιλογή αυτή αποτελεί συστατικό στοιχείο του φασιστικού τελετουργικού σκηνικού, δηλαδή της ακροαματικότητας. Με πιο απλά λόγια: Επιλέγονται πρόσωπα όχι μόνο ετερόκλητα και ανίκανα για δημιουργικό διάλογο, πρόσωπα όχι μόνο ικανά να προσαρμόζονται στους καταναγκαστικούς χρονικούς περιορισμούς της ακροαματικότητας, πρόσωπα εξυπνακίστικης «ατάκας», αφοριστικών «χρησμών» και τυποποιημένης αυθάδειας, αλλά και πρόσωπα εριστικής και προκλητικής κοκορομαχίας: Πρόσωπα που να λειτουργούν με τους ποδοσφαιρικούς όρους του χουλιγκανισμού και της ρωμαϊκής αρένας… Σε ένα τέτοιο τερέν ρωμαϊκής αρένας (η κορύφωση του φασισμού της ακροαματικότητας), καταστρέφεται ολοσχερώς και βιαίως κάθε βάση διαλόγου και επικοινωνίας, κάθε «ιμάντας» σκέψης, κάθε κανόνας και αυτής της τυπικής λογικής: Τα πάντα μετατρέπονται σε μια ζούγκλα Βαβυλωνίας, σε ένα άγριο ρινγκ… Η τελική κατάληξη είναι τα ουρλιαχτά, οι βρισιές, οι χυδαιότητες και οι γροθιές: Ο θρίαμβος του φασιστικού τελετουργικού της ακροαματικότητας… Ο φασισμός, λοιπόν, της ακροαματικότητας επιδοτεί ΠΟΛΙΤΙΚΑ όλα τα είδη του πολιτικού υπόκοσμου (κάθε χρώματος), όλα τα «είδη» και τα υπολείμματα της ακροδεξιάς δημαγωγίας και του ναζιστικού τραμπουκισμού. Η Χρυσή Αυγή είναι ένα από τα πιο προνομιούχα «εμπορεύματα» της ακροαματικότητας… Έτσι η συντήρηση και η κατασκευή αυτών των παρακρατικών συμμοριών από τους μηχανισμούς της Νέας Τάξης, ταυτίζεται και με τους νόμους της αγοράς, της ακροαματικότητας: Το καθεστώς παράγει και κατασκευάζει τους παρακρατικούς μηχανισμούς του και τις ένοπλες συμμορίες του ΚΑΙ ταυτόχρονα τους προβάλλει μέσω της αγοράς του θεάματος: Του φασισμού της ακροαματικότητας… Η εκπομπή, συνεπώς, του Παπαδάκη με Κασιδιάρη, Κανέλλη και Δούρου, αν δεν ήταν ΠΟΛΙΤΙΚΑ σχεδιασμένη και στημένη (εμείς το πιστεύουμε), ήταν ΑΚΡΟΑΜΑΤΙΚΑ στημένη. Διότι, όταν καλείς τον Κασιδιάρη της Χρυσής Αυγής (τον ακραίο ] ]>
