Θα ήταν πραγματικά ευχής έργον αν ο Ο.Σ.Ε. επέλεγε τα δύο καλύτερα οχήματα τύπου Railbus, και πιο συγκεκριμένα το μοντέλο Stadler GTW 2/6, τα μετέτρεπε σε άνετους τετράδυμους συρμούς και τα δρομολογούσε αποκλειστικά στη γραμμή της Αρχαίας Ολυμπίας, ως ένα καθαρά τουριστικό δρομολόγιο.
Ένα θερινό τρένο που θα λειτουργεί από τις 15 Μαΐου έως τις 15 Σεπτεμβρίου, με καθημερινή αναχώρηση από το Κατάκολο, γεμάτο επιβάτες από τα κρουαζιερόπλοια, με προορισμό την Κυπαρισσία τους Χράνους και ίσως μέχρι την Μεγαλόπολη.
Μπορείτε να φανταστείτε τι συγκοινωνιακό προϊόν θα μπορούσε να προσφέρει ένας τέτοιος δίδυμος συρμός (με περίπου 120+120 καθίσματα), τις ημέρες που στο Κατάκολο σταθμεύουν δύο ή και τρία κρουαζιερόπλοια;
Η προτεινόμενη διαδρομή, με ενδιάμεση στάση στο Ζευγολατιό, περνά από μερικά από τα πιο εντυπωσιακά τοπία του ελληνικού σιδηροδρομικού χάρτη , από το θρυλικό τμήμα Χράνοι – Ίσαρι – γέφυρα Σαφλά έως τα πανέμορφα περάσματα Ζευγολατιό – Καλόνερο – Διαβολίτσι.
Πρόκειται για ένα ταξίδι σύντομης διάρκειας (περίπου 2 έως 2.5 ωρών), γεμάτο εικόνες, χωρίς ίχνος μονοτονίας.
Κάθε καλοκαίρι, η περιοχή της Κυπαρισσίας κατακλύζεται από Έλληνες και Ευρωπαίους παραθεριστές, πολλοί από τους οποίους έχουν ήδη βαθιά σιδηροδρομική κουλτούρα.
Η προοπτική ενός τέτοιου θερινού δρομολογίου δεν είναι απλώς ρεαλιστική, είναι πολλά υποσχόμενη.
Μπορούμε άραγε να πιστέψουμε ότι, ανάμεσα στους χιλιάδες τουρίστες που φτάνουν καθημερινά στο λιμάνι του Κατάκολου, δεν θα βρεθούν πρόθυμοι να επιβιβαστούν σε ένα τέτοιο σιδηροδρομικό ταξίδι;
Με ένα προσιτό εισιτήριο των 20 ευρώ, ένας πλήρης συρμός θα μπορούσε να αποφέρει περίπου 4.800 ευρώ ημερησίως, μόνο από μία μονή διαδρομή ,χωρίς να υπολογιστεί η πολλαπλασιαστική αξία για την τοπική οικονομία, σε τομείς όπως η εστίαση, οι μεταφορές, το εμπόριο ή οι ξεναγήσεις.
Επιπλέον, ανάμεσα στους χιλιάδες επιβάτες που φτάνουν καθημερινά στο λιμάνι του Κατακόλου, περιλαμβάνονται και τουρίστες υψηλών απαιτήσεων, όπως εκείνοι που διαμένουν στο Costa Navarino οι οποίοι έχουν αποδεδειγμένο ενδιαφέρον για ποιοτικές, βιωματικές εμπειρίες με πολιτιστικό και τοπιακό χαρακτήρα.
Το δρομολόγιο αυτό, λοιπόν, δεν απευθύνεται απλώς σε τουρίστες· απευθύνεται σε ταξιδιώτες που αναζητούν ουσία, εικόνα και αυθεντικότητα.
Κι όμως, ενώ η ευκαιρία είναι μπροστά μας… επικρατεί αβελτηρία αντί οξύνοιας.
Το τρένο της Πελοποννήσου δεν είναι απλώς μέσο μεταφοράς.
Είναι μνήμη, τοπίο, πολιτισμός.
Κι όμως…. μπορεί να γίνει και μέλλον.
Παρά τις δυσκολίες, ένα τουριστικό δρομολόγιο στις ιστορικές μας ράγες είναι μια ιδέα που αξίζει να λειτουργήσει.
Με συνεργασία, σωστό σχεδιασμό και όραμα, μπορεί να ζωντανέψει ξανά τον τόπο μας, να φέρει κόσμο, δουλειές, χαμόγελα· να στηρίξει τον τουρισμό και να δώσει νέα πνοή στη σιδηροδρομική μας ιστορία.
Γιατί όταν το τρένο περνά, ο τόπος ανασαίνει.
Ίσως ήρθε η ώρα αυτό το ταξίδι να γίνει πραγματικότητα.
Το ερώτημα παραμένει!
Θα τολμήσουμε να δώσουμε ρόδες στο όραμα, ή θα το αφήσουμε στις ράγες της αδράνειας;
