Γράφει ο Ι.Γ. Ασημακόπουλος
Με τον ήλιο μια οργιά δρόμο να βασιλέψει στο αρχέγονο βουνό, οι ίσκιοι μακραίνουν και φαντάζουν γίγαντες ξαπλωμένοι ράθυμα κάτω από τα δένδρα. Ο Απρίλης στην καλύτερη του ώρα. Τα δένδρα, σκάνε δειλά τα μπουμπούκια τους να στεφανώσουν την άνοιξη που έφθασε. Πουλιά και ζώα αναζητούν το ταίρι τους κι ένα μελίσσι περνά αναζητώντας κυψέλη στην κουφάλα κάποιας γέρικης ελιάς. Το δάσος σφύζει από ζωή. Μέσα σ’ αυτό το οργιαστικό ξύπνημα της φύσης, ο ήχος της καμπάνας «της Ζωοδόχου Πηγής» συντάραξε την πλάση που αναδεύεται να ξυπνήσει από τη χειμερία νάρκη: Τον Α-δάμ. Τον Α-δάμ. Τον Α-δάμ, Α-δάμ, Α-δάμ…
Να, εκεί… Πριν μερικές δεκαετίες… Κάτω από τις ανθισμένες κερασιές… Στην πλαγιά… Λίγα μέτρα από το ιερό της εκκλησιάς, μας έφερνε η Δασκάλα μας την τελευταία μέρα πριν τις διακοπές του Πάσχα, να μας μιλήσει για το Θείο Δράμα που θα βιώναμε σε λίγες μέρες…
Μισή ώρα απ το χωριό με τα πόδια, κατεβαίναμε πιασμένα χέρι – χέρι καμιά δεκαπενταριά παιδιά, το απόκρημνο μονοπάτι μέσα από το δάσος. Στο βάθος του φαραγγιού, πατούσαμε με προσοχή πέτρα – πέτρα να περάσουμε το ρέμα της Κρυόβρυσης, πλάι στις φουντουκιές, για να βρεθούμε με μιας μπροστά στην παραδεισένια ομορφιά της μονής «της Ζωοδόχου Πηγής». Πριν μερικές δεκαετίες!!!
Απρίλης… Παρασκευή… Οι τελευταίοι χαιρετισμοί… Ένα τσούρμο άνθρωποι με μάσκες στα πρόσωπα στέκουν με δέος κοιτώντας γύρω το ρημαγμένο περίγυρο… Μπαίνουν δειλά στον ημιφωτιζόμενο χώρο της ταπεινής εκκλησίας… Το φως των κεριών… Οι λιγοστές δέσμες φωτός του δειλινού που έμπαιναν από τα παράθυρα και η μυρωδιά του μοσχολίβανου, δημιουργούσαν μια ατμόσφαιρα μυστηριακή…
«Άγγελος πρωτοστάτης, ουρανόθεν επέμφθη, ειπείν τη Θεοτόκῳ τό, Χαίρε…»
Η μελωδική φωνή του παπά έσμιξε με το θυμίαμα, και αντανακλώντας στα ερείπια άγγιξαν το άρωμα από τα ανθισμένα σπάρτα στην πλαγιά και το γλυκό κελάρυσμα των νερών της κρυόβρυσης… Τότε τα φύλλα των δένδρων του δάσους ρίγησαν στην ανάσα του δειλινού… Και όλα μαζί υψώθηκαν σε μια προσευχή στην Υπέρμαχο Στρατηγό… «Ω Πανύμνητε Μήτερ͵ η τεκούσα τον πάντων αγίων αγιώτατον Λόγον, δεξαμένη τὴν νυν προσφοράν͵ απὸ πάσης ρύσαι συμφοράς άπαντας και της μελλούσης λύτρωσαι κολάσεως τους σοι βοώντας· Αλληλούϊα».
Η θεία μυσταγωγία έφθασε στο τέλος της… Ήταν οι τελευταίοι χαιρετισμοί στην Υπέρμαχο στρατηγό… Το τσούρμο των ανθρώπων αποχωρούν ανακουφισμένοι. Τούτος ο τόπος… τούτο το ρημαγμένο Μοναστήρι, είναι πάντα μια αγκαλιά που ανακουφίζει τις ψυχές.
Σε λίγο στο χώρο θα ακούγονται μόνο το μονότονο κελάρυσμα των νερών της Κρυόβρυσης και το θρόισμα των φύλλων του δάσους. Αύριο η εγκατάλειψη θα απλωθεί πάλι πάνω στο ρημαγμένο τόπο.
Θα μπορούσε ίσως αυτή η θεία μυσταγωγία των τελευταίων Χαιρετισμών, να γίνει ο πρώτος χαιρετισμός στη νέα περίοδο ζωής της «Ζωοδόχου Πηγής»;
