«Η στιχουργία είναι σαν εξομολόγηση» υποστηρίζει η στιχουργός Σοφία Καραχάλιου, μιλώντας στην Ελευθερία της Καλαμάτας, με την ευκαιρία της κυκλοφορίας της νέας της δισκογραφικής δουλειάς με τίτλο «Μίλα μου σαν παραμύθι» σε μουσική της Πένυς Παπακωνσταντίνου.
– Πώς ξεκίνησες να γράφεις στίχους;
«Η ενασχόλησή μου με το στίχο ξεκίνησε σε ηλικία περίπου δώδεκα ετών. Μια ασυνείδητη ανάγκη έκφρασης, όπου με τα χρόνια γινόταν όλο και πιο συνειδητή. Το 2011 συμμετείχα στα σεμινάρια στιχουργικής του “Μικρού Πολυτεχνείου” υπό την εποπτεία της Δήμητρας Γαλάνη όπου και αντιλήφθηκα ακόμη περισσότερο πως ο στίχος είναι αναπόσπαστο κομμάτι σκέψης-έκφρασης και δημιουργίας για μένα.
Η πρώτη δισκογραφική δουλειά δεν άργησε να ‘ρθει και το 2013 κυκλοφόρησαν τα πρώτα δείγματα γραφής μου μέσα απ’ το Maxi Single “Το Βαλς του Απρίλη” με τη συμμετοχή εξαιρετικών ερμηνευτών όπως η Ελένη Δήμου, Φωτεινή Βλεσιώτου, Ειρήνη Χαρίδου και Κώστας Μάντζιος, σε συνεργασία με το συνθέτη-ακορντεονίστα Λάζαρο Σαμαρά που υπογράφει τη μουσική».
– Οι στίχοι σου έχουν συγκεκριμένη έμπνευση κάθε φορά, ή κυριαρχεί και η φαντασία;
«Υπάρχουν στιγμές που δεν σκέφτομαι τι γράφω, απλά γράφω! Εκεί, γεννιούνται και τα ομορφότερα πράγματα. Ομως, σε κάθε τι που δημιουργώ υπάρχει και το βιωματικό κομμάτι χωρίς αυτό ν’ απορρίπτει τη φαντασία».
– Μπορείς να λειτουργήσεις όταν σου “παραγγείλουν” τι να γράψεις;
«Μέχρι πρότινος δεν είχα την ευκαιρία να γράψω “κατά παραγγελία”. Αυτό βέβαια συνέβη με την πρόσφατη δισκογραφική δουλειά “Μίλα μου σαν παραμύθι” όπου η Πένυ Παπακωνσταντίνου που έγραψε τη μουσική, ήταν εκείνη που με παρότρυνε να γράψω ακόμα πέντε ιστορίες μιας και μέχρι εκείνη τη στιγμή είχα έτοιμα δυο παραμυθοτράγουδα τα οποία ήταν και η αφορμή γι’ αυτή μας τη συνεργασία».
– Η γραφή περιορίζεται μόνο στη στιχουργία;
«Προς το παρόν η γραφή μου περιορίζεται στη στιχουργία. Βέβαια δεν σας κρύβω πως το τελευταίο διάστημα κάνω κάποιες απόπειρες να γράψω κι άλλα πράγματα αλλά είναι πολύ νωρίς να μιλήσω για κάτι τέτοιο».
– Η στιχουργία είναι λύτρωση;
«Η στιχουργία είναι κάτι σαν εξομολόγηση και ό,τι εξομολογούμαστε μας λυτρώνει».
– Τι είναι για σένα τέχνη, με την ευρύτερη του όρου έννοια;
«Η τέχνη είναι ένα μαγικό μέσον για την υπερνίκηση μιας άγνωστης πραγματικότητας. Ολοι χρησιμοποιούμε την τέχνη ως τρόπο έκφρασης και μέσα απ’ την πολυμορφία της, μας δίνει την δυνατότητα να δούμε τα πράγματα από μια άλλη οπτική».
– Η πιο πρόσφατη δισκογραφική σου δουλειά έχει τίτλο “Μίλα μου σαν παραμύθι”. Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της;
«Εντονοι συμβολισμοί και νοήματα που αγγίζουν κυρίως τους “μεγάλους”, ξετυλίγονται μέσα από μια “παιδική” προσέγγιση και αποτυπώνονται σ’ ένα μείγμα ηχοχρωμάτων από ροκ έως κλασική, από gothic και industrial έως παραδοσιακή μουσική. Το cd απευθύνεται στην παιδική ψυχή που κρύβουμε όλοι μέσα μας… Επτά μουσικές ιστορίες για την πολυμορφία της αγάπης!».
– Εχεις επιλέξει να ζεις στη Μεγαλόπολη κοντά στην Αθήνα μεν, σε μια επαρχιακή πόλη δε. Υπάρχουν υπέρ και κατά σ’ αυτήν την επιλογή σου;
«Η Μεγαλόπολη είναι ο τόπος που μεγάλωσα και κατάγομαι. Εδώ είναι η οικογένειά μου, οι φίλοι μου και η δουλειά μου. Η επαρχία σαφώς προσφέρει μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Παρ’ όλα αυτά όμως η ζωή μου τα τελευταία χρόνια μοιράζεται μεταξύ Μεγαλόπολης και Αθήνας. Η επαρχία έχει ιδιαίτερα χαλαρούς ρυθμούς αλλά δεν προσφέρει ευκαιρίες τους νέους ανθρώπους όσον αφορά τα καλλιτεχνικά».
– Εχεις στίχους στο συρτάρι, που περιμένουν πότε θα έρθει η σειρά τους, ή είσαι από την παραγωγή στην κατανάλωση;
«Γράφω αρκετά χρόνια με αποτέλεσμα να υπάρχει αρκετό υλικό. Ποτέ όμως δεν ήμουν απ’ την παραγωγή στην κατανάλωση. Πάντα υπάρχουν πράγματα που με προκαλούν να γράψω ελπίζοντας πως θα βρουν το δρόμο τους κάποια στιγμή μιας και αυτό εξαρτάται από μια σειρά συγκυριών όσον αφορά τις συνεργασίες».
από την Ελευθερία
