Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν μαζική εκδήλωση λαϊκής αντίθεσης απέναντι στη στρατιωτική δικτατορία, που έλαβε χώρα στην ελληνική επικράτεια μεταξύ 14 και 17 Νοεμβρίου 1973. Ξεκίνησε στις 14 Νοεμβρίου με την κατάληψη του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου από φοιτητές και σπουδαστές. Αυτή κλιμακώθηκε σε αντιδικτατορική εξέγερση, στην οποία ενσωματώθηκαν μετέπειτα πολίτες και διαμαρτυρόμενοι αγρότες.
Κατεστάλη αιματηρά το πρωί της 17ης Νοεμβρίου, με την είσοδο του άρματος μάχης στον χώρο του Πολυτεχνείου και την επαναφορά σε ισχύ του σχετικού στρατιωτικού νόμου, που απαγόρευε τις συγκεντρώσεις και την κυκλοφορία σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.
Η αιματηρή καταστολή της εξέγερσης που, όπως προκύπτει από την επισκόπηση του καταλόγου των εγγεγραμμένων νεκρών, χαρακτηρίστηκε από δολοφονίες πολιτών, ακόμα και δυο μέρες μετά την στιγμή της εισόδου του τανκ στον περίβολο του Πολυτεχνείου, με κύρια αιτία την κήρυξη στρατιωτικού νόμου, προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις.
Κατά τους Σ. Σακελλαρόπουλο, Π. Σωτήρη η εξέγερση του Πολυτεχνείου σήμανε την ανατροπή της διαδικασίας «φιλελευθεροποίησης» και την αρχή του τέλους για την Χούντα, καθώς οι εξελίξεις δεν επέτρεπαν πια τη συνδιαλλαγή με την τελευταία. Επίσης αποτέλεσε τομή για την νεότερη ελληνική πολιτική ιστορία, καθώς μέσω της εξέγερσης η κοινωνική δυσαρέσκεια κατά των οικονομικών ανισοτήτων και του περιορισμού των πολιτικών ελευθεριών, η οποία χαρακτήριζε το μετεμφυλιακό κράτος εν γένει, μετατοπίστηκε προς τα αριστερά. Ωστόσο τα κόμματα της αριστεράς αιφνιδιάστηκαν από τη δυναμική της εξέγερσης και δεν μπόρεσαν να την μετουσιώσουν σε ουσιαστική ρήξη με τους αστικούς σχεδιασμούς.
Συνεπώς η εξέγερση των φοιτητών του Πολυτεχνείου παρέμεινε μια εξέγερση που δεν μετουσιώθηκε σε κυβερνώσα πολιτική. Δεν μπήκε στις δομές της εξουσίας ούτε κατέλαβε τους αρμούς της. Παραμένει διαχρονικά επίκαιρο, ως αρχή νέων αγώνων, αδούλωτων. Παραμένει ως ιδέα που δεν φυλακίζεται, δεν εξαργυρώνεται όσο και αν το προσπάθησαν κάποιοι «μετέχοντες».
Δεν καταλαμβάνεται… είναι λεύτερη.
