Το 1940 το κύριο μέρος του πολέμου εξελισσόταν στη βορειοανατολική Αφρική, όπου βρίσκονταν τα μεγαλύτερα στρατεύματα των Γερμανών και των Άγγλων.
Η ήττα των Ιταλών στα βουνά της Αλβανίας και η μάχη της Κρήτης, είχε διττή σημασία.
Από τη μια, καθυστέρησε την πρόσβαση των στρατευμάτων του άξονα προς την β. Αφρική, δίνοντας τον χρόνο στα συμμαχικά πλέον στρατεύματα να οργανωθούν και να νικήσουν, από την άλλη, κατάστρεψε το γόητρο του πανίσχυρου μέχρι τότε φασιστικού Ιταλικού κράτους.
Τα κατορθώματα αυτά των Ελλήνων, όπως και η καταστροφή των υποδομών της χώρας, ως αντίποινα της αντίστασης που πρόβαλε, δεν αναγνωρίστηκαν ποτέ από την παγκόσμια κοινότητα, τουλάχιστον έμπρακτα και αποτελεσματικά. Το σχέδιο Μάρσαλ «μοιράστηκε» σε μερικές οικογένειες της χώρας, δημιουργώντας μια ελίτ άμεσα ελεγχόμενη από τα αμερικάνικά συμφέροντα, αυξάνοντας τη δυστυχία του υπόλοιπου λαού.
Ο εμφύλιος που ακολούθησε τον πόλεμο και η πολιτική ιδιοτέλεια που χαρακτήρισε τους κυβερνώντες της δεκαετίας του ΄50 αλλά και μετέπειτα, μας έφερε ουραγούς ανάμεσα στις χώρες της δυτικής Ευρώπης.
Αναρωτιέμαι λοιπόν μήπως συμβεί κάτι αντίστοιχο και στις μέρες μας, αν δηλαδή οι θυσίες του λαού μας πέσουν θύμα πολιτικής ανικανότητας η περισσότερο πολιτικής εκμετάλλευσης, μιας και όπως λένε οι παλαιότεροι όταν η ιστορία επαναλαμβάνεται μετατρέπεται σε φάρσα και κατά συνέπεια σε τραγωδία._
Αποστολόπουλος Δημήτρης
Περιφ. Συμβ. Πελοποννήσου
