Με το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης στην αρχή υπήρξε ένα πάγωμα και αιφνιδιασμός. Άλλοι το περίμεναν και άλλοι απλά έλπιζαν ότι δεν θα έρθει ή δεν θα είναι τέτοιας έντασης .Όταν άρχισαν τα πρώτα σημάδια βίαιης αλλαγής και προσαρμογής στα νέα δεδομένα τότε αυτόματα ξεκίνησε και η φιλολογία για επιστροφή στα χωριά και στην επαρχία. Είναι η επαρχία έτοιμη να δεχθεί ένα κύμα επιστροφής ανθρώπων από την πόλη,χωρίς σχέδιο; Υπάρχουν οι υποδομές; Σαφέστατα η απάντηση είναι πως όχι αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν δυνατότητες στην επαρχία. Το μεγαλύτερο εμπόδιο είναι ότι υπάρχει άγνοια γύρω από την διαβίωση στο χωριό .Το είχαμε μάθει μόνο με την ιδιότητα του τουρίστα. Το χωριό δεν είναι όμως ένα πανηγύρι και μια σούβλα το Πάσχα. Δεν είναι μόνο καλοπέραση και πάνω απ’ όλα δεν είναι το “Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι” ή όπως παρουσιάζουν την επαρχία ο κινηματογράφος και οι διαφημίσεις. Είναι δύσκολη η διαβίωση και σκληρή, υπάρχουν πολλά εμπόδια που πρέπει να υπερπηδήσεις και καταστάσεις που πρέπει να συνηθίσεις. Αυτό όμως και το νόημα της ζωής, ο συνεχής αγώνας και προσπάθεια για το αύριο. Είναι μια περιπέτεια που σε αναζωογονεί, σε κάνει να αισθάνεσαι άνθρωπος και όχι απλά ένας καταναλωτής, σε κάνει δημιουργικό.Και για να πούμε την μαύρη αλήθεια,στο χωριό θα ζήσεις,θα την βρεις την άκρη που λενε.
Ζεις αλλιώς όταν το πρωί ξυπνάς και απολαμβάνοντας τον καφέ σου να ακούς την φύση να ξυπνά μαζί σου. Έχει διαφορά να σε ξυπνάνε τα πουλιά και όχι η εξάτμιση μιας μηχανής. Έχει διαφορά να απολαμβάνεις την σαλάτα που έκοψες πριν πέντε λεπτά από το μποστάνι σου. Να πίνεις το κρασί από το βαρελάκι σου. Να απολαμβάνεις τα αγαθά των κόπων σου. Να είσαι όσο το δυνατόν αυτόνομος και ελεύθερος. Όσο το δυνατόν έστω και λίγο είναι αρκετό.
Ακόμα αναρωτιέμαι και σκέφτομαι πόσο άδικο είναι τόση γη να είναι ακαλλιέργητη και τόσα σπίτια να ριμάζουν στα χωριά και παράλληλα τόσος κόσμος να ζει άστεγος ή να μην καλύπτει ούτε τα βασικά για την διαβίωση του.Μήπως ήρθε η ώρα να ξεκαθαρίσουμε λίγο μερικά ζητήματα,να κάνουμε ποιο “ανοιχτά” τα χωριά, να ξαναγεμίσουν με ζωή και γέλια παιδιών,να δημιουργήσουμε μικρές ανθρώπινες κοινότητες με σεβασμό στον άνθρωπο και στην φύση.Να κοιτάξουμε τα λάθη του παρελθόντος και να προχωρήσουμε μπροστά χωρίς ιδεολογικές παροπίδες και δογματισμούς.
Στις 6 Απριλίου το vastavillage μαζί με την συνδρομή πολλών συγχωριανών απο το Βάστα και κοντοχωριανών,όπως και πολιτών της Μεγαλόπολης,πραγματοποιούν συμβολικά και συλλογικά μια δράση αλληλεγγύης,ενημέρωσης και εξωστρέφειας προς την πόλη.Ξεκινάμε την πρώτη μας εξόρμηση απο το Πέραμα του Πειραιά,μια περιοχή που δοκιμάζετε σκληρά απο την κρίση.Οι Αρκάδες αυτοοργανωμένα και όχι κάτω απο την ομπρέλα συλλόγων ή πολιτικών συνδιασμών και κομμάτων, συγκεντρώνουμε είδη πρώτης ανάγκης και αν είναι και παραγωγής μας ακόμα καλύτερα.Θέλουμε να δείξουμε ότι τα χωριά μας είναι εδώ και είναι αλληλέγγυα στην πράξη.Λεπτομέρειες της δράσης θα αναρτηθούν σε λίγες μέρες που θα έχουν ρυθμιστεί και οι παραμικρές λεπτομέρειες του ταξιδιού.
από το VastaVillage
