Συναδέλφισσες, Συνάδελφοι
Εδώ και αρκετά πλέον χρόνια όσοι διαφεντεύουν, ως άλλοι φεουδάρχες, τα εκπαιδευτικά πράγματα της Αρκαδίας προσπαθούν να μας πείσουν ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει και ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση [1] παρά μόνο οι δικές τους κατεστημένες νοοτροπίες και τακτικές που δοκιμάζονται με συνέπεια πάνω στις πλάτες των συναδέλφων. Η συναλλαγή και το «βόλεμα» προβάλλονται με θράσος από κάποιους ως εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κλάδου, ενώ συγχρόνως δημιουργούν εξαρτήσεις, «ανεξόφλητα γραμμάτια» ακόμα και συνειδησιακά προβλήματα σε μερίδα των εκπαιδευτικών. Το Π.Υ.Σ.Δ.Ε. από πολλούς αντιμετωπίζεται ως ένα άβατο, ως ένας χώρος για λίγους και μυημένους στα «μυστήριά» του, εξαιτίας της συχνά ασαφούς και ανοιχτής σε πολλές ερμηνείες νομοθεσίας που διέπει τη λειτουργία του. Ακόμα και η ένσταση σε αποφάσεις του ΠΥΣΔΕ θεωρείται χαμένος κόπος, αφού η εξέτασή της γίνεται από το ίδιο συμβούλιο με την ίδια σύνθεση!
Απέναντι σε όλα αυτά που οδηγούν τους καθηγητές και τις καθηγήτριες στη μοιρολατρία και την αποχή από τις συλλογικές διαδικασίες του κλάδου η Ε.Α.Κ.Κ. καταθέτει τη δική της πρόταση για μια ουσιαστική ΑΝΑΤΡΟΠΗ στο Π.Υ.Σ.Δ.Ε Αρκαδίας και αγωνίζεται για:
1) Κατάργηση του ΠΔ 1/2003: όλες οι εξουσίες στο 5μελές ΠΥΣΔΕ. Με το ΠΔ 1/2003, ο Διευθυντής Εκπαίδευσης έχει υπερεξουσίες και μπορεί να αγνοήσει την εισήγηση/γνωμοδότηση του ΠΥΣΔΕ. Αυτό είναι αντιδημοκρατικό αλλά και αναποτελεσματικό. Χρειάζεται να επανέλθουν οι αποφασιστικές αρμοδιότητες στο 5μελές ΠΥΣΔΕ.
2) Κωδικοποίηση όλης της εκπαιδευτικής νομοθεσίας. Υπάρχουν πολλές διατάξεις αντιφατικές και σε πολλά επίπεδα. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα των ΠΕ04, της λειτουργικότητας, κ.ά. Θα πρέπει να ξεκαθαριστούν όλα αυτά σε έναν ενιαίο νόμο-πλαίσιο, σύγχρονο και με κωδικοποιημένες όλες τις σχετικές διατάξεις.
3) Οι ενστάσεις σε αποφάσεις του ΠΥΣΔΕ να εκδικάζονται από άλλο, ανώτερο, όργανο (π.χ. ΑΠΥΣΔΕ). Δεν μπορεί το ίδιο όργανο που έβγαλε απόφαση να είναι αυτό που εξετάζει αν το ίδιο έκανε σωστά ή όχι.
4) Διαφάνεια – Ανοιχτές διαδικασίες. Ο καλύτερος τρόπος να προστατευθεί κανείς από την αδιαφάνεια είναι οι ανοιχτές σε όλους διαδικασίες. Κατ’ αρχάς το ΠΥΣΔΕ πρέπει να ακολουθεί πιστά τις οδηγίες του εκάστοτε υπουργείου γιατί μόνο έτσι εξασφαλίζεται η ισονομία. Δεύτερον, το ΠΥΣΔΕ πρέπει να δημοσιοποιεί εκτός από τα λειτουργικά κενά και τις λειτουργικές υπεραριθμίες και έναν πίνακα με τα πλεονάσματα – ελλείμματα ωρών ανά σχολείο και ανά ειδικότητα, όπως κάνουν άλλα ΠΥΣΔΕ που σέβονται τους συναδέλφους, πριν από τις αιτήσεις για τοποθετήσεις των λειτουργικά υπεραρίθμων.
5) Υποχρεωτική δημοσίευση Πίνακα Λειτουργικών Κενών για τους αναπληρωτές. Τα κενά πρέπει να είναι γνωστά σε όλους καθώς και οι προτιμήσεις τους.
Δεν διεκδικούμε το αλάθητο, υποστηρίζουμε όμως το αναγκαίο!!
- Πλήρη διαφάνεια στη δράση των αιρετών εκπροσώπων μας-καμία σχέση με τους μηχανισμούς εξουσίας.
- Συνεχή ενημέρωση των ΕΛΜΕ και προώθηση των θέσεων της Ομοσπονδίας μας στα Υπηρεσιακά Συμβούλια.
- Λογοδοσία στις Γενικές Συνελεύσεις των ΕΛΜΕ και στις Γ.Σ. των Προέδρων, δημοκρατικό έλεγχο και ανακλητότητα όλων των αιρετών μας.
- Διαρκή επικοινωνία με όλους τους εκπ/κούς και παρουσία στα σχολεία. Υπεύθυνη και συνεχή ενημέρωση μέσω της ιστοσελίδας https://eakkarkadias.wixsite.com/eakk
- Αναλυτική ενημέρωση για όλες τις συνεδριάσεις του ΠΥΣΔΕ.
- Αγωνιστική παρέμβαση σε κάθε ενέργεια που πλήττει το δημόσιο σχολείο και τα δικαιώματα των συναδέλφων μας.
Υ.Σ. Στις εκλογές της 7ης Νοέμβρη έχουμε την ευκαιρία να ανατρέψουμε το κατεστημένο στο ΠΥΣΔΕ Αρκαδίας και να αποτρέψουμε το φαινόμενο που παρατηρήθηκε στις διαδικασίες για τη συγκρότηση του Προεδρείου της Ε.Λ.Μ.Ε. Εκεί η Π.Ε.Κ. πρόσφερε απλόχερα όλες τις θέσεις του Προεδρείου στη Δ.Α.Κ.Ε. κάνοντας ίσως μια πετυχημένη «πρόβα», εν όψει της επιδιωκόμενης συγκυβέρνησης Ν.Δ. – ΚΙΝΑΛ( ΠΑΣΟΚ). Δεν θα αποτελούσε, σίγουρα, ευτύχημα το επόμενο ΠΥΣΔΕ να αποτελείται από πέντε «κυβερνητικά» μέλη.
https://eakkarkadias.wixsite.com/eakk | eakkarkadias@gmail.com
[1] Οι πρακτικές τους θυμίζουν το θατσερικό δόγμα «δεν υπάρχει εναλλακτική»(There is no alternative- TINA) , που διατυπώθηκε στη δεκαετία του 1980 και αποτελούσε προσπάθεια να πειστούν οι πολίτες ότι ο μόνος δυνατός ορίζοντας της ανθρωπότητας είναι η οικονομία της αγοράς και η εκφυλισμένη (και υποταγμένη στις αγορές) φιλελεύθερη δημοκρατία.
