«Το Πολυτεχνείο είναι μάθημα ζωής, όλα ανατρέπονται αν ξεσηκωθείς».
Παρά την προσπάθεια των αρχών και των Μ.Μ.Ε. να περάσει και να ξεχαστεί ή να αμαυρωθεί από τα γνωστά επεισόδια, χιλιάδες εργαζόμενοι και νέοι σχημάτισαν, μια μεγαλειώδη κόκκινη μαχητική διαδήλωση που κατέληξε στην πρεσβεία των ΗΠΑ και έστειλε ένα δυνατό και ξεκάθαρο μήνυμα:
Ο λαός δεν ξεχνά, τους αγωνιστές τιμά. Και η μεγαλύτερη τιμή στους αγωνιστές του Πολυτεχνείου είναι η διαρκής πάλη με το σύστημα, που φέρνει μαζικά τον λαό αντιμέτωπο με την ενεργειακή φτώχεια, τη σκληρή πραγματικότητα της επιδείνωσης των όρων διαβίωσης, το απάνθρωπο πρόσωπο του πολέμου και της προσφυγιάς.
49 χρόνια μετά, ο ξεσηκωμός του Πολυτεχνείου “ζει” και τα συνθήματα του παραμένουν επίκαιρα. Δείχνουν τον δρόμο για ακόμα πιο αποφασιστικούς, μαζικούς και ανυποχώρητους αγώνες για αξιοπρεπή ζωή με σύγχρονα δικαιώματα.
Η Χούντα, η στρατιωτική δικτατορία, ήταν ένα σάπιο, διεφθαρμένο καθεστώς. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου, η καταστολή της με δεκάδες νεκρούς ήταν η αρχή του τέλους της Χούντας. Κάτω από το βάρος της λαϊκής πάλης και μετά το έγκλημα της Κύπρου, το 1974, η Χούντα κατέρρευσε. Με την πτώση της, η εξουσία δεν άλλαξε χέρια. Άλλαξε μορφή υπηρετώντας τα ίδια συμφέροντα, των καπιταλιστών και των διεθνών τους συμμάχων, του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ.
Η ιστορική πείρα της περιόδου της δικτατορίας 1967-1974 µας διδάσκει : το ΝΑΤΟ, οι ΗΠΑ και η Ε.Ε., ούτε μας προστάτεψαν όταν επιβλήθηκε η Χούντα και έγινε η εισβολή στην Κύπρο, ούτε θα το κάνει σήμερα με τις απαράδεκτες διεκδικήσεις του τουρκικού κράτους. Ίσα-ίσα, ακολουθώντας τη γραμμή «βρείτε τα» σαν καλοί γείτονες, σπρώχνουν σε επικίνδυνες διευθετήσεις στο Αιγαίο, σε βάρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας.
Σήμερα, στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, που εκφράζονται με δολοφονική σφοδρότητα στον Ρωσο – ΝΑΤΟϊκό – Ουκρανικό πόλεμο (στον οποίο ουσιαστικά συμμετέχουμε), προστίθενται νέες εστίες έντασης ανάμεσα στο ευρωατλαντικό (ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ) και το ευρωασιατικό (Κίνα-Ρωσία) κέντρο, με αποκορύφωμα τις εκατέρωθεν απειλές ΗΠΑ-Ρωσίας για χρήση πυρηνικών όπλων.
Σε αυτές τις συνθήκες γίνεται επιτακτικό το αίτημα για απεμπλοκή της Ελλάδας από τον πόλεμο, για να σταματήσει η ελληνική επικράτεια και οι υποδομές της χώρας να μετατρέπονται σε “ορμητήρια πολέμου” και πιθανούς “στόχους” σε περίπτωση γενίκευσης του πολέμου.
Ο λαός, με τους αγώνες και τις θυσίες του, απέδειξε ότι η δύναμη είναι στην οργάνωση, στη συμπόρευση των νέων με το εργατικό κίνημα. Αυτά τρόμαξαν τη Χούντα. Αυτά τρομάζουν πάντα τις αντιλαϊκές κυβερνήσεις, όσους θέλουν τον λαό, τους νέους ανθρώπους “στην αναμονή” και όχι “πρωταγωνιστές” στην πάλη για τη ζωή που έχουν ανάγκη. Η αγανάκτηση και η οργή μας ας γίνει δύναμη ανατροπής.
Κατσιρούμπας Γεώργιος
Δ.Σ. με τη Λαϊκή Συσπείρωση στο Δήμο Μεγαλόπολης
