Χριστιανά τα τέλη της ζωής ημών… και σε εγρηγόρση
του αρχιμ.Ιακώβου Κανάκη
Ο διάβολος προσπαθεί να «ρίξει» τον άνθρωπο σε λάθη κάθε ώρα και κάθε στιγμή της ζωής του με διαφόρους τρόπους και τεχνάσματα. «Πειράζει» την κάθε ηλικία και τον κάθε πιστό ανάλογα με τα πάθη του και τις αδυναμίες του.Η προσπάθεια του όμως γίνεται πιό έντονη όταν ο άνθρωπος γερνά και άρα πλησιάζει η ώρα του θανάτου του. Είναι λοιπόν πολύ σημαντικό ότι η Εκκλησία συνεχώς εύχεται για τα τελευταία αυτά χρόνια της ζωής του κάθε ανθρώπου.
«Χριστιανά τα τέλη της ζωής ημών ανώδυνα, αναιπαίσχυντα, ειρηνικά και καλήν απολογίαν …»
Για τό θέμα αυτό διαβάζουμε απο τόν ιερό Παλλάδιο της Συλλογής του Ιερού Ευεργετινού:
«Υπήρξε κάποιος άνθρωπος μορφωμένος που ονομαζόταν
Ευλόγιος και καταγόταν από την Αλεξάνδρεια. Ο άνθρωπος αυτός «πληγώθηκε» από τον θείο έρωτα και θέλησε να εγκαταλείψει τα μάταια και να αγωνιστεί για τα αιώνια. Σκόρπισε λοιπόν όλα τα υπάρχοντά του, εκτός από ελάχιστα που χρειαζόταν για την συντήρησή του. Εύλογα αναρωτιόταν ποιον δρόμο να βαδίσει διότι ούτε σε μοναστήρι ήθελε να ζήσει αλλά ούτε και μόνος του. Σκεφτικός, λοιπόν, περνούσε από μια πλατεία και εκεί είδε έναν λεπρό ριγμένο στο χώμα. Τότε σκέφθηκε να πάρει στο σπίτι του αυτόν τον ασθενή άνθρωπο, να τον περιποιείται και έτσι να σώσει και αυτός την ψυχή του.
Πράγματι έσκυψε και είπε αυτό που σκέφτηκε στο λεπρό και αποφάσισαν να ζήσουν μαζί. Τον μετέφερε λοιπόν στο σπίτι του και για 15 ολόκληρα χρόνια τον υπηρετούσε με προθυμία και πολλή υπομονή. Μετά την παρέλευση των 15 ετών ο ασθενής άλλαξε τελείως συμπεριφορά. Ενώ όλα τα προηγούμενα έτη ήταν ευγνώμων προς τον Ευλόγιο στην συνέχεια έγινε αναιδής, εριστικός και αγνώμων. Μέρα με την ημέρα αγρίευε περισσότερο ενώ αντίθετα ο Ευλόγιος γινόταν όλο και πιο στοργικός με συνέπεια ο τελευταίος να αναζητήσει την λύση του προβλήματος στον καθηγητή της ερήμου, Μέγα Αντώνιο. Ο Άγιος νουθέτησε και τους δύο και τους στήριξε πνευματικά. Τελικά τους είπε: «πηγαίνετε στο καλό παιδιά μου, και μη χωριστείτε, διώξτε κάθε λύπη που σας έβαλε ο δαίμονας και γυρίστε αγαπημένοι στο κελλί σας όπως κάνατε για τόσα χρόνια πριν. Ο σατανάς σας τάραξε με τον πειρασμό αυτό, επειδή ξέρει ότι και οι δύο είστε στο τέλος της ζωής σας και ο Θεός θέλει να σας προσφέρει το στεφάνι της υπομονής. Αυτή είναι η αλήθεια, αφού ο ένας υποφέρει τον άλλον με υπομονή και χωρίς γογγυσμό και μάλιστα σαν να ήταν ο ίδιος ο Χριστός.
Προσέξτε λοιπόν, μήπως έρθει ο άγγελος και δεν σας βρει μαζί και χάσετε τα αμάραντα στέφανα. Οι δύο τους λοιπόν, γύρισαν στην οικία που ζούσαν με απόλυτη αγάπη και ειρήνη μέσα στην ψυχή τους. Μετά από τρεις μέρες από την επιστροφή τους πέθανε ο Ευλόγιος ενώ μετά από τριάντα ημέρες ανεχώρησε και ο λεπρός.
Το σαρανταήμερο μνημόσυνο των δύο ανθρώπων έγινε την ίδια ημέρα και παρευρέθηκε σ’ αυτό ο συνασκητής του Μ. Αντωνίου, αββάς Κρόνιος, που ήταν παρόν κατά την επίσκεψη των κεκοιμημένων. Αυτός θαύμασε για τά γενόμετα και εξιστόρησε τα όσα είχε προείπει ο Μ. Αντώνιος.
Η ώρα της εξόδου του ανθρώπου από την επίγεια ζωή, του χωρισμού της ψυχής από το σώμα, είναι μοναδική, είναι φοβερή! Τό γνωρίζουν όσοι βλέπουν τούς ανθρώπους νά χαροπαλεύουν. Σημαντική βοήθεια τήν κρίσιμη αυτή στιγμή είναι η συγχωρητικότητα καί η Θεία κοινωνία.Έχει συμβεί, πολλές φορές να κοινωνούν οι άνθρωποι των Αχράντων Μυστηρίων και αμέσως να εκπνέουν, σάν να περίμενα την βοήθεια αυτή, ή να κοινωνούν και να λαμβάνουν δύναμη, να ξεπερνούν την δύσκολη στιγμή που διέρχοντε καί νά ζούν γιά αρκετά χρόνια.
Επειδή όμως δεν γνωρίζουμε την τελευταία ώρα της ζωής μας, όλοι οι άγιοι πατέρες μας, μας προτρέπουν σε εγρήγορση, μας φωνάζουν νε είμαστε πάντα έτοιμοι, πάντα αγαπημένοι με τους άλλους για νά κάνουμε χωρίς εμπόδια το μεγάλο ταξίδι της αιωνιότητας. Δεν κάνει να «παίζουμε» με την σωτηρία μας μεταθέτοντας τά της ψυχής για το αύριο!
