Το μεταλιγνιτικό μας παραμύθι

0
550

Γράφει ο Ι.Γ. Ασημακόπουλος

Κλείνει ένας χρόνος που η κυβέρνηση της ΝΔ με πρόσχημα την κλιματική αλλαγή και την περιβαλλοντική προστασία, αποφάσισε το βίαιο κλείσιμο των λιγνιτικών μονάδων της χώρας έως το 2023. Όμως η Ελλάδα σε πανευρωπαϊκό επίπεδο ευθύνεται μόλις για το 0,5% των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακος (CO2). Αλλά και από τις 25,40 TWh (Τεραβατώρες) που ήταν το ρεύμα από στερεά καύσιμα που καταναλώθηκε στην Ελλάδα το 2019, μόλις οι 10,42 TWh ήτοι το 41% παρήχθη από ελληνικό λιγνίτη, ενώ οι 14,98 TWh ήτοι το 59%, εισήχθη από τις βόρειες γειτονικές μας χώρες, στις οποίες φυσικά δεν επιβάλλεται φόρος εκπομπών CO2.

Με αυτή την πολιτική, δύο μεγάλες περιοχές της χώρας, η δυτική Μακεδονία και η Μεγαλόπολη, οδηγούνται στην εξαθλίωση, την ανεργία  και τον οικονομικό μαρασμό. Ενώ από την άλλη υπηρετείται η απασχόληση και η ανάπτυξη στα Σκόπια, στη Βουλγαρία και την Τουρκία. Τέλος, επενδύοντας στις ΑΠΕ ενδυναμώνουμε τις οικονομίες των Γερμανών, αφού από Γερμανικά εργοστάσια αγοράζονται τα Φ/Β πάνελ και οι ανεμογεννήτριες.

Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε πως τα περί κλιματικής αλλαγής και περιβαλλοντικής προστασίας που μας «σέρβιραν» ως άλλοθι οι κυβερνόντες για να κλείσουν τις ελληνικές λιγνιτικές μονάδες, είναι «πομφόλυγες» και φυσικά αναζητείται πάντα ο λόγος για τον οποίο γίνονται όλα αυτά…

Ένα χρόνο μετά, στην Μεγαλόπολη, οι επιπτώσεις της συγκεκριμένης πολιτικής είναι πλέον εμφανείς. Ο ΑΗΣ Νο 3 ήδη έκλεισε, ενώ ο Νο 4 υπολειτουργεί. Η αναζήτηση δουλειάς στην περιοχή είναι όνειρο απατηλό, τόσο για τους 8μηνίτες της ΔΕΗ όσο και για τους εργαζόμενους σε εργολάβους έργων ΔΕΗ. Αλλά και η τοπική αγορά βουλιάζει, χωρίς να φαίνονται στον ορίζοντα προοπτικές ανάκαμψης. 

Ο Λαός της Μεγαλόπολης αρχικά έκανε κάποιες σπασμωδικές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, οι οποίες γρήγορα ξεφούσκωσαν αφού δεν υποστηρίχθηκαν από τους μαζικούς φορείς της περιοχής. Κυρίως δεν υποστηρίχθηκαν από το δήμαρχο Μεγαλόπολης, ο οποίος αντί να επιδιώξει συνεργασία και συναίνεση με το λαό και τις δημοτικές παρατάξεις της αντιπολίτευσης σε ένα κοινό διεκδικητικό πλαίσιο, και παρότι είναι μειοψηφία στο λαό και στο ΔΣ, ακολουθεί το δικό του δρόμο. Αποτέλεσμα να επικρατεί κλίμα διχασμού, εσωστρέφειας, απογοήτευσης και ανασφάλειας στην τοπική κοινωνία,  άκρως επικίνδυνο για το μέλλον του τόπου, υπό τις παρούσες συνθήκες.

Ο Περιφερειάρχης Πελοποννήσου ακλουθώντας πιστά την κυβερνητική πολιτική, έχει επιδοθεί εδώ και ένα χρόνο σε μια ακατάσχετη υποσχεσιολογία, μιλώντας για χιλιάδες θέσεις εργασίας, δεκάδες φαραωνικά έργα κόστους εκατοντάδων εκατομμυρίων, που θα μετατρέψουν τάχα τη λεκάνη της Μεγαλόπολης σε παράδεισο ανάπτυξης και απασχόλησης. Πριν ένα μήναδ περίπου ανακοίνωνε ένα κατάλογο με 13 έργα κόστους 500 εκατομμυρίων.

Μιλάει για master plan με περίπου 140 έργα σε 6 άξονες, που θα παρουσιάσει το Σεπτέμβριο, έχοντας τοποθετήσει τον κ. Μπούρα ως διευθύνοντα σύμβουλο της ΑΡΚΑΔΙΑ ΑΕ για να το διαχειριστεί ως γνώστης της περιοχής, κάτι που δεν έκανε σε δύο δημαρχιακές θητείες, παρά τις έντονες πιέσεις που δεχόταν.

Μιλάνε για μουσεία, αρχαίο θέατρο, εργοστάσια, τουρισμό, καινοτομία, πρωτογενή τομέα, φωτοβολταικά πάρκα – τέρατα,  κλπ έργα που προφανώς χρειάζονται δεκαετίες να κατασκευαστούν και να αποδώσουν, αν και εφόσον υποθέσουμε πως υπάρξουν(;;;) οι απαιτούμενες χρηματοδοτήσεις.

Με τις θέσεις του Περιφερειάρχη και της κυβέρνησης φαίνεται να ευθυγραμμίζεται και ο Δήμαρχος Μεγαλόπολης, ο οποίος πότε «μοστράρει» την ανάπτυξη δικτύου φυσικού αερίου στην πόλη σαν την «πανάκεια διά πάσαν νόσον…» και πότε μεθοδεύει την ίδρυση φυλακών σαν κορυφαίο έργο προώθησης της τοπικής οικονομίας. Βέβαια υπάρχουν και τα σκουπίδια που παρά την αρχική του κάθετη αντίθεση, ο δήμαρχος τελικά φαίνεται να συναινεί να έρθουν στη Μεγαλόπολη.

Όλα αυτά φάνταζαν πιστευτά όσο στο Ευρωπαϊκό ταμείο Δίκαιης Μετάβασης, υπήρχαν πλέον των 30 δισεκατομμυρίων ευρώ. Έλεγαν τότε πως στη Μεγαλόπολη αναλογούσαν 1,4 δις ευρώ. Όμως όλα έγιναν καπνός όταν στην τελευταία σύνοδο κορυφής της ΕΕ αφαιρέθηκαν 20 δις Ευρώ, που σημαίνει πως για την Ελλάδα πλέον αναλογούν περί τα 500 εκατομμύρια και για τη Μεγαλόπολη 50 και πολλά είναι. Με λίγα λόγια «άνθρακες ο θησαυρός».

Μέσα σ’ αυτό το αλαλούμ ετερόκλητων και διφορούμενων υποσχέσεων και πληροφόρησης «ράδιο αρβύλα», όλα φαντάζουν «σαπουνόφουσκες» και απ ότι φαίνεται, η μεταλιγνιτική εποχή στη Μεγαλόπολη κινείται από την ίδρυση φυλακών μέχρι τη δημιουργία μονάδας επεξεργασίας και καύσης σκουπιδιών στη μονάδα Νο 3 της ΔΕΗ, με φόντο το ανακαινισμένο αρχαίο θέατρο.

Εν τω μεταξύ, μεθοδεύεται η απαλλαγή της ΔΕΗ από την υποχρέωση της αποκατάστασης των εδαφών που μόχλευσε και προφανώς την καταβολή αρκετών εκατομμυρίων. Γι αυτό, λέει, θα ιδρυθεί εταιρεία του δημοσίου στην οποία θα μεταβιβαστούν οι προς αποκατάσταση εκτάσεις, προϋποθέτοντας πολλά εκατομμύρια που ως γνωστόν δεν υπάρχουν. Εκτός των άλλων λοιπόν, στο λεκανοπέδιο θα μείνει και ένα ακόμα «αξιοθέατο». Το σεληνιακό τοπίο…

Εν κατακλείδι, τα έργα, η ανάπτυξη και ο παράδεισος που υπόσχονται οι ταγοί, είναι ΤΟ ΜΕΤΑΛΙΓΝΙΤΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ που «πουλάνε» στην τοπική κοινωνία για να ονειρεύεται, για να μην μπορεί να αντιληφθεί την επερχόμενη καταστροφή.

Facebook Comments

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here