Γράφει ο π. Θεόδωρος Γκουμάσης
«Μνημονεύετε των διδασκάλων υμών, οίτινες ελάλησαν υμίν τον λόγον του Θεού».
Αναφέρεται στην Παύλεια προτροπή από την προς Εβραίους επιστολή 13.7, όπου οι πιστοί καλούνται να θυμούνται και να μιμούνται τους πνευματικούς τους ηγέτες και διδασκάλους, οι οποίοι τους εδίδαξαν τον λόγο του Θεού. Αυτή η εντολή συνδέεται με την ανάγκη να ακολουθούμε την πίστην και τις αρετές τους, αλλά και να αποφεύγουμε τις ηδονές που απομακρύνουν από την Θεία χάρη.
Ένας τέτοιος πατέρας και διδάσκαλος ήταν ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Κυρός Αναστάσιος, του οποίου είχα την τιμή να είμαι φοιτητής στο ΕΚΠΑ. Έφυγε από κοντά μας αυτός ο φωτεινός οδοδείκτης της ορθοδόξου πίστεως που προτάθηκε για το Νόμπελ Ειρήνης, αυτός ο μέγας ιεραπόστολος που έχοντας διαπιστώσει προ πολλού τα χαρίσματά του, ο νεότατος εκείνη την εποχή οικουμενικός πατριάρχης Βαρθολομαίος γίνεται το χέρι του Θεού, που τον αρπάσει από την φαινομενικά αφάνεια και τον βάζει επί τη λυχνίαν και φέγγει της πάση αναγεννώντας εκ της τέφρας την από το 1924 αυτοκέφαλη εκκλησία της Αλβανίας.
Πράγματι υπήρξε θεολόγος της πράξης και όχι της θεωρίας, της άσκησης και όχι της καλοπέρασης, που αφιέρωσε την ζωή του στη Θεολογική επιστήμη, την φιλανθρωπία, την κοινωνική δικαιοσύνη και την προώθηση της ειρήνης μεταξύ των λαών.
Αναστήλωσε κυριολεκτικά την Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας, χειροτόνησε ιερείς, ανήγειρε ναούς, διεφύλαξε τα ιερά λείψανα και την διδασκαλία του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, ξεκίνησε από το μηδέν και παρέδωσε μια οργανωμένη εκκλησία. Ο Αναστάσιος υπήρξε φωτεινός φάρος της οικουμενικής ορθοδοξίας και του Ελληνικού πνεύματος. Αιωνία σου η μνήμη αείμνηστε δάσκαλε.
