Στο φύλλο Δεκεμβρίου 2018 της εφημερίδας «Νέα της Μεγαλόπολης» , κύριο θέμα είναι το άρθρο «Στραβά Αρμενίζουμε» , με αναφορά στην κατασπατάληση των πόρων του Λιγνιτόσημου.
Την ώρα που το λεκανοπέδιο ρημάζει, ακόμα ρίχνουν άσφαλτο και τσιμέντα από το λιγνιτόσημο
Πραγματικά, είναι να απορεί κανείς με τον τρόπο σκέψης της δημοτικής αρχής Μεγαλόπολης και αλλά και της Περιφέρειας.
Ενώ όλοι αναγνωρίζουν ότι είμαστε ήδη στη μεταλιγνιτική εποχή, με την μείωση της παραγωγής των ορυχείων, τις λιγνιτικές μονάδες υπό πώληση, με επακόλουθο την απώλεια εκατοντάδων θέσεων εργασίας (άμεσες και έμμεσες) και την περιοχή Μεγαλόπολης να κινδυνεύει με κατάρρευση (πληθυσμιακά, οικονομικά, κοινωνικά κ.ο.κ.), η Επιτροπή Παρακολούθησης του Ειδικού Αναπτυξιακού Πόρου (Λιγνιτόσημο) για μια ακόμη φορά μοίρασε περίπου 7 εκατ. ευρώ σε δρόμους!
Κατ’ αρχήν, εδώ και 22 χρόνια απ’ όταν θεσπίστηκε (με τον Ν. 2446/1996) το ΕΑΠ, δρόμους φτιάχνουμε και στην ουσία δρόμους δεν έχουμε! Και μιλάμε για βασικούς δρόμους. Όπως τον πολύπαθο άξονα Μεγαλόπολη – Καρύταινα – Ανδρίτσαινα, τον δρόμο Λύκαιο – Νέδα (από το …1993 όλο φτιάχνεται και δρόμος δεν υπάρχει), ή τον δρόμο προς την Αγία Θεοδώρα Βάστα που το τελευταίο κομμάτι του, μόλις πρόσφατα υπεγράφη η κατασκευή του.
Απ’ την άλλη, εκτός από την τηλεθέρμανση, κανένα άλλο έργο δεν δημιούργησε έστω μια θέση εργασίας. Αλλά και η τηλεθέρμανση, εκτός από λίγους διοικητικούς, ακόμη λειτουργεί με εργολάβο από την Κοζάνη… Τόσα χρόνια δεν κατάφεραν να εκπαιδεύσουν προσωπικό να τη λειτουργεί!
Εμβληματικά έργα, όπως ο Βιολογικός Καθαρισμός (κατεστραμμένος – ουδείς γνωρίζει τι μέλλει γενέσθαι) και η αναστήλωση του Αρχαίου Θεάτρου (που όλο αναγγέλλεται, υπογράφονται προγραμματικές και ενώ υπάρχει από το 2011 η πολιτιστική χορηγία της ΔΕΗ, προχωρεί με ρυθμούς χελώνας) δεν βρήκαν επαρκή χρηματοδότηση από το λιγνιτόσημο.
Σημαντικές προτάσεις που κατά καιρούς έχουν κατατεθεί, όπως το Φράγμα της Κομπόνας, η δημιουργία Αυτοκινητοδρόμιου και Κυνηγετικού Πάρκου στα εξαντλημένα ορυχεία της ΔΕΗ, αλλά και η Μεγαλόπολη να γίνει παραλίμνια, να διατεθούν πόροι και εκτάσεις για υψηλής τεχνολογίας γεωργία (θερμοκήπια – ανθοκήπια – υδατοκαλλιέργειες με χρήση τηλεθέρμανσης και ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, κ.ά.), ακόμη η δημιουργία πρότυπων-καινοτόμων αγροκτημάτων και η σύστασηενός Ταμείου στήριξης της τοπικής επιχειρηματικότητας (όπως έγινε στην Κοζάνη),ουδέποτε απασχόλησαν τα δημοτικά και περιφερειακά συμβούλια. Ούτε καν ένα Σχέδιο Μετάβασης στη μεταλιγνιτική εποχή δεν εκπονήθηκε…
Βλέπετε, αυτά δεν φέρνουν άμεσα ψήφους. Ενώ μια μάντρα, ένα τσιμέντο, μια άσφαλτος μπροστά στο σπίτι μας ή σ’ ένα ερημοκλήσι που λειτουργιέται μια φορά το χρόνο… φέρνουν άμεσα αποτελέσματα!
Πεδίο δόξης λαμπρό, λοιπόν, για το μοίρασμα του λιγνιτόσημου στα μικρά και ασήμαντα, “άμεσης απόδοσης” έργα, παρά στα εμβληματικά. Τι κι αν ο κόσμος φεύγει αφού δεν υπάρχει προοπτική για δουλειά. Τι κι αν αύριο η Μεγαλόπολη γίνει ένα μεγάλο χωριό με εκατοντάδες σπίτια και μαγαζιά κλειστά… Για τα χωριά δε μιλάμε. Ήδη σήμερα έχουν ερημώσει. Σε πιάνει η ψυχή σου να βλέπεις χιλιάδες σπίτια, καλοφτιαγμένα, να είναι ερμητικά κλειστά και πολλά από αυτά να μην ανοίγουν έστω και λίγες μέρες τον χρόνο.
Δεν είναι στραβός ο γιαλός. «Στραβά αρμενίζουμε!…».
Να αλλάξουμε ρότα. Πριν η… αρμάδα πάει στα βράχια! -Κ.Φ.
