Τρία χρόνια μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης από την Ν.Δ ο ελληνικός λαός βιώνει τα πολλαπλά αδιέξοδα που έχουν δημιουργήσει οι κυβερνητικές πολιτικές.
Οι κοινωνικές ανισότητες και αδικίες έχουν γιγαντώσει, καθώς το μοναδικό μέλημα των κυβερνώντων είναι η εξυπηρέτηση των λίγων και των ισχυρών σε βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας.
Η τεράστια ακρίβεια, η ισοπέδωση του Κράτους Πρόνοιας , η υπονόμευση των θεσμών.
Μισθωτοί και εργαζόμενοι, ελεύθεροι επαγγελματίες και συνταξιούχοι, αγρότες και κτηνοτρόφοι βλέπουν τα εισοδήματά τους να μην φτάνουν ούτε για τα στοιχειώδη και να καταρρέουν τη στιγμή που το κόστος διαβίωσης έχει εκτοξευθεί.
Οι άνεργοι έχουν μείνει απροστάτευτοι καθώς διαπιστώνουν ότι αξιοπρεπείς δουλειές δεν υπάρχουν, ενώ η νέα γενιά ασφυκτιά δίχως να βλέπει την παραμικρή προοπτική για το μέλλον της.
Στα εργασιακά η κυβέρνηση βάλθηκε να κατεδαφίσει τα πάντα.
Κατάφερε με τις ιδεοληπτικές πρακτικές της να διαλύσει εργασιακά δικαιώματα και να δημιουργήσει συνθήκες εργασιακής ζούγκλας.
Υπονόμευσε το οκτάωρο και τις συλλογικές διαπραγματεύσεις και συμβάσεις.
Διευκόλυνε τις απολύσεις, έφερε τις ατομικές συμβάσεις εργασίας, προώθησε τις φθηνές ή απλήρωτες υπερωρίες και τις μικρότερες αμοιβές.
Από τις σκληρές νεοφιλελεύθερες πολιτικές δε θα μπορούσε να ξεφύγει και το κοινωνικό κράτος.
Μείωσε τις δαπάνες για το κράτος πρόνοιας και την στήριξη των ανέργων και μέσα στην ενεργειακή κρίση δε δίστασαν να ξεπουλήσουν τη Δ.Ε.Η.
Ταυτόχρονα οι ευάλωτοι δανειολήπτες αφέθηκαν έρμαιοι των Funds και οδηγούνται σε απώλεια ακόμη και της πρώτης κατοικίας μέσα στη νέα οικονομική κρίση.
Εργαζόμενες – Εργαζόμενοι, Συνταξιούχοι, Άνεργοι, Νέες και Νέοι
‘’Το μέλλον μας υποθηκεύεται καθημερινά όλο και περισσότερο’’.
Ο δρόμος που ακολουθεί η κυβέρνηση οδηγεί στην αρένα της κοινωνικής ταπείνωσης. Το ζητούμενο είναι αν θα αποδεχθούμε το ρόλο που μας επιφυλάσσουν.
Άλλος δρόμος δεν υπάρχει.
Στην πολιτική της κοινωνικής ταπείνωσης απαντάμε με δυναμισμό και αποφασιστικότητα, με αγωνιστικό κίνημα διαρκείας και ταξική αλληλεγγύη.
Σήμερα όμως που η λέξη ‘’κεκτημένο’’ τείνει να σβηστεί από το λεξικό, οι εργασιακές σχέσεις οδεύουν στη μηχανή του χρόνου και οι εργαζόμενοι στο Καιάδα.
Για το συνδικαλιστικό κίνημα δεν υπάρχει η πολυτέλεια για αστοχίες, περιχαράκωση και παλινωδίες.
‘’Στην κατεδάφιση των κεκτημένων, υπάρχει απάντηση’’
Η φτώχεια, η ανέχεια και η μιζέρια δεν είναι το πεπρωμένο των ανθρώπων του μόχθου.
Αυτή ήταν η στρατηγική μας χθες. Με αυτή πορευόμαστε και σήμερα.
Τα συλλογικά κινήματα, οι κοινωνικές μορφές δράσης, το συνδικαλιστικό κίνημα, πρέπει άμεσα να συναντηθούν σε ένα ευρύτερο λαϊκό, κοινωνικό κίνημα, σε ένα κίνημα κοινωνικής αλληλεγγύης, αντίστασης και διεκδίκησης.
Ο κόσμος της εργασίας και η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία δεν πρόκειται να επιτρέψουν στη κυβέρνηση – εντολοδόχο των συμφερόντων μιας μικρής ελίτ, να διαλύσει κατακτήσεις ενός αιώνα.
Θα παλέψουμε με ενότητα και αλληλεγγύη για το δικαίωμα σε εργασία με ανθρώπινους όρους και αξιοπρεπή αμοιβή, με διασφάλιση της υγείας και της ασφάλειας των εργαζομένων, για το δικαίωμα στην προσωπική και οικογενειακή ζωή, για ισχυρό δημόσιο σύστημα Υγείας και Παιδείας, για ισχυρό κοινωνικό κράτος, για περισσότερη δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη.
Αυτή την ώρα το Εργατικό κίνημα έχει χρέος να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων.
Οι σημερινοί εργαζόμενοι, άνεργοι και συνταξιούχοι, αλλά και οι επόμενες γενιές θα είναι αμείλικτοι κριτές για τη στάση όλων σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές.
Στις 9 Νοέμβρη να είμαστε όλοι στο φυσικό μας χώρο, στις πλατείες, στους δρόμους, για να πούμε για άλλη μια φορά ένα μεγάλο ΟΧΙ στις πολιτικές που μαραζώνουν την ελληνική κοινωνία.
ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΩΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ
ΣΠΥΡΟΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ
