Άλλα δύο δείγματα, από τη μακρά λίστα Κρατικής αναλγησίας, η οποία στην περιοχή μας εκφράζεται από την εκάστοτε Δημοτική Αρχή. Και γράφω ¨εκάστοτε¨, διότι πολλά από τα δείγματα αυτά «προικοδοτούνται» από την μία Αρχή στην επόμενη, χωρίς ούτε να υπάρχει διάθεση να βρεθούν λύσεις σε αυτά, ούτε το φαινόμενο ως κακώς κείμενο, να βαίνει διαρκώς μειούμενο.
Στη μία περίπτωση, το φανάρι είχε ¨κρεμάσει¨για αρκετούς μήνες πάνω στο στύλο, με μοναδική λύση στο πρόβλημα, να επιλεγεί η στήριξή του με σύρμα – και αυτό με τη φιλότιμη παρέμβαση παρακείμενου επιχειρηματία – στη νέα του θέση, πολύ χαμηλότερη όμως από την προβλεπόμενη, με ότι αυτό συνεπάγεται για την ασφάλεια των διερχομένων σε σωματική βλάβη, ή ηλεκτροπληξία από τα ακάλυπτα καλώδια.
Στη δεύτερη περίπτωση, η πινακίδα «αναγγελίας κινδύνου», που βρίσκεται στη νότια είσοδο της πόλης (από Καλαμάτα), και η οποία δεν αναγγέλει απλά κίνδυνο, αλλά αποτελεί η ίδια κίνδυνο, καθώς είναι τοποθετημένη μέσα κυριολεκτικά, στο οδόστρωμα, σε ύψος και θέση άκρως εγκληματική, τη στιγμή που το επαρκές για την τοποθέτησή της πεζοδρόμιο, απέχει μόλις λίγα εκατοστά.
Τόσο η πινακίδα αυτή, όσο και η «πληροφοριακού» τύπου που βρίσκεται λίγα μέτρα πιο κάτω – επί του πεζοδρομίου – και ενημερώνει για την είσοδο στην πόλη, βρισκόμενη σε χαμηλότατο και ακατάλληλο για τραυματισμούς, ύψος (έχει καταγγελθεί τραυματισμός), έχουν «προικοδοτηθεί» από την προηγούμενη Δημοτική Αρχή, με τη νέα να διατηρεί την προίκα «αφάγωτη».
Θα πρότεινα στους επικεφαλής της Δημοτικής Αρχής που διοικεί την πόλη σήμερα, να ασχοληθούν με την καθημερινότητα των πολιτών, σε μία μεγάλη σειρά προβλημάτων που αντιμετωπίζουν, παρεμβαίνοντας ουσιαστικά σε αυτά, βάζοντας στην άκρη συμπεριφορές πλούσιες σε αλαζονεία, απειλές, ¨προειδοποιήσεις¨ και γνώση για τα πάντα. Η αποδοχή της κριτικής, ακόμα και αν είναι κακοπροαίρετη, είναι προσόν, αλλά και χάρισμα και θα πρέπει να αντιμετωπίζεται με έργα και πράξεις, ουσιαστικής πολιτικής που ασκείται στο Δημαρχιακό Μέγαρο και όχι στα καφέ της πόλης.
Παναγιώτης Παγιώτας
