Θέλω να εκφράσω τις πιο θερμές ευχαριστίες μου στους εξαίρετους νέους του χωριού μας, Δήμο Δημόπουλο, Γιάννη Παναγιωτόπουλο και στον Πρόεδρο Σούλη Αποστολόπουλο, για τη βοήθεια που προσέφεραν σε εμένα και στην αδελφή μου Νίκη, σε ένα ατυχές γεγονός με το αυτοκίνητό μου, που παραλίγο να είχε πολύ άσχημα αποτελέσματα και για τις δυο μας.
Την επομένη της Παναγίας, 16/8/2023, γυρνώντας από τη Βρυσούλα και από το σπίτι που γεννηθήκαμε, όπου τύχαμε θερμής υποδοχής από τους νυν ιδιοκτήτες, μπήκαμε στο αυτοκίνητο, που το είχαμε αφήσει έξω από το σπίτι του πρώην Γραμματέα κ. Νίκου Μανιάτη -και τώρα της κόρης του Μαρίας. Δεν θα είχαμε προχωρήσει ούτε 100 μέτρα όταν ξαφνικά ακούσαμε ένα γκαπ και το αυτοκίνητο να ακινητοποιείται. Πατώντας χειρόφρενο και βγαίνοντας έξω, είδαμε τον δεξιό τροχό να έχει βγει από τον δρόμο και να έχει μαγκώσει στο κράσπεδο και οι δύο τροχοί πίσω να στέκονται στον αέρα! Από κάτω η γκρεμίλα, έστω και με θάμνους και δέντρα. Απ’ ό,τι φαίνεται, είχαμε άγιο! Χωρίς να το αντιληφθώ, είχα πάει πολύ δεξιά και συνέβη ό,τι συνέβη, ευτυχώς χωρίς άλλες συνέπειες.
Απευθύνθηκα στον Δήμο, που μόλις είχε τελειώσει το φαγητό του, ο οποίος και κατέφθασε σε δύο μόλις λεπτά. Με τον ήρεμο και ευγενικό τρόπο του μας καθησύχασε από την ταραχή και την τρομάρα που είχαμε πάθει. Έκανε ό,τι μπορούσε, το αυτοκίνητο ήταν βαρύ, ήθελε κι άλλα άτομα, κάλεσε τον Γιάννη, που αμέσως ήρθε, ο Γιάννης κάλεσε τον Σούλη, που κι αυτός ανταποκρίθηκε αμέσως και όλοι μαζί κατάφεραν να το σηκώσουν και να το βάλουν στον…ίσιο δρόμο. Αναγνωρίζοντας το λάθος μου και ευχαριστώντας εκ βάθους καρδιάς τα παιδιά αυτά για την πολύτιμη βοήθειά τους, την γενναιοψυχία και τον αλτρουϊσμό τους, θεωρώ ότι το σημείο αυτό και το αμέσως προηγούμενο, λόγω και υπερβολικής στενότητας, είναι άκρως επικίνδυνα και καλό είναι να τοποθετηθεί κάτι το προστατευτικό σε όλη αυτή την πλευρά, ώστε να μη βρεθεί κανείς άλλος σε αυτή τη θέση. Η νυν δημοτική αρχή, καθώς και αυτή που θα προκύψει από τις επερχόμενες εκλογές- ελπίζω να φροντίσουν γι’ αυτό το θέμα και για άλλα παρόμοια σε άλλα σημεία.
Εύχομαι ο Θεός να δίνει δύναμη και μακροζωία στα τρία αυτά παιδιά, που τιμούν το χωριό μας -και σε όλους ανεξαιρέτως. Μπορεί όλοι μας συχνά να λέμε, μεταξύ αστείου και σοβαρού, «Δώδεκα Τουρκολεκαίοι, δεκατρείς καπεταναίοι», σίγουρα όμως το φιλότιμο, η αλληλοβοήθεια και η καλοσύνη δεν έχουν ακόμα εκλείψει από το χωριό μας. Εύχομαι να συνεχίσουμε όλοι μας να πορευόμαστε με αυτές τις αξίες που μάς άφησαν ως παρακαταθήκη οι πρόγονοί μας.
Με εκτίμηση
Χριστίνα Πετροπούλου
