Γράφει ο Ι.Γ. Ασημακόπουλος
Ακόμα ένα καλοκαίρι. Μίζερο. Σάπιο. Χωρίς εκείνη την ομορφιά και τη χαλάρωση. Τη θερινή ραστώνη, που λέμε. Οι άνθρωποι αγχωμένοι, φοβισμένοι, άλλοι πανικόβλητοι, κοιτάζουμε γύρω με αγωνία αναζητώντας κάπου ν’ ακουμπήσουμε, ν’ απαγκιάσουμε. Να βρούμε μια χαραμάδα να δούμε λίγο ουρανό. Να βάλουμε τη μύτη μας να πάρουμε μια ανάσα. Μάταια…
Το βράδυ τηλεόραση. Αρλεκίνοι Δημοσιογράφοι. Καλοταϊσμένα παπαγαλάκια. Σφουγκοκωλάριοι της εξουσίας, μας ξεπλένουν τα μυαλά… Ειδήσεις. Δοξολογίες και λιβανιστήρια. Εμετός… Ασφάλειες, συντάξεις, απορρυπαντικά. Delirium tremens… Βαρύγδουπες δηλώσεις. Ο Πρωθυπουργός. Ευημερία… Χαμόγελα αστραφτερά. Το Αιγαίο. Η Κύπρος. Η Ουκρανία.
Ο μισθός δεν φθάνει. Το γάλα ακρίβυνε. Το παιδί… Οι δείκτες της οικονομίας ευημερούν. Ο λαός πεινάει… Τα τρωκτικά παχαίνουν… Απάτες, αρπαχτές, διαφθορά… Έξω βρέχει λάσπη.
Η αντιπολίτευση ανυποχώρητη. Pars populi suprema lex esto!!! «η σωτηρία του λαού, υπέρτατος νόμος»!!! …αλλά να μη τρελαθούμε και τελείως…
Η Δικαιοσύνη α λα καρτ… Σαν τα φίδια που δαγκώνουν μόνο τους ξυπόλητους… dura lex sed lex… Το ΣτΕ αποφάσισε μείωση συντάξεων, εκτός των δικαστών… Χα χα χα…
Δύο αιώνες από το μεγάλο ξεσηκωμό και η Ελλάδα μένει σκλάβα… «Από θαμπούς ντερβίσηδες και στέρφους μανταρίνους / κι από τους χαλκοπράσινους η Πολιτεία πατιέται. / Χαρά στους χασομέρηδες! Χαρά στους αρλεκίνους! / Σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.»*…
Η Δαδιά κάηκε… Η Εύβοια κάηκε… Η Πάρνηθα κάηκε… Ο Βόλος πνίγηκε… Η Λάρισα στη λάσπη… Η Ελλάδα χάνεται. Οι μπουλντόζες παραμονεύουν στα καμένα. Παπάδες, εξαπτέρυγα και θυμιατά με λιτανείες ξορκίζουν το κακό… Μεσαίωνας…
Επενδύσεις… Κλιματική αλλαγή… Φωτοβολταικά… Αιολικά… Πράσινη ενέργεια… «Πράσσειν άλογα…» Ο πλανήτης θα σωθεί από την Ελλάδα…
«Πάμε κι όπου βγει…» μα ο θάνατος παραμόνευε στα Τέμπη… Οι ελπίδες πνίγηκαν στη Μεσόγειο, σ’ ένα ταξίδι για τη γη της επαγγελίας. Λιβύη. Συρία. Λίβανος. Υεμένη. Παλαιστίνη. Υποσαχάρια Αφρική. Πρησμένες παιδικές κοιλίτσες. Διαμελισμένα κορμιά. Στο όνομα του Θεού… Κάποιου Θεού… Φρίκη… Τελικός προορισμός ο Θάνατος… Απελπισία… God Bless America
Ανάμεσα στα ερείπια χρησιμοποιημένα προφυλακτικά. Απελπισμένοι έρωτες… Υπάρχει και ζωή μέσα στο χάος… Παράνοια…
Ρεπορτάζ το άγχος: «Αγωνία επί υποτιθεμένου ελλοχεύοντος κινδύνου». Φοβάμαι… Κάθε χρόνο φοβάμαι περισσότερο…
Μέσα σ’ όλα και εκλογές… Τις είπαν πανηγύρι της δημοκρατίας… Για τα πανηγύρια… Ο κυρίαρχος λαός αποφασίζει, λέει… Ποιος λαός; Ποιος κυρίαρχος;
«Η Ελλάδα πεθαίνει…. Πεθαίνουμε σα λαός… Κάναμε τον κύκλο μας χιλιάδες χρόνια ανάμεσα σε σπασμένες πέτρες και αγάλματα. Αλλά αν είναι να πεθάνει η Ελλάδα, να πεθάνει γρήγορα, γιατί η αγωνία κρατάει πολύ και κάνει πολύ θόρυβο»**
Χρόνια πριν μπήκαμε στα κόμματα ν’ αλλάξουμε τη ζωή… τον κόσμο… Μπλά Μπλά Μπλά… Μα οι κομματικοί ινστρούχτορες θελήσανε ν αλλάξουνε εμάς. Να μας φέρουν στα μέτρα τους. Πιόνια… Συνένοχους στο έγκλημα… Πολλοί μείνανε… χαθήκανε… Πολλοί φύγαμε… ακόμα περιπλανιόμαστε…
Τα κόμματα από κύτταρα δημοκρατίας γίνανε καρκινικά κύτταρα και μας κατατρώγουν. Κατατρώγουν την Ελλάδα… Τη ζωή… Η Ελλάδα ένα απέραντο χαμαιτυπείο…
Πως να αλλάξεις αυτό τον κόσμο; Αυτή τη χώρα; Αχ ρε Λιλή… Δεν θα είχαμε χάσει τόσα χρόνια… έπρεπε να σε είχαμε ακούσει όταν έλεγες: «Όχι όχι, εγώ δε θέλω ν’ αλλάξει ο κόσμος αυτός. Να χαλάσει θέλω, να τον χαλάσω, να τον γκρεμίσω, αυτό θέλω, να τον δω σωριασμένο, να δρασκελίσω τα χαλάσματα τρέχοντας με τα χέρια ανοιχτά στον άνεμο, στη λευτεριά, ν’ αγκαλιάσω τους ανθρώπους, πόσοι ωραίοι άνθρωποι θα υπάρχουν στον κόσμο, όλοι θα ‘ναι ωραίοι και αληθινοί, και θα γελούν, θα μιλούν καλοσυνάτα χωρίς να ταπεινώνουν ο ένας τον άλλον.»***
Γι αυτό σου λέω: «Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία. Εγώ κρατάω την ουσία κι ονειρεύομαι…»****
Σημειώσεις
Κ. Παλαμάς «Γύρισε»
** Θ. Αγγελόπουλος «Το βλέμμα του Οδυσσέα»
*** Λιλή Ζωγράφου, συνέντευξη
**** Α. Μάνου – Β. Παπακωνσταντίνου. Τραγούδι
