Αδελφότητα Τουρκολεκαίων “Ο Νικηταράς – 200 Χρόνια

 Από τις 6 Απριλίου 1821 (μεγάλη εβδομάδα) αρχίζει να συγκροτείται το στρατόπεδο στο Πάπαρη. Γι αυτό γράφει ο Κ. Δεληγιάννης στα Απομνημονεύματά του:

«Εγώ δε μετά του Παπατσώνη, Θ. Κολοκοτρώνη, Ν. Μπούκουρα, Λάμπρου Ροϊλού, απεφασίσθη να απέλθωμεν εις του Πάπαρι όπου τότε ήταν συγκεντρωμένοι εκεί oι δύο Μαυρομιχάλαι, Αντωνάκης καιΗλίας, ο Γεωργάκης Γιατράκας, ο Αντώνης Νικολόπουλος από την Λογκάστραν, ο Βενετσανάκος από την Καστανιά, ο Αναγνωσταράς, Φλέσιας, Κεφάλας και άλλοι καπετανίσκοι με επέκεινα των 1.500, δια να ομιλήσωμεν περί της καταστάσεως της πατρίδος, επειδή βλέπομεν δειλίαν τινά εις τους συμπολίτας μας, να στείλωμεν μίαν πρεσβείαν εις τον Πετρόμπεην να τον προσκαλέσωμεν ότι εάν δύναται να βγάλη τουλάχιστον 1.000 Μανιάτας ως εμπειροπολέμους να δώσουν το παράδειγμα της ευτολμίας εις τους Πελοποννησίους, ως πρωτοπείρους να έβγη και ο ίδιος εις το Λεοντάρι να σχηματίσωμενένα Γενικόν στρατόπεδον και αν τούτο το κάμη θέλομεν τοναποφασίσει αρχιστράτηγον και ηγεμόνα της Πελοποννήσου. Περί το μεσονύκτιον ανεχώρησαν οι Τούρκοι από την Αλωνίσταιναν (αφούτην κατεπυρπόλησαν) και υπέστρεψαν εις Τριπολιτσάν. Ανεχωρήσαμεν και ημείς αμέσως και απερνώντες το Λιμποβίσι, το Αρκουδόρευμα, και την Λαγκάδαν δια νυκτός τρέχοντες πεζοί εφθάσαμεν την πρωΐαν εις τύυς Αραχαμίτες, αλλά δεν εύρομεν ουδένα νάνθρωπον εκ των κατοίκων, παρά μόνους τον Νικηταράν και ένα Τουρκολεκιώτην. Απερνώντες την νύκταν εις το Ραπούνι εκρύβη ο Λάμπρος Ροϊλός καιαπήλθεν εις την εν Στεμνίτση οικίαν του. Απήλθαμεν εις του Καντρέβα, αλλ’ ουδέ εκεί εύρομεν κανένα· ετραβήξαμεν λοιπόν νήστεις και πεζοί, τρεις σχεδόν ημέρας, και την Μεγάλην Τετράδην 6 Απριλίου εφθάσαμεν εις του Πάπαρι, όπου εύρομεν συναγμένους τους άνω ειρημένους. Ωμιλήσαμεν μετ’ αυτών, εκάμαμεν αρκετάςφιλονικίας, αλλά το κατεπείγον του καιρού μας εβίαζε δια να επιστρέψωμεν έκαστος εις τα ίδια, επειδή άπαντες εγνώριζαν, ότι ταςεορτάς του Πάσχα ήτον επόμενον να κάμουν oι Τούρκοι επιδρομάς εις διάφορα μέρη να τα καταστρέψουν. Εσυμφωνήσαμεν λοιπόν όλοιοι εκεί παραυρεθέντες και διωρίσαμεν μίαν πρεσβείαν συγκειμένην από τον Δ. Παπατσώνην, τον Σπ. Σπηλιωτόπουλον και Πέτρον Σαλαμόναν εκ Λεονταρίου, εκάμαμεν και το, ως είρηται, έγγραφον και το υπεγράψαμεν, και ανεχώρησαν δια την Καλαμάταν. Οι εναπολειφθέντες εσυμφωνήσαμεν ως εξής: Ο γέρων Αντώνης Νικολόπουλος και ο Βενετσανάκης, οπλαρχηγοί με τους περί αυτών 400, και ο Κυριακούλης με άλλους τόσους να υπάγουν να καταλάβουν την Βλαχοκερασιάν, να οχυρωθούν εις δύο θέσεις, και αν το Πάσχαορμήσουν εκεί οι εχθροί να δώση επικουρίον ο εις προς τον άλλον.Ο Αντωνάκης, Ηλίας και Ιωάννης Μαυρομιχάλαι, ο Γεωργάκης Γιατράκος, Κεφάλας και άλλοι να καταλάβουν τα Βέρβαινα με χίλιους σχεδόν στρατιώτας, οι δε Φλεσαίοι, Αναγνωσταράς, Θ. Κολοκοτρώνης, Πέτροβας να απέλθουν εις το Λεοντάρι να εμπορέσουν να στρατολογήσουν και τους του κάμπου της Καρυταίνης κατοίκους, και την δευτέραν του Πάσχα να προφθάσουν να καταλάβουν του Δούκα την σίκαλιν εις την Λαγκάδαν. Εγώ δε ν’ απέλθω εις τας κωμοπόλεις και χωρία της επαρχίας μου να κάμω γενικήν στρατολογίαν. Και πιο κάτω καταλήγει, «Αυτά τα διατρέξαντα και όλας τας πράξεις και αποφάσεις μας εις του Πάπαρι τας εκοινοποίησα εσπευσμένως εις τε τον Ζαΐμην, Χαραλάμπην, Φωτήλαν, Σισίνην, Κ. Πετιμεζάν και τον αρχιερέα Μεθώνης, δι’επίτηδες απεσταλμένων άμα έφθασα εις Λαγκάδια, γράψας προς αυτούς να μας γνωστοποιήσουν και αυτοί τας εδικάς των δια να φωτιζώμεθα αμοιβαίως, να ηξεύρωμεν τι γίνεται εις όλων των μερών τα στρατόπεδα να τρέχωμεν εν γνώσει. Οι δε Αναγνωσταράς, Κολοκοτρώνης και συντροφία απήλθον εις την Πολιανήν και Τουρκολέκα δια να κάμουν το Πάσχα, όπου ήτον ξενιτευμένοι τόσους χρόνους.»