51 χρόνια μετά: μια αιωνιότητα σε μια μέρα
Είναι κάποιες στιγμές που νιώθεις την παιδική σου ηλικία να σου γνέφει· που αισθάνεσαι μια τρυφερή νοσταλγία να ξαναζήσεις τα χρόνια της αθωότητας· που λαχταράς έντονα την επιστροφή στον αγιασμένο τόπο της Μεγάλης Προσπάθειας και τη συνάντηση με τους συμμαθητές: τους αποκλειστικούς αυτούς μάρτυρες στιγμών αγώνα και αγωνίας, χαράς και χαρμονής. Και αυτές οι στιγμές είναι τόσο ζωντανές, που μπορείς να τις ‘‘αγγίξεις’’ με τη σκέψη σου. Γι’ αυτό κλείνεις τα μάτια και ταξιδεύεις· τα ανοίγεις και ονειρεύεσαι. Και στέλνεις το βλέμμα σου και την ψυχή σου να συναντήσουν το βλέμμα και την ψυχή των φίλων· των μακρινών εκείνων φίλων. Για να ενωθούν τα ‘‘θέλω’’· να ‘‘γίνουν ένα’’ η νοσταλγία και η έλξη για επιστροφή. Ώστε να πάρει σάρκα και οστά στο όνειρο· και να γίνει πραγματικότητα.
Και το όνειρο -για μένα, για μας τους αποφοίτους του Λυκείου Μεγαλοπόλεως του έτους 1967- έγινε πραγματικότητα: στις 18 Αυγούστου, συναντηθήκαμε στον τόσο γνώριμο -αλλά και τόσο αγνώριστο πλέον- χώρο του Γυμνασίου μετά 51 χρόνια! Δεν ήμασταν όλοι, ήμασταν όμως πολλοί. Άλλοι έχοντας κρατήσει το χρόνο μακριά μας και άλλοι με πιο έντονα τα σημάδια του πάνω μας: με τις κοιλίτσες μας, τις φαλακρίτσες μας, τα γκρίζα μας μαλλιά… Ένα μόνο δεν μπόρεσε να αλλάξει ο πανδαμάτωρ χρόνος: την αγνή παιδική μας καρδιά· την ατίθαση παιδική μας ψυχή. Γι’ αυτό και στο γλέντι -μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες- που ακολούθησε δε γλέντησαν, δε χόρεψαν, δεν είπαν αστεία, δεν έκαναν ‘‘παιδιαρίσματα’’ οι ώριμοι εβδομηντάρηδες, αλλά οι έφηβοι των μέσων χρόνων της δεκαετίας του ’60.
Είναι αλήθεια πως η συνάντηση συμμαθητών μετά την πάροδο αρκετών ετών από τότε που άφησαν το σχολείο αποτελεί -χωρίς καμία διάθεση υπερβολής- μιαν από τις ευτυχέστερες στιγμές στην, με ιδιαίτερη φειδώ προσφέρουσα την ευτυχία, ζωή μας. Είναι δε αποτέλεσμα μιας ανεξέλεγκτης εσωτερικής έλξης, μιας αχαλιναγώγητης παρόρμησης, μιας αναγκαιότητας.
Αποτελεί άραγε σύνδρομο του εξηντάρη ή του εβδομηντάρη αυτή η έντονη ανάγκη να ξαναβρεί τους συμμαθητές του; Ίσως. Όπως πάντως και να ‘χει, δεν απέχει πολύ από την αλήθεια η σκέψη πως η ανάγκη αυτή εδράζεται σε μια ενστικτώδη θέληση για συνυπολογισμό της ζωής, για ένα είδος ανακεφαλαίωσης.
Όταν τελειώσαμε το σχολείο είχαμε ένα στόχο, που αποτελούσε για μας την κρυφή ελπίδα και ευχή μας: ν’ ανεβούμε όσο πιο γρήγορα γινόταν τα σκαλιά της επιβεβαίωσης και της αναγνώρισης· και να αποδείξουμε ότι δε χάθηκε η ζωή μας καθώς αγωνιζόμασταν να την κερδίσουμε. Σήμερα, συνταξιούχοι όλοι μας, αφήνουμε για λίγο στην άκρη τη ραστώνη και κοιτάζουμε πίσω, διότι αναζητούμε να ξαναβρούμε το ‘‘γιορτινό περιβάλλον’’ εκείνων των σχολικών χρόνων.
Νοσταλγία… Αναμνήσεις… Ο καθένας ψάχνει -αυτές τις ώρες της έντονης φόρτισης- τις ιδιαίτερες στιγμές, όταν, παιδί, δημιούργησε την ταυτότητά του, όταν τη χρονική εκείνη στιγμή υπήρξε, για πρώτη φορά, ‘‘κάποιος’’ για κάποιον άλλο, πέρα από το στενό οικογενειακό του περιβάλλον. Τη στιγμή μάλιστα που σήμερα οι καταστάσεις αλληλεγγύης και ψυχικής επαφής αποτελούν είδος εν ανεπαρκεία, αυτή η επιθυμία της συγκινησιακής επιστροφής αντικαθιστά εν μέρει το μακρινό ιδεώδες της καλύτερης και πιο ανθρώπινης κοινωνίας, που οραματιστήκαμε ξεκινώντας. Εξάλλου, στη συνάντηση, το μέλλον δεν αποτελεί πλέον το σημαντικό στοιχείο. Αυτό που έχει σημασία είναι η συγκεκριμένη μέρα, οι συγκεκριμένες στιγμές της συνάντησης. Που είναι στιγμές αιωνιότητας· που κάνουν το χρόνο να χάνει τη γραμμική του μορφή και να ξαναγίνεται κυκλικός.
Και τέτοιες στιγμές αξίζει να τις ζούμε…
Τέτοιες στιγμές αξίζει να τις χαρίζουμε στον εαυτό μας και στους συνοδοιπόρους των Καλύτερών μας Χρόνων…
Σπύρος Νικ. Καρτσώνης
