Με την φωνή του Επισκόπου μας που είναι φωνή Θεού έγινε η αρχή.. Δόθηκε η ευχή και το σχέδιο.
Όλα οργανώνονται με κέφι, με χαρά, με αγάπη. Το φαγητό που μαγείρεψαν οι γυναίκες, ο Δήμος Μεγαλόπολης δια του συμβούλου Γιώργου Μαρκολιά με την προσφορά εμφιαλωμένου νερού, η Δεή δια των διευθυντών της κυρίων Παναγιωτόπολο και Γίδη αρωγοί στην προσπάθεια, το τουριστικό γραφείο Μυστακίδης Tours, τα παιδιά των κατηχητικών και οι γονείς τους που αψήφησαν χρόνο και κρύο, οι Φοιτητές της Μεγαλόπολης που σπουδάζουν στην Αθήνα και δώσανε δυναμικό παρόν.
Όλοι βοήθησαν με όλη τους την καρδιά. Έλαβαν πολλά μηνύματα τα νέα παιδιά. Ένα σπίτι, μια δουλεία, άνθρωποι να σε αγαπούν και να σε φροντίζουν δεν είναι δεδομένα στην εποχή μας…
Δεν μπορείς να πεις τίποτα ούτε να εξηγήσεις πολλά εδώ ισχύει το «έρχου καί ίδε». Μια αλήθεια μόνο, μια εικόνα, μια φράση από τον Γιαννάκη. Να ψάχνουν τα μάτια του στα στενά της πρωτεύουσας μήπως υπάρχει κάποιος άστεγος που δεν είδαμε και μείνει χωρίς φαγητό.. και το κορυφαίο: «Κακώς που δεν έδωσα τον σκούφο που φοράω σε εκείνον τον άστεγο…».
Υπάρχει ελπίδα για την πατρίδα μας, για την κοινωνία μας όσο υπάρχουν παιδιά!
αρχιμ.Ι.Κ.
