Ούτε ένα ούτε δύο αλλά 51 ολόκληρα χρόνια χρειάστηκε να περάσουν για να βρεθούν και να μεταφερθούν στα πάτρια εδάφη τα οστά ενός 22χρονου ήρωα που έχασε τη ζωή του από τον Αττίλα το 1974 στην Κύπρο. Μέσα σε βαρύ κλίμα συγκίνησης και πόνου έγινε το περασμένο Σάββατο η κηδεία του ήρωα Λάμπρου Νικητόπουλου στον τόπο όπου είχε γεννηθεί, στον οικισμό Τσουράκι, στους πρόποδες του Λυκαίου όρους, σε μικρή απόσταση από την Ανδρίτσαινα. Ενα παλικάρι που έχασε τη ζωή του στην εισβολή των Τούρκων στη μαρτυρική Μεγαλόνησο στις 16 Αυγούστου του 1974. Από τότε η οικογένειά του γνώριζε ότι ήταν νεκρός, όχι όμως και πού βρίσκονταν τα οστά του.
Μάλιστα λίγες μέρες πριν σκοτωθεί, ως νοσηλευτής που υπηρετούσε στην ΕΛΔΥΚ είχε συνοδεύσει έναν τραυματία στον Πειραιά και μόλις επέστρεψε στην Κύπρο η μοίρα τού επιφύλαξε το πιο άσχημο παιχνίδι. Την επομένη, στις 16 Αυγούστου, με τη δεύτερη εισβολή του «Αττίλα» έχασε τη ζωή του μέσα στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ.
Πριν από 18 χρόνια, στη μεγάλη πυρκαγιά που ξεκίνησε από τη Ζαχάρω και έφτασε μέχρι την Τρίπολη, μια ομάδα δασοκομάντος από την Κύπρο βρέθηκε στα βουνά της Αρκαδίας. Εκεί, στον οικισμό Τσουράκι οι ηλικιωμένοι γονείς του Λάμπρου, ο Ηλίας και η Κατερίνα, τους περιποιήθηκαν και τους μίλησαν για τον αδικοχαμένο γιο τους στην Κύπρο. Το πιο συγκινητικό ήταν πως μόλις η χαροκαμένη μάνα είδε τους Κύπριους δασοκομάντος είπε: «Ηρθε ο Λάμπρος μου για να μας σώσει από τις φωτιές».
Η τραγική αυτή ιστορία συγκίνησε τους Κύπριους δασοκομάντος και όταν επέστρεψαν στο νησί κίνησαν γη και ουρανό και σε έναν ομαδικό τάφο που ανακάλυψαν εντόπισαν με τη μέθοδο του DNA τα οστά του παλικαριού.
Το Σάββατο, στον μικρό αυτόν οικισμό, στο Τσουράκι, πάνω από 300 άτομα από τα γύρω χωριά (Κοτύλιο, Παλατου, Θεισόα, Ρόβια, Αγιος Σώστης), πολιτικοί (Ιωάννης Λαμπρόπουλος – Ν.Δ. και Διονύσης Καλαματιανός – ΣΥΡΙΖΑ), ανώτεροι στρατιωτικοί αλλά και δήμαρχοι της περιοχής απότισαν φόρο τιμής σε έναν ήρωα που έδωσε το αίμα του για τη λευτεριά της μαρτυρικής Κύπρου.
Μεγάλη ήταν η συγκίνηση όταν ανώτεροι στρατιωτικοί με τη συνοδεία μπάντας του στρατού, που έπαιζε πένθιμα εμβατήρια, αλλά και την παρουσία αγήματος, αποτελούμενο από 24 στρατιώτες, μετέφεραν τα οστά του ήρωα στο μικρό εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής, όπου εψάλει η νεκρώσιμη ακολουθία χοροστατούντος του Μητροπολίτη Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου και με την παρουσία τεσσάρων ιερέων από τη γύρω περιοχή. Για να ταφεί αμέσως μετά στον αύλειο χώρο της εκκλησίας, εκεί όπου έχει τοποθετηθεί η προτομή του ήρωα Λάμπρου Νικητόπουλου.
Λίγες μέρες πριν σκοτωθεί από τουρκικά πυρά, τον είδε για τελευταία φορά ο αδελφός του, Δημήτρης Νικητόπουλος: «Του πρότεινα να μείνει και να μην επιστρέψει επειδή ήδη είχε το απολυτήριό του στα χέρια του. Μας είπε ότι οι συνάδελφοι μου πολεμούν. Και “πρέπει να επιστρέψω”. Δεν έφερα καμία αντίρρηση. Τον αγκάλιασα και έφυγε. Δεν τον ξαναείδα. Το παράπονο μου είναι ότι δεν έφυγε για την πατρίδα, έφυγε από τους προδότες».
Με δάκρυα στα μάτια αλλά και με ένα παράπονο μίλησε για τον Λάμπρο ο συμπολεμιστής του στην ΕΛΔΥΚ Δημήτρης Γιάνναρος: «Τι να πρωτοθυμηθώ; Μπήκαμε στον χορό και χορέψαμε. Σε έναν πόλεμο εάν δεν σκοτώσεις θα σκοτωθείς. Περάσαμε κύματα και κύματα. Η πατρίδα μάς έχει παραγκωνισμένους. Και ακόμα μας βλέπουν σαν μαύρα πρόβατα. Εμείς με αυτό το παράπονο θα φύγουμε».
Ο κόσμος μέσα και έξω από το εκκλησάκι με μάτια βουρκωμενα άκουσε για ένα παλικάρι, που έδωσε το αίμα του για τη λευτεριά της Κύπρου στα 22 του χρόνια, το «Δεύτε τελευταίον ασπασμόν», έστω και μετά από 51 χρόνια.
Πηγή: efsyn.gr
