Γράφει ο Ι. Γ. Ασημακόπουλος
«Ον γαρ οι θεοί φιλούσιν αποθνήσκει νέος». Αυτόν που οι θεοί αγαπούν πεθαίνει νέος, έλεγαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι. Και είναι η μόνη εξήγηση που μπορεί να χωρέσει στη λογική μας, για να δικαιολογήσει την αιφνίδια απώλεια της αγαπημένης μας συγχωριανής και φίλης, Μαρίας Σωτηροπούλου.
Το στερνοπαίδι πολυμελούς φτωχής αγροτικής οικογένειας η Μαρία, μεγάλωσε στο Ίσιωμα Καρυών παίρνοντας σταθερές αξίες και αρχές από τους γονείς και τους δασκάλους της. Ανοιχτόκαρδη, αισιόδοξη και χαμογελαστή πάντα, είχε ένα καλό λόγο για κάθε άνθρωπο.
Από νωρίς βρέθηκε να αγωνίζεται για τη ζωή, κυνηγώντας ακατάπαυστα και με πάθος το όνειρό της, που ήταν η αγιογραφία. Και τα κατάφερνε πολύ καλά, αφού από το ταλαντούχο χέρι της και τη θεία έμπνευσή της, δημιουργήθηκαν αμέτρητα έργα τέχνης, στο καλλιτεχνικό εργαστήρι, που ήταν και το σπίτι της, στην Καλαμάτα.
Από το χέρι της το πιστό αντίγραφο της σταύρωσης του Ελ Γκρέκο, το οποίο δημιούργησε για μένα γνωρίζοντας την αγάπη μου για τον συγκεκριμένο ζωγράφο.
Τούτη την ώρα, τα λόγια γίνονται κόμπος στο λαιμό και δάκρυα πλημμυρίζουν τα μάτια, καθώς η Γή που την γέννησε και την έθρεψε, άνοιξε την αγκαλιά της για να την πάρει για πάντα κοντά της.
Όμως το χαμόγελο και οι καλοσυνάτες λίμνες των ματιών της θα μείνουν ανεξίτηλα χαραγμένα στη μήνη μας, για να κάνουν την απουσία της πιο ελαφριά. Από σήμερα η μικρή μας κοινωνία στο χωρίο είναι απείρως φτωχότερη.
Θα σε θυμόμαστε για πάντα Μαρία.
