ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣΚαλοκαίρι 2022 - Ο Δήμος Μεγαλόπολης σε πολιτιστική αφασία

Καλοκαίρι 2022 – Ο Δήμος Μεγαλόπολης σε πολιτιστική αφασία

Γράφει ο Ι.Γ. Ασημακόπουλος

Ήδη φτάσαμε στα μέσα Ιουλίου. Το καλοκαίρι είναι στο αποκορύφωμά του και μετά από δύο χρόνια καραντίνας, λόγω κορονοϊού, υποτίθεται φέτος θα είχαμε ένα κάποιο πολιτιστικό καλοκαίρι. Να ξεδώσουμε βρε αδερφέ. Να θυμηθούμε πως ήταν προ κορονοϊού. Να σηκώσουμε λίγο το κεφάλι. Μπαααα! Φρούδες ελπίδες. Η  Μεγαλόπολη βουλιάζει στην κακομοιριά και στην αδιαφορία.

Από περιέργεια  «σερφάρισα» στο διαδίκτυο να δω αν το ίδιο γίνεται στους γύρω δήμους. Και είδα… Ο Δήμος Τρίπολης έχει ανακοινώσει «πολιτιστικό καλοκαίρι» από το Μάιο. Το ίδιο οι Δήμοι Σπάρτης, Καλαμάτας, Μεσσήνης, Οιχαλίας κλπ. Όλοι εκτός από το δήμο Μεγαλόπολης, όπου επικρατεί πολιτιστική ανυπαρξία και το Δήμο Γορτυνίας, αν δεν κάνω λάθος…

Στον τόπο μας, το πολιτιστικό καλοκαίρι φαίνεται να εξαντλείται σε κάτι πανηγύρια, που είναι  για τα… πανηγύρια!!! Εκεί στα ρημαγμένα χωριά μας, μετά τα καθιερωμένα πατερημών στη μνήμη εορτάζοντος αγίου, κατά προτίμηση σε κάποιο εξωκλήσι, γίνεται μια λαχειοφόρος με γεύση γουρνοπούλα που πληρώνεις «βαπορίσια». Που συνήθως πλαισιώνεται μουσικά με τύπου παραδοσιακά τραγούδια, με άφθονη καψούρα και «ντιμπιντάι». Υπό τους παράφωνους ήχους του κλαρίνου κάποιου αυτοδίδακτου «μερακλαντάν» οργανοπαίχτη. Και αυτό είναι όλο…

Όλα αυτά βέβαια, οργανωμένα  από τους συλλόγους της Αθήνας. Τάχα για την διατήρηση της λαϊκής μας παράδοσης και της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Τάχα για τη σύσφιξη των σχέσεων των απόδημων με τα… χαλάσματα και τις μάντρες που λαλούν κουκουβάγιες, αφού ελάχιστοι είναι πιά οι εναπομείναντες ιθαγενείς. Και τέλος, συνδυάζοντας το τερπνόν μετά του οφελίμου, να βγάλει και ο κάθε σύλλογος τα έξοδά του για τη βασιλόπιτα που θα κόψει το χειμώνα στην Αθήνα.

Πίσω από αυτά τα πανηγύρια, προσπαθούν οι τοπικοί μας άρχοντες να κρύψουν τη γύμνια και την ανικανότητά τους να προσφέρουν στους δημότες, ένα αξιοπρεπές πολιτιστικό καλοκαίρι.  Αλλά τι περισσότερο θα μπορούσε να περιμένει ο δημότης από την τοπική εξουσία, όταν ο πασχαλινός διάκοσμος της πόλης ήταν ένα κάρο με πέντε κόκκινα αυγά, παρκαρισμένο στο σιντριβάνι της πλατείας;

Βέβαια φέτος τυχαίνει στο δήμο μας να γίνονται τα, αναβληθέντα πέρσι λόγω κορονοϊού, Λύκαια. Μια διοργάνωση που ανακοινώθηκε από το σύλλογο Άνω Καρυωτών μόλις πριν ένα μήνα, και μετά από μία εβδομάδα από το δήμο. Το σημειώνω αυτό επειδή κάποτε οι προετοιμασίες για τα Λύκαια ξεκινούσαν δύο χρόνια πριν. Αυτό λοιπόν, δείχνει πως η απόφαση πάρθηκε την τελευταία στιγμή και στο πόδι.

Μακάρι να πετύχουν τα Λύκαια. Όμως με μια ματιά στο πρόγραμμα των οκτώ ημερών που θα διαρκέσουν οι εκδηλώσεις, διαπιστώνουμε πως τα Λύκαια πλέον έγιναν αποκλειστικά Ανωκαρυώτικη υπόθεση. Τις έξι από τις οκτώ ημέρες που διαρκούν, οι όποιες δραστηριότητες, γίνονται στο χωριό Άνω Καρυές, όπου σημειωτέο, δεν υπάρχει ούτε καφενείο να πάρει κάποιος ένα μπουκάλι νερό.

Οι εκδηλώσεις που προγραμματίστηκαν, φαίνεται να επιλέχτηκαν βιαστικά για να γεμίσουν το πρόγραμμα των οκτώ ημερών. Και είναι λογικό, γιατί μέσα σε ένα μήνα δεν μπορεί κανένας να οργανώσει ούτε μια γιορτή γενεθλίων.  

Τέλος, βλέποντας και το πρόγραμμα της ημέρας τέλεσης των αγώνων, διαπιστώνουμε ότι, κοντά πενήντα χρόνια τα ΛΫΚΑΙΑ δεν κατάφεραν να κάνουν ούτε ένα βήμα μπροστά. Παραμένουν ένα πανηγυράκι που σε καμιά περίπτωση δεν θυμίζει αναβίωση αρχαίων αγώνων και τελετών. Θυμίζει όμως γυμναστικές επιδείξεις της δεκαετίας του 1960 σε κάποιο επαρχιακό Γυμνάσιο. Είναι κάτι και αυτό…

Από την άλλη, δε λέω το πολιτιστικό καλοκαίρι της Μεγαλόπολης να διαρκέσει τρεις μήνες. Αλλά δέκα μέρες θα ήταν αρκετές βρε αδερφέ. Να γίνουν δέκα εκδηλώσεις της προκοπής. Τίποτα!!!

Αλήθεια, που είναι μια αρχαία τραγωδία; Που είναι μια αξιοπρεπής συναυλία; Που είναι μια βραδιά ποίησης και μουσικής; Που είναι μια έκθεση βιβλίου; Μια παρουσίαση βιβλίου; Που είναι μια διάλεξη αφιερωμένη στην ιστορία της περιοχής; Πού είναι μια κινηματογραφική βραδιά; Όταν δεκάδες καλλιτεχνικά γκρουπ οργώνουν κυριολεκτικά την Ελλάδα όλο το καλοκαίρι, δεν γίνεται να περάσουν κάποια και από τη Μεγαλόπολη; Προβληματίστηκε κανένας εκεί στο Δημαρχείο; Προβληματίστηκε κανένας από τα προεδρεία των τοπικών συλλόγων; Μήπως κάποιοι μας θεωρούν πολίτες δεύτερης και τρίτης κατηγορίας; Μήπως κάποιοι θεωρούν τον πολιτισμό πολυτέλεια και πεταμένα λεφτά;

Είναι κρίμα, η Μεγαλόπολη με μια τεράστια πολιτιστική και πνευματική κληρονομιά που χάνεται στο βάθος των χιλιετιών, να έχει μετατραπεί σε πολιτιστική έρημο. Είναι κρίμα ο δημότης ή ο επισκέπτης να βλέπει το μέγιστο θέατρο της αρχαιότητας, να γκρεμίζεται. Να βλέπει στην αρχαία Μεγαλόπολη να βόσκουν πρόβατα. Να βλέπει στο κάστρο της Καρύταινας να φωλιάζουν κουρούνες και κουκουβάγιες. Να βλέπει τις αρχαιότητες του Λυκαίου όρους έρμαια των καιρών. Να βλέπει την πρώτη πόλη που είδε ο ήλιος, τη Λυκόσουρα, πνιγμένη στους θάμνους και στα αγριόχορτα. Να βλέπει την ερατεινή Φαλαισία, κοιτίδα του 21 να  ρημάζει. Να βλέπει τα πανέμορφα χωριά μας στα χειρότερα της ιστορίας τους. Ακούει κανείς;

Είναι πραγματικά λυπηρό, ο δήμος Μεγαλόπολης να βιώνει αυτό τον πνευματικό μαρασμό. Αυτή την πολιτιστική μιζέρια και παρακμή. Είναι κρίμα η πατρίδα των ποιητών, των θεών και των ηρώων, να  έχει περιέλθει σε τέτοια πολιτιστική αφασία…

Σχολιασμός μέσω της πλατφόρμας του Facebook Comments Box

ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. Χαίρομαι που το άρθρο μου αυτό, έγινε αντικείμενο κριτικής στο FB. Έτσι ξεκινάει πάντα διάλογος για να βελτιώσουμε τα κακώς κείμενα. Με αφορμή λοιπόν τα σχ;oλια που έγιναν εκεί και επειδή πολλοί φίλοι και αναγνώστες του “Καφενείου της Μεγαλόπολης” δεν επισκέπτονται το FB, αισθάνομαι την ανάγκη να επαναλάβω μερικά πράματα προς χάρη του διαλόγου, αλλά και προς αποφυγήν παρεξηγήσεων και παρερμηνειών των όσων γράφω.

    Η κριτική, όσο σκληρή κι αν είναι, προφανώς δεν είναι προσβολή αλλά κίνητρο για βελτίωση. Τα πανηγύρια που γίνονται, κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν λειτουργούν πλέον σαν μέσο προβολής της πολιτιστικής μας κληρονομιάς και της λαϊκής μας παράδοσης. Στην συντριπτική πλειοψηφία, εκεί κακοποιείται το δημοτικό τραγούδι, η δημοτική μουσική, τα ήθη και τα έθιμα μας. Προσωπικά θέλω ο κάθε “καλλιτέχνης” να σέβεται την δημοτική παράδοση, να μη παραποιεί τη μουσική και να μη δέχεται να εκτελεί τραγούδια που δεν έχουν καμία σχέση μ’ αυτή.
    Το ίδιο και οι ψάλτες και οι παπάδες στις εκκλησίες όπου σε μεγάλο ποσοστό κακοποιούν τη βυζαντινή μουσική, σε βαθμό που να μη γνωρίζουμε πλέον ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος όταν ακούμε έναν ύμνο από διαφορετικά πρόσωπα. Θα μου πείτε αυτούς έχουμε. Σωστά. Αυτό όμως είναι άλλο πρόβλημα που προφανώς χρειάζεται λύση. Υπάρχουν προτάσεις, αλλά ας το λύσουν οι αρμόδιοι.
    Τέλος οι σύλλογοι όταν αναλαμβάνουν να κάνουν ένα πανηγύρι θα πρέπει να προσπαθούν για το καλύτερο και όχι να καλλιεργούν τη μετριότητα για να παρουσιάσουν ένα αποτέλεσμα.
    Ευχαριστώ τον Πάνο και το “Καφενείο της Μεγαλόπολης” που μου δίνει βήμα να λέω τη γνώμη μου. Η ελεύθερη άποψη είναι η πεμπτουσία της δημοκρατίας. Το άρθρο μου αυτό ας είναι η αρχή ενός διαλόγου για να βελτιώσουμε τη ζωή και την καθημερινότητα μας στα ρημαγμένα χωριά μας, αλλά και στη Μεγαλόπολη που ακολουθεί την ίδια πορεία…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

The reCAPTCHA verification period has expired. Please reload the page.
Captcha verification failed!
Η βαθμολογία χρήστη captcha απέτυχε. Παρακαλώ επικοινωνήστε μαζί μας!
8,764ΥποστηρικτέςΚάντε Like
1,330ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
6,038ΣυνδρομητέςΓίνετε συνδρομητής
FACEBOOK

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΡΘΡΑ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΣΧΟΛΙΑ